Όλα τα πλάνα

Συγχώρεση

Επτά ημέρες για το πώς δεχόμαστε τη συγχώρεση του Θεού και μαθαίνουμε, με τη δική Του βοήθεια, να τη δίνουμε και στους άλλους.

  1. Ημέρα 1

    Όσον Απέχουσιν αι Ανατολαί από των Δυσμών

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Φαντάσου τον νυχτερινό ουρανό μια καθαρή βραδιά: η ανατολή απλώνεται πίσω σου, η δύση μπροστά σου, και ανάμεσά τους μια απόσταση τόσο απέραντη που κανένα ανθρώπινο πόδι δεν θα μπορούσε ποτέ να τη διανύσει. Αυτή είναι η εικόνα που διαλέγει ο ψαλμωδός, όταν προσπαθεί να περιγράψει τι κάνει ο Θεός με την αμαρτία μας. Δεν την παραμερίζει απλώς ούτε την αρχειοθετεί. Την απομακρύνει. Ολοκληρωτικά. Οριστικά. «Όσον απέχουσιν αι ανατολαί από των δυσμών, τόσον απεμάκρυνεν από ημών τας ανομίας ημών» (Ψαλμοί 103:12). Ο ψαλμός ξεκινά υπενθυμίζοντάς μας ποιος είναι αυτός ο Θεός: όχι ένας απόμακρος δικαστής που μετρά τις αποτυχίες μας, αλλά ένας Πατέρας «οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος» (Ψαλμοί 103:8). Για όποιον διαβάζει για πρώτη φορά, αξίζει να σταθεί εδώ: ο Θεός της Αγίας Γραφής δεν περιμένει να σε πιάσει να κάνεις κάτι κακό. Γνωρίζει ήδη κάθε σφάλμα σου, και η πρώτη Του κίνηση προς εσένα είναι έλεος, όχι καταδίκη. Όσοι περπατούν με τον Κύριο εδώ και χρόνια, ας σκεφτούν κάτι που ίσως δεν είχαν προσέξει. Ο ψαλμωδός λέει ότι ο Θεός «γνωρίζει το πλάσμα ημών· ενθυμείται ότι είμεθα χώμα» (Ψαλμοί 103:14). Το «ενθυμείται» εδώ εκφράζει τρυφερότητα, όχι περιφρόνηση. Ο Θεός δεν ξεχνά την αδυναμία μας για να δυσανασχετήσει έπειτα όταν παραπατούμε. Κρατά την ευθραυστότητά μας στη σκέψη Του με την ίδια φροντίδα που ένας πατέρας κρατά ένα μικρό παιδί: γνωρίζει τι δεν μπορεί ακόμη να σηκώσει, και γι' αυτό είναι ευγενικός. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που δεχόμαστε τη συγχώρεση. Πολλοί από εμάς δεχόμαστε τη συγχώρεση του Θεού με το μυαλό, αλλά κουβαλάμε το βάρος της ντροπής στο στήθος για χρόνια μετά. Ο ψαλμός δεν το επιτρέπει. Αν Εκείνος έχει απομακρύνει την αμαρτία σου όσο απέχει η ανατολή από τη δύση, δεν μπορείς να πας να την πάρεις πίσω. Έφυγε. Μένεις εσύ: γνωστός, αγκαλιασμένος και αγαπημένος από έναν Πατέρα, του οποίου το έλεος είναι υψηλότερο από τους ουρανούς. Σήμερα άφησε αυτή την αλήθεια να κατασταλάξει κάπου συγκεκριμένα. Σκέψου μία αποτυχία που σέρνεις πίσω σου. Ο Θεός την έχει ήδη απομακρύνει. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς ό,τι Εκείνος έχει ήδη θάψει.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  2. Ημέρα 2

    Εβδομήντα Φορές Επτά

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Πέτρος νόμιζε ότι ήταν γενναιόδωρος. Στον πολιτισμό της εποχής του, οι ραβίνοι δίδασκαν συνήθως ότι το να συγχωρήσει κανείς τρεις φορές ήταν υπεραρκετό. Έτσι, όταν ο Πέτρος προχώρησε και πρότεινε επτά, διπλάσιες από τις αναμενόμενες και μία παραπάνω, μάλλον περίμενε ένα νεύμα επιδοκιμασίας. Αντί γι' αυτό, ο Ιησούς του απάντησε με έναν αριθμό που σταμάτησε κάθε υπολογισμό: «Δεν σοι λέγω, έως επτάκις, αλλ' έως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθαίος 18:22). Ο Ιησούς δεν έθετε ένα νέο ανώτατο όριο των τετρακοσίων ενενήντα. Γκρέμιζε το όριο εντελώς. Τη στιγμή που αρχίζεις να μετράς πόσες φορές συγχώρεσες κάποιον, έχεις ήδη παρεξηγήσει τι είναι η συγχώρεση. Η συγχώρεση, όπως τη διδάσκει ο Ιησούς, δεν είναι συναλλαγή με όριο. Είναι στάση της καρδιάς, που πηγάζει από το ότι λάβαμε κάτι τόσο τεράστιο, ώστε κανένα χρέος που μας οφείλει άλλος άνθρωπος να μη συγκρίνεται μαζί του. Η παραβολή που ακολουθεί το κάνει ολοφάνερο. Ένας δούλος οφείλει στον βασιλιά δέκα χιλιάδες τάλαντα, ένα ποσό τόσο παράλογο που θα έκανε το πλήθος να γελάσει. Ένα τάλαντο ήταν περίπου είκοσι χρόνια μεροκάματα. Τα δέκα χιλιάδες τάλαντα ήταν ένα αδύνατο, ανεξόφλητο βουνό χρέους. Ο βασιλιάς τα συγχωρεί όλα, ελεύθερα και πλήρως. Έπειτα, ο ίδιος δούλος βρίσκει έναν σύντροφό του που του χρωστά εκατό δηνάρια, περίπου τρεις μήνες μεροκάματα, και τον στέλνει στη φυλακή. Η αντίθεση δεν είναι διακριτική. Σκοπός της είναι να μας συγκλονίσει και να μας οδηγήσει σε αυτοεξέταση. Να το ερώτημα που η παραβολή θέτει σιωπηλά σε κάθε πιστό: Ξέρεις, πραγματικά ξέρεις, πόσα σου έχουν συγχωρεθεί; Όχι ως θεολογικό γεγονός, αλλά ως κάτι που το νιώθεις μέσα στα κόκαλά σου; Γιατί όταν αυτό το χρέος γίνει πραγματικό για εμάς, όταν συλλάβουμε το βουνό των δέκα χιλιάδων ταλάντων που ο Θεός μετακίνησε για λογαριασμό μας, τα παράπονα των εκατό δηναρίων που κρατούμε εναντίον των άλλων αρχίζουν να φαίνονται πολύ διαφορετικά. Η συγχώρεση των άλλων είναι δύσκολη. Κανείς δεν πρέπει να προσποιείται το αντίθετο. Αλλά ο δρόμος προς αυτήν ξεκινά πάντοτε με τον ίδιο τρόπο: επιστρέφουμε στον σταυρό και θυμόμαστε τι ακυρώθηκε εκεί για σένα.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  3. Ημέρα 3

    Συγχώρεσε όπως έχεις συγχωρεθεί

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Παύλος δεν προσεγγίζει το θέμα διστακτικά. Ξεκινά με έναν κατάλογο: πικρία, θυμός, οργή, κραυγή, βλασφημία, κακία, και λέει στους Εφεσίους να τα αφαιρέσουν όλα από πάνω τους (Προς Εφεσίους 4:31). Για κάποιον που διαβάζει για πρώτη φορά, το «ας αφαιρεθή από σας» είναι ισχυρή έκφραση. Σημαίνει να βγάλεις κάτι από πάνω σου, όπως βγάζεις ένα πανωφόρι. Αυτά δεν είναι απλώς κακές συνήθειες που πρέπει να τις ελέγχουμε. Είναι ρούχα που δεν ταιριάζουν σε κάποιον που έχει ντυθεί τον Χριστό. Μετά έρχεται η εναλλακτική, και δεν είναι απλώς «προσπάθησε περισσότερο να είσαι ευγενικός». Ο Παύλος γράφει: «γίνεσθε δε προς αλλήλους καλοί, εύσπλαγχνοι, συγχωρούντες εις αλλήλους, καθώς και ο Θεός διά τον Χριστόν συνεχώρησεν εις εσάς» (Προς Εφεσίους 4:32). Το μέτρο κόβει την ανάσα. Όχι «συγχώρεσε όπως θα ήθελες να σε συγχωρήσουν». Όχι «συγχώρεσε όταν το αξίζουν». Συγχώρεσε όπως ο Θεός, διά τον Χριστόν, σε συγχώρεσε. Το μέτρο της δικής μας συγχώρησης είναι να είναι το μέτρο της δικής Του. Η προς Κολοσσαείς επιστολή προσθέτει μια λέξη που οι έμπειροι αναγνώστες μερικές φορές προσπερνούν πολύ γρήγορα: «ανεχόμενοι αλλήλους» (Προς Κολοσσαείς 3:13). Η ανοχή είναι η ήσυχη ξαδέλφη της συγχώρησης. Η συγχώρηση αφορά ένα κακό που έχει γίνει. Η ανοχή είναι η καθημερινή υπομονή που απορροφά τις τριβές της συμβίωσης με ατελείς ανθρώπους: τους μικρούς εκνευρισμούς, τις επαναλαμβανόμενες αδυναμίες, τους τρόπους που οι άνθρωποι απλώς είναι. Και τα δύο χρειάζονται. Και τα δύο είναι εφικτά μόνο επειδή είμαστε «εκλεκτοί του Θεού, άγιοι και ηγαπημένοι» (Προς Κολοσσαείς 3:12), άνθρωποι που έλαβαν ταυτότητα πριν τους ζητηθεί να εκπληρώσουν ένα καθήκον. Πρόσεξε τη σειρά και στα δύο χωρία: το ποιος είσαι προηγείται του τι κάνεις. Είσαι εκλεκτός, άγιος, αγαπημένος. Γι' αυτό ντύσου σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία. Ο Θεός ποτέ δεν μας ζητά να κατασκευάσουμε συγχώρηση από το τίποτα. Μας ζητά να αντλήσουμε από όσα μας έχουν ήδη δοθεί. Αν δυσκολεύεσαι σήμερα να συγχωρήσεις κάποιον, η πρόσκληση δεν είναι να συγκεντρώσεις περισσότερη θέληση. Είναι να βυθιστείς βαθύτερα στο ότι είσαι αγαπημένος, να μείνεις μέσα στην πραγματικότητα ότι ο Θεός, διά τον Χριστόν, σε συγχώρεσε, και να αφήσεις αυτό να ξεχειλίσει.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  4. Ημέρα 4

    Ο Πατέρας που Τρέχει

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Ιησούς είπε αυτή την ιστορία σε ανθρώπους που γόγγυζαν επειδή δεχόταν αμαρτωλούς και έτρωγε μαζί τους. Πριν λοιπόν μπούμε στην παραβολή, ας νιώσουμε το βάρος του ακροατηρίου. Οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς δεν ήταν ψυχροί, αδιάφοροι άνθρωποι· ήταν βαθιά θρησκευόμενοι και πίστευαν ότι η αγιότητα απαιτεί απόσταση από τους ακάθαρτους. Και ο Ιησούς απάντησε στον γογγυσμό τους όχι με επιχείρημα, αλλά με μια ιστορία για έναν πατέρα. Το αίτημα του μικρότερου γιου, «δος μοι το πίπτον εις εμέ μέρος της περιουσίας» (Λουκάς 15:12), ισοδυναμούσε σε εκείνον τον πολιτισμό περίπου με το να εύχεται τον θάνατο του πατέρα του. Ήθελε την κληρονομιά χωρίς τη σχέση. Ήθελε αυτά που είχε ο πατέρας, όχι τον ίδιο τον πατέρα. Κι ο πατέρας του τα έδωσε. Αυτό και μόνο είναι εικόνα χάριτος: η ελευθερία που μας δίνει ο Θεός ακόμη και να απομακρυνθούμε από Εκείνον. Ο γιος καταλήγει να βόσκει χοίρους σε μακρινή χώρα, κάτι που για έναν Ιουδαίο ακροατή ήταν η χαμηλότερη δυνατή εξευτέλιση. Και τότε, λέει το κείμενο, «εις εαυτόν δε ελθών» (Λουκάς 15:17). Αυτή η φράση αξίζει να μας απασχολήσει. Το να έρθεις στον εαυτό σου δεν είναι το ίδιο με το να γίνεις άξιος. Το σχέδιο του γιου, όταν σηκώνεται, παραμένει συναλλακτικό: θα προσφερθεί να γίνει μισθωτός υπηρέτης, για να κερδίσει το φαγητό του. Δεν περιμένει ακόμη αποκατάσταση. Ετοιμάζει μια ομιλία. Αλλά ο πατέρας παρακολουθεί. «Ενώ δε ήτο ακόμη μακράν, τον είδεν ο πατήρ αυτού» (Λουκάς 15:20). Ο πατέρας κοιτούσε. Και όταν είδε το παιδί, δεν περίμενε την ομιλία. Έτρεξε. Στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια δεν έτρεχε: θεωρούνταν ανάρμοστο. Ο πατέρας έτρεξε παρ' όλα αυτά, έπεσε στον τράχηλο του γιου του και τον κατεφίλησε. Το παιδί αρχίζει την προετοιμασμένη ομιλία του, και ο πατέρας τη διακόπτει με μια γιορτή. Αυτόν τον Θεό αποκαλύπτει ο Ιησούς στους γογγύζοντες θρησκευόμενους, και σε εμάς. Δεν στέκεται στην πόρτα με σταυρωμένα χέρια, περιμένοντας να δει αν η συγγνώμη σου είναι αρκετή. Τρέχει. Σε περιμένει και σε προσέχει. Και πριν τελειώσουν τα λόγια σου, ζητά ήδη τη στολή, το δαχτυλίδι και το γλέντι.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  5. Ημέρα 5

    Πατέρα, συγχώρησέ τους

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Φανταστείτε τη σκηνή: ένας λόφος έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, τρεις σταυροί απέναντι στον ουρανό, και ένα πλήθος που έχει περάσει το πρωί χλευάζοντας τον άνθρωπο στη μέση. Οι στρατιώτες μόλις έχουν καρφώσει τα χέρια και τα πόδια Του. Οι θρησκευτικοί ηγέτες σαρκάζουν. Το πλήθος ειρωνεύεται. Και σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, όχι αφού καταλάγιασε ο πόνος, όχι αφού ησύχασε το πλήθος, ο Ιησούς ανοίγει το στόμα Του και λέει: «Πατέρα, συγχώρησον εις αυτούς· διότι δεν εξεύρουσι τι πράττουσι» (Λουκά 23:34). Αν δεν έχετε διαβάσει ποτέ αυτά τα λόγια, αφήστε τα να σας αγγίξουν αργά. Αν τα έχετε διαβάσει εκατό φορές, προσπαθήστε να τα ακούσετε σαν για πρώτη φορά. Αυτό που το κάνει τόσο συγκλονιστικό είναι ο χρόνος. Δεν περιμένει να νιώσει άνετα. Δεν περιμένει να μετανοήσουν οι άνθρωποι και να ζητήσουν συγχώρηση. Προσεύχεται για τη συγχώρησή τους ενώ τα καρφιά είναι ακόμη νωπά, ενώ οι προσβολές πετούν ακόμη στον αέρα. Δεν είναι συγχώρηση ως συναίσθημα, είναι συγχώρηση ως επιλογή, μια πράξη της θέλησης θεμελιωμένη στην αγάπη. Ο Ιησούς κατάλαβε κάτι που εμείς συχνά χάνουμε: όσοι Τον πλήγωναν ενεργούσαν μέσα σε πνευματική τύφλωση. «Δεν εξεύρουσι τι πράττουσι.» Η φράση αυτή δεν είναι δικαιολογία για την αμαρτία· είναι ένα παράθυρο στο έλεος του Θεού, που συναντά τους ανθρώπους εκεί όπου τελειώνει η κατανόησή τους. Μετά στρεφόμαστε στις Πράξεις 7 και βρίσκουμε τον Στέφανο, τον πρώτο χριστιανό μάρτυρα, να λιθοβολείται μέχρι θανάτου από έναν οργισμένο όχλο. Την ώρα που πέφτουν οι πέτρες, ο Λουκάς καταγράφει ότι «έκραξε με φωνήν μεγάλην· Κύριε, μη λογαριάσης εις αυτούς την αμαρτίαν ταύτην» (Πράξεις 7:60). Ο Στέφανος είχε μεταμορφωθεί τόσο βαθιά από το Πνεύμα του Χριστού, ώστε η προσευχή του σταυρού έγινε η προσευχή της τελευταίας του πνοής. Το πρότυπο δεν ήταν τυχαίο. Ο Στέφανος είχε δει τι έκανε ο Ιησούς, και αυτό είχε ριζώσει μέσα του τόσο βαθιά, ώστε καρποφόρησε στην πιο απελπισμένη του ώρα. Να η ήσυχη, διερευνητική ερώτηση για σήμερα: ποιο είναι το πιο δύσκολο όνομα στη λίστα σας; Ποιος είναι ο άνθρωπος του οποίου η προσβολή σφίγγει ακόμη κάτι στο στήθος σας; Ο Ιησούς δεν προσευχήθηκε αυτή την προσευχή από μια άνετη απόσταση. Την προσευχήθηκε από τον σταυρό. Αυτό σημαίνει ότι η συγχώρηση, η αληθινή, δαπανηρή συγχώρηση με τη δύναμη του Πνεύματος, είναι δυνατή μέσα στην ίδια την πληγή, όχι μόνο αφού αυτή επουλωθεί. Δεν χρειάζεται να την νιώσετε πρώτα. Μπορείτε να την επιλέξετε πρώτα, και να ζητήσετε από τον Θεό να φέρει το συναίσθημα να ακολουθήσει.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  6. Ημέρα 6

    Εξομολόγηση και Καθαρισμός

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Υπάρχει ένα είδος βαρύτητας που εγκαθίσταται στα κόκαλα όταν κάτι ανομολόγητο μένει πολύ καιρό στην ψυχή. Ο ψαλμωδός το γνώριζε καλά. Στον Ψαλμό 32 γράφει για μια εποχή πριν από την εξομολόγηση, όταν σιωπούσε για την αμαρτία του: «επαλαιώθησαν τα οστά μου, εν τω βρυχάσθαι με όλην την ημέραν» (Ψαλμός 32:3). Είναι μια ζωντανή, σωματική περιγραφή του τι κάνει η ενοχή σε έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Δεν μιλά για την ενοχή ως νομική έννοια, την περιγράφει ως εμπειρία, κάτι που τον στέγνωσε όπως η ξηρασία στεγνώνει τη γη. Και τότε εξομολογήθηκε. Και όλα άλλαξαν. Ο απόστολος Ιωάννης, γράφοντας αιώνες αργότερα, θέτει την ίδια αλήθεια με τον πιο καθαρό τρόπο: «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας και να καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α΄ Ιωάννου 1:9). Προσέξτε τις δύο λέξεις που συνδέει ο Ιωάννης: πιστός και δίκαιος. Ο Θεός δεν μας συγχωρεί επειδή είναι επιεικής ή επειδή κοιτάζει αλλού. Μας συγχωρεί επειδή είναι πιστός στις υποσχέσεις της διαθήκης Του και επειδή η δικαιοσύνη έχει ήδη ικανοποιηθεί στον σταυρό. Η συγχώρηση δεν είναι ο Θεός που παραβαίνει τους κανόνες· είναι ο Θεός που τους τηρεί, μέσω του Χριστού. Για τον αναγνώστη που έρχεται για πρώτη φορά, να το σχήμα του πράγματος: η εξομολόγηση δεν είναι τέλεση τελετουργίας για να κερδίσουμε την εύνοια του Θεού. Είναι απλώς να συμφωνούμε με τον Θεό για το τι είναι αληθινό: ότι αμαρτήσαμε, ότι έχει σημασία, και ότι χρειαζόμαστε το έλεός Του. Η λέξη στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο φέρει την ιδέα του να λέμε το ίδιο πράγμα που λέει ο Θεός. Όταν εξομολογούμαστε, σταματάμε να φιλονικούμε με τον Θεό για την κατάστασή μας και στεκόμαστε στην ίδια πλευρά με Εκείνον. Αυτή είναι στάση ταπεινότητας, και ανοίγει την πόρτα. Για τον έμπειρο πιστό, σκεφτείτε το εξής: ο Δαβίδ στον Ψαλμό 32 λέει ότι όταν αναγνώρισε την αμαρτία του, ο Θεός συγχώρησε «την ανομίαν της αμαρτίας μου» (Ψαλμός 32:5), μια φράση που δυναμώνει την έννοια, σαν να λέει ότι ο Θεός συγχώρησε όχι μόνο την πράξη αλλά και την στρεβλή ρίζα από κάτω. Αυτό είναι το βάθος του καθαρισμού. Δεν έχετε απλώς απαλλαγή στο χαρτί· έχετε πλυθεί. Ό,τι κουβαλάτε σιωπηλά, ό,τι ελπίζετε να μην το προσέξει κανείς, ούτε ο Θεός, σήμερα είναι μια καλή μέρα να το φέρετε στο φως. Είναι πιστός. Είναι δίκαιος. Και θα καθαρίσει.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  7. Ημέρα 7

    Ζώντας Ελεύθεροι

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Διανύσαμε έναν μακρύ δρόμο αυτή την εβδομάδα: από το καταπληκτικό πλάτος της συγχώρεσης του Θεού μέχρι το δαπανηρό έργο, με τη δύναμη του Πνεύματος, να τη δίνουμε και στους άλλους. Σήμερα φτάνουμε στο ερώτημα προς το οποίο οδηγούσε όλο αυτό το ταξίδι: πώς είναι να ζει κανείς πραγματικά ελεύθερος; Όχι απλώς να γνωρίζει τη διδασκαλία περί συγχώρεσης, ούτε απλώς να έχει μια συγκινητική στιγμή απελευθέρωσης, αλλά να περπατά μέσα στις συνηθισμένες μέρες ως άνθρωπος που δεν είναι πια όμηρος παλιών πληγών ή παλιών αδικιών. Ο προφήτης Μιχαίας μάς δίνει μία από τις ωραιότερες εικόνες της συγχώρεσης του Θεού σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Γράφει για έναν Θεό που «αρέσκεται εις το έλεος» και που «θέλεις ρίψει εις τα βάθη της θαλάσσης πάσας τας αμαρτίας αυτών» (Μιχαίας 7:18-19). Αυτή η εικόνα του βαθιού πελάγους είναι εσκεμμένη. Στον αρχαίο κόσμο, τα βάθη της θάλασσας ήταν το πιο απρόσιτο και άγνωστο μέρος που μπορούσε να φανταστεί κανείς. Ο Θεός δεν αρχειοθετεί τις αμαρτίες σου σε κάποιο ντουλάπι. Δεν τις κρατά φυλαγμένες. Τις ρίχνει σε ένα μέρος από το οποίο δεν μπορούν να επιστρέψουν. Δεν είναι τυχαίο που οι παλιοί κήρυκες έλεγαν: Τις ρίχνει στη θάλασσα και βάζει μια πινακίδα που γράφει «Απαγορεύεται το ψάρεμα». Ο Παύλος, γράφοντας προς τους Ρωμαίους, φέρνει αυτή την ελευθερία μέσα στον ιστό των καθημερινών σχέσεων. «Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα το κακόν διά του αγαθού» (Ρωμαίους 12:21). Αυτή είναι η πρακτική μορφή της ελεύθερης ζωής. Δεν σημαίνει ότι προσποιούμαστε πως τα στραβά είναι ίσια ή ότι ο πόνος δεν υπήρξε. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να αφήσουμε το κακό να έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία μας. Κάθε πράξη αληθινής καλοσύνης προς κάποιον που σε αδίκησε είναι δήλωση ότι δεν είσαι φυλακισμένος του. Είσαι ελεύθερος, και επιλέγεις να ζεις ως τέτοιος. Καθώς κλείνει αυτή η εβδομάδα, σκέψου πώς είναι στην πραγματικότητα η ελευθερία μέσα στο σώμα σου, στο πρόγραμμά σου, στις σχέσεις σου. Η συγχώρεση που λάβαμε από τον Θεό δεν είναι μια συναλλαγή που ολοκληρώσαμε την Πρώτη Ημέρα και προχωρήσαμε. Είναι ο αέρας που αναπνέουμε κάθε πρωί. Και η συγχώρεση που δίνουμε στους άλλους δεν είναι μία μόνο δραματική στιγμή: είναι καθημερινή άσκηση, κάποτε καθημερινή επιλογή, να μην αφήνουμε το παρελθόν να κυβερνά το παρόν. Δημιουργήθηκες για να ζεις ελεύθερος. Με τη χάρη Του, μπορείς.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό