Todos os plans

Perdón

Sete días para recibir o perdón de Deus e aprender, coa súa axuda, a darllo aos demais.

  1. Día 1

    Tan lonxe como o oriente está do occidente

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Imaxina o ceo nocturno nunha tarde clara: o oriente estendéndose ás túas costas, o occidente diante de ti, e entre ambos unha distancia tan inmensa que ningún pé humano poderá percorrela nunca. Esa é a imaxe á que recorre o salmista cando tenta describir o que Deus fai co noso pecado. Non se limita a deixalo a un lado nin a arquivalo. Retírao. Por completo. Para sempre. "Canto dista o oriente do occidente, tanto afasta de nós as nosas culpas" (Salmo 103:12). O salmo comeza lembrándonos quen é este Deus: non un xuíz distante que contabiliza os nosos fallos, senón un Pai "compasivo e misericordioso, lento para a ira e rico en bondade" (Salmo 103:8). Se le isto por primeira vez, vale a pena deterse aquí: o Deus da Biblia non está á espreita para te sorprender facendo o mal. Xa coñece cada mal que fixeches, e o seu primeiro movemento cara a ti é misericordia, non condenación. Para quen levades anos camiñando co Señor, reparade nunha cousa que quizais non advertistes. O salmista di que Deus "sabe de que estamos feitos, lembra que somos po" (Salmo 103:14). A palabra "lembra" leva aquí ternura, non desprezo. Deus non esquece a nosa debilidade para logo impacientarse cando tropezamos. Garda a nosa fraxilidade na súa mente co mesmo coidado co que un pai garda un neno pequeno: consciente do que aínda non pode levar, e manso por iso mesmo. Isto cambia a maneira de recibir o perdón. Moitos de nós aceptamos o perdón de Deus coa cabeza, pero levamos o peso da vergoña no peito durante anos. O salmo non o permite. Se Deus retirou o teu pecado tan lonxe como dista o oriente do occidente, ti non podes ir recollelo. Desapareceu. Quedas ti: coñecido, sostido e amado por un Pai cuxa misericordia é máis alta que os ceos. Hoxe, deixa que esta verdade aterre nun lugar concreto. Pensa nun fracaso que levas arrastrando detrás de ti. Deus xa o retirou. Non tes que cargar co que el xa sepultou.

    Ver o díaAudio dispoñible
  2. Día 2

    Setenta veces sete

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Pedro pensaba que estaba sendo xeneroso. Na cultura da súa época, os rabinos ensinaban normalmente que perdoar a alguén tres veces era máis que suficiente. Así que, cando Pedro se adiantou e ofreceu sete, o dobre do esperado e unha máis por se acaso, probablemente agardaba un aceno de aprobación. En vez diso, Xesús respondeulle cun número que deteu en seco todo cálculo: "Non che digo ata sete veces, senón ata setenta veces sete" (Mateo 18:22). Xesús non estaba fixando un novo teito de catrocentas noventa. Estaba derrubando o teito por completo. No momento en que empezas a contar cantas veces perdoaches a alguén, xa entendiches mal o que é o perdón. O perdón, tal como o ensina Xesús, non é unha transacción con límite. É unha actitude do corazón, que brota de ter recibido algo tan enorme que ningunha débeda que outra persoa teña connosco podería comparárselle. A parábola que segue faino evidente. Un servo debe a un rei dez mil talentos, unha cifra tan absurda que habería facer rir á xente. Un só talento equivalía a uns vinte anos de salario. Dez mil talentos eran unha montaña de débeda imposible de pagar. O rei perdóalla toda, de balde e por completo. Despois, ese mesmo servo atopa un compañeiro que lle debe cen denarios, uns tres meses de salario, e mándao ao cárcere. O contraste non é sutil. Está pensado para sacudirnos e levarnos a examinarnos. Esta é a pregunta que a parábola lle fai en silencio a cada crente: sabes, sabes de verdade, canto che foi perdoado? Non como un feito teolóxico, senón como algo que se sente ata os ósos? Porque cando esa débeda se fai real para nós, cando comprendemos a montaña de dez mil talentos que Deus moveu por nós, as queixas de cen denarios que gardamos contra os demais empezan a verse moi distintas. Perdoar aos demais é difícil. Ninguén debería facer coma se non o fose. Pero o camiño cara a el comeza sempre do mesmo xeito: volver á cruz e lembrar o que alí foi cancelado por ti.

    Ver o díaAudio dispoñible
  3. Día 3

    Perdoa como foches perdoado

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Paulo non entra neste tema con rodeos. Comeza cunha lista, amargura, ira, cólera, gritos, insultos, maldade, e dilles aos efesios que deixen de lado todo iso (Efesios 4:31). Para quen le por primeira vez, «deixar de lado» é unha expresión forte. Quere dicir quitar algo de encima, como quen se despoxa dun abrigo. Estas cousas non son simples malos costumes que haxa que controlar: son roupas que non lle quedan ben a quen foi revestido de Cristo. Logo chega a alternativa, e non é simplemente «esfórzate máis por ser amable». Paulo escribe: «Sede bondadosos e compasivos uns cos outros, perdoádevos mutuamente, como Deus vos perdoou en Cristo» (Efesios 4:32). A medida corta o alento. Non é «perdoa como queres que te perdoen». Non é «perdoa cando o merezan». Perdoa como Deus, en Cristo, te perdoou a ti. A medida do noso perdón debe ser a medida do seu. Colosenses engade unha expresión que os lectores veteranos ás veces pasan por alto con demasiada présa: «Soportádevos uns aos outros» (Colosenses 3:13). A paciencia que soporta é a prima silenciosa do perdón. O perdón trata un mal que se cometeu. A paciencia que soporta é a tolerancia de cada día que absorbe o roce de convivir con xente imperfecta: as pequenas molestias, as debilidades que se repiten, os xeitos de ser de cada quen. Ambas as dúas fan falta. Ambas as dúas son posibles só porque somos «elixidos de Deus, santos e amados» (Colosenses 3:12), xente que recibiu unha identidade antes de que se lle pedise cumprir un deber. Repara na orde nas dúas pasaxes: quen es vén antes do que fas. Es elixido, santo, amado, e por iso revístete de entrañas de misericordia, bondade, humildade, mansedume, paciencia. Deus nunca nos pide fabricar perdón da nada. Pídenos tirar do que xa se nos deu. Se hoxe che custa perdoar a alguén, o convite non é a reunir máis forza de vontade. É a mergullarte máis fondo na túa condición de amado, a deterte na realidade de que Deus, en Cristo, te perdoou, e deixar que iso transborde.

    Ver o díaAudio dispoñible
  4. Día 4

    O Pai que corre

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Xesús contou esta historia a xente que murmuraba porque el acollía os pecadores e comía con eles. Así que, antes de entrar na parábola, debemos sentir o peso de quen a escoitaba. Os fariseos e os escribas non eran homes fríos nin indiferentes: eran persoas profundamente relixiosas que crían que a santidade esixía distancia do impuro. E Xesús non respondeu ás súas murmuracións cun argumento, senón cunha historia sobre un pai. A petición do fillo máis novo, "Pai, dame a parte da herdanza que me corresponde" (Lucas 15:12), equivalía, naquela cultura, a desexar a morte do seu pai. Quería a herdanza sen a relación. Quería o que tiña o pai, non o pai mesmo. E o pai deullo. Só isto xa é un retrato da graza: a liberdade que Deus nos concede mesmo para marchar lonxe del. O fillo acaba coidando porcos nun país afastado, o que para un oínte xudeu era a máis baixa degradación imaxinable. E entón, di o texto, "entrou en si" (Lucas 15:17). Convén deterse nesa expresión. Entrar en si non é o mesmo que volverse digno. O plan do fillo cando se levanta segue sendo un trato: ofrecerase como xornaleiro, para gañar o seu sustento. Aínda non espera ser restaurado. Está ensaiando un discurso. Pero o pai está á espera. "Cando aínda estaba lonxe, seu pai viuno" (Lucas 15:20). O pai estaba mirando. E cando viu o rapaz, non esperou polo discurso. Correu. No antigo Próximo Oriente, un home de dignidade non corría: considerábase indecoroso. O pai correu igualmente, botouse ao pescozo do fillo e bicouno. O rapaz comeza o seu discurso ensaiado, e o pai interrómpeo cunha festa. Este é o Deus que Xesús revela a xente relixiosa que murmuraba, e a nós. Non está á porta con brazos cruzados, esperando a ver se a túa desculpa é axeitada. Está correndo. Estivo á espera de ti. E antes de que acabes as túas palabras, xa está pedindo a túnica, o anel e o banquete.

    Ver o díaAudio dispoñible
  5. Día 5

    Pai, perdóaos

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Imaxina a escena: un outeiro fóra das murallas de Xerusalén, tres cruces contra o ceo e unha multitude que pasou a mañá burlándose do home do medio. Os soldados acaban de cravarlle cravos nas mans e nos pés. Os líderes relixiosos fan mofa. A xente berra insultos. E xusto nese momento, non despois de que a dor amainase, nin cando a multitude se calou, Xesús abre a boca e di: "Pai, perdóaos, que non saben o que fan" (Lucas 23:34). Se nunca liches estas palabras, deixa que caian devagar. Se as leches cen veces, intenta escoitalas coma se fose a primeira vez. O que as fai tan abraiantes é o momento escollido. El non agarda a estar cómodo. Non agarda a que a xente se arrepinta e llo pida. Reza polo seu perdón mentres os cravos aínda están frescos, mentres os insultos aínda voan. Isto non é o perdón como sentimento: é o perdón como decisión, un acto da vontade ancorado no amor. Xesús entendeu algo que a miúdo se nos escapa: quen o fería actuaba cunha cegueira espiritual. "Non saben o que fan." Esa frase non é unha desculpa para o pecado; é unha fiestra á misericordia de Deus, que sae ao encontro das persoas alí onde remata o seu entendemento. Despois chegamos a Feitos 7 e atopamos a Esteban, o primeiro mártir cristián, apedrado ata a morte por unha multitude furiosa. Mentres caen as pedras, Lucas rexistra que el "berrou con voz forte: Señor, non lles contes este pecado" (Feitos 7:60). Esteban fora tan transformado polo Espírito de Cristo que a oración da cruz converteuse na oración do seu último alento. O patrón non foi casual. Esteban vira o que fixo Xesús, e iso arraigara tan fondo nel que deu froito na súa hora máis desesperada. Aquí tes a pregunta serena e penetrante de hoxe: cal é o nome máis difícil da túa lista? Quen é a persoa cuxa ofensa aínda che aperta algo no peito? Xesús non fixo esa oración dende unha distancia fácil. Fíxoa dende a cruz. Isto significa que o perdón, o perdón real, custoso e cheo do poder do Espírito, é posible mesmo en medio da ferida, e non só despois de que cure. Non tes que sentilo primeiro. Podes escollelo primeiro e pedirlle a Deus que traia o sentimento detrás.

    Ver o díaAudio dispoñible
  6. Día 6

    Confesión e limpeza

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Hai un tipo de pesadume que se instala nos ósos cando algo sen confesar permanece demasiado tempo na alma. O salmista coñecíao ben. No Salmo 32 escribe sobre un tempo anterior á confesión, cando calaba o seu pecado: "os meus ósos consumíanse, de tanto xemer todo o día" (Salmo 32:3). É unha descrición viva e física do que fai a culpa a unha persoa por dentro. Non fala da culpa como un concepto legal: descríbea como unha experiencia, algo que o esgotaba como a seca esgota a terra. E entón confesou. E todo cambiou. O apóstolo Xoán, escribindo séculos despois, expón a mesma verdade coa maior claridade: "Se recoñecemos os nosos pecados, el, que é fiel e xusto, perdoaranos os pecados e limparanos de toda maldade" (1 Xoán 1:9). Fíxate nas dúas palabras que Xoán xunta: fiel e xusto. Deus non nos perdoa porque sexa indulxente nin porque mire cara a outro lado. Perdóanos porque é fiel ás súas promesas de alianza e porque a xustiza xa foi satisfeita na cruz. O perdón non é Deus saltándose as regras; é Deus honrándoas, por medio de Cristo. Para quen le isto por primeira vez, esta é a forma sinxela: confesar non é facer un ritual para gañar o favor de Deus. É simplemente estar de acordo con Deus sobre o que é verdade: que pecamos, que iso importa e que precisamos da súa misericordia. A palabra do grego orixinal leva a idea de dicir o mesmo que di Deus. Cando confesamos, deixamos de discutir con Deus sobre a nosa condición e poñémonos do mesmo lado que el. Esa é unha actitude de humildade, e abre a porta. Para o crente experimentado, considera isto: David, no Salmo 32, di que cando recoñeceu o seu pecado, Deus perdoou "a culpa do meu pecado" (Salmo 32:5), unha expresión que insiste, como se dixese que Deus perdoou non só o acto, senón tamén a raíz retorcida que hai debaixo. Esa é a profundidade do que significa a limpeza. Non estás só perdoado sobre o papel: estás lavado. Sexa o que sexa o que levas en silencio, o que esperabas que ninguén, nin sequera Deus, notase, hoxe é un bo día para sacalo á luz. El é fiel. El é xusto. E limparate.

    Ver o díaAudio dispoñible
  7. Día 7

    Vivir en liberdade

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Percorremos un longo camiño esta semana: desde a amplitude impresionante do perdón de Deus ata o traballo custoso, feito co poder do Espírito, de estendelo aos demais. Hoxe chegamos á pregunta cara á que se encamiñaba toda a viaxe: como é vivir de verdade en liberdade? Non só coñecer a doutrina do perdón, non só vivir un momento emotivo de liberación, senón camiñar polos días corrientes como alguén que xa non está refén de feridas antigas nin de inxustizas pasadas. O profeta Miqueas ofrécenos unha das imaxes máis fermosas do perdón de Deus en toda a Escritura. Escribe sobre un Deus que "se deleita na misericordia" e que "lanzará ao fondo do mar todos os seus pecados" (Miqueas 7:18-19). Esa imaxe do mar profundo é deliberada. No mundo antigo, o fondo do mar era o lugar máis inalcanzable e descoñecido que unha persoa podía imaxinar. Deus non garda os teus pecados nun arquivo nalgures. Non os ten en reserva. Lánzaos a un lugar do que non poden volver. Hai unha razón polo que os vellos predicadores dicían: Lánzaos ao mar e pon un cartel que di "Prohibido pescar". Paulo, ao escribir aos Romanos, baixa esta liberdade á textura das relacións de cada día. "Non te deixes vencer polo mal; vence o mal co ben" (Romanos 12:21). Esta é a forma práctica de vivir en liberdade. Non significa facer coma se o mal fose bo, nin coma se a dor non existise. Significa negarse a que o mal teña a última palabra na túa historia. Cada acto de bondade sincera cara a alguén que te ofendeu é unha declaración de que non es o seu prisioneiro. Es libre, e estás escollendo vivir como tal. Ao pechar esta semana, pensa como se sente realmente a liberdade no teu corpo, na túa axenda, nas túas relacións. O perdón recibido de Deus non é unha transacción que completaches o primeiro día e deixaches atrás: é o aire que respiras cada mañá. E o perdón concedido aos demais non é un único momento dramático; é unha práctica diaria, ás veces unha decisión diaria, de negarse a que o pasado goberne o presente. Foches feito para vivir libre. Pola súa graza, podes facelo.

    Ver o díaAudio dispoñible