Tüm planlar

Yasta Teselli

Kayıp mevsimleri için yumuşak Kutsal Yazı bölümleriyle yedi gün. Kalbi kırık olanlara yakın olan Tanrı ile birlikte yürüyün.

  1. 1. Gün

    Her Tesellinin Tanrısı

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Tanrı'nın öyle bir adı vardır ki, çoğumuz her şey yıkılıp gidene dek ona uzanmayı aklımıza bile getirmeyiz. Pavlus, kendi gemi kazalarını, dayaklarını ve uykusuz gecelerini bilen biri olarak Korintliler'e mektubunu bir strateji ya da açıklamayla değil, bir adla açar: "merhametlerin Babası ve her türlü tesellinin Tanrısı" (2. Korintliler 1:3). Şu sözcüğe dikkat edin: her türlü. Biraz teselli değil, ara sıra bir teselli değil, layık gördüğü yas için teselli değil. Her türlü teselli. O, gelip gelmeyeceğine karar vermeden önce kayıplarımızı notlandırmaz. Mezmur yazarı Mezmur 34:18'de daha da yaklaşır: "RAB yüreği kırıklara yakındır, ruhu ezilenleri kurtarır." Yakın sözcüğü, tam burada demektir. Güvenli bir uzaklıktan izlemek değildir. Eski dünyada kırık bir yürek yalnızca bir duygu değildi, tam bir çöküş halinde bulunmaktı, insanı ikiye katlayan türden bir acıydı. Kutsal Yazı, Tanrı'nın en çok tam orada, ikiye katlanmış yerde yaklaştığını söyler. O, çöküşünden tiksinmez. Ona doğru yürür. Pavlus, ilk kez okuyanları şaşırtabilecek, uzun süredir iman edenlerin ise belki unutmuş olduğu bir şey ekler: Tanrı bizi teselli eder ki, "Tanrı'dan aldığımız teselli ile her türlü sıkıntı içinde olanları teselli edebilelim" (2. Korintliler 1:4). Yasın çıkmaz bir sokak değildir. Şu anda bile, bir gün başka birine karanlık saatinde ulaşacak bir şeyin içine örülmektedir. Bunu şimdi görmek zorunda değilsin. Yalnızca O'nun bugün sunduğunu kabul etmen yeter. Kaybın ilk, çiğ saatlerindeysen, güçlüymüş gibi davranman ya da kendi kendine huzur üretmen gerekmez. Sana zaten yakın olan Tanrı'nın yakınında olmaya çağrılıyorsun. Kırık parçalarını getir. O, her türlü tesellinin Tanrısı'dır ve her türlü, seninki de dahil demektir.

  2. 2. Gün

    İsa Ağladı

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Kutsal Yazılar'daki en sessizce yürek burkan iki sözcük Yuhanna 11:35'te yer alır: "İsa ağladı." Bu, Kutsal Kitap'ın en kısa ayetidir ve şu anda yas tutan herkes için belki de en önemli ayettir. Geçip gitmeden önce bırakalım yüreğimize insin. İsa ağladı. Dostu Lazar'ın mezarına yeni varmıştı. Meryem O'nun ayaklarına kapanmış, sözleri resmiyete aldırmayan o derin acıyla ıslanmıştı: "Ya Rab, burada olsaydın kardeşim ölmezdi" (Yuhanna 11:32). Meryem O'nu suçlamıyor, yalnızca acısının gerçeğini söylüyor ve bunu doğru Kişi'ye söylüyor. İsa onun teolojisini düzeltmez. Hemen diriliş üzerine bir vaaza da başlamaz. Kutsal Yazı, O'nun "ruhunda inleyip sarsıldığını" (11:33) söyler, sonra da: O ağladı. Bunu çarpıcı kılan şudur: İsa, birazdan ne yapacağını zaten biliyordu. Dakikalar içinde Lazar o mezardan canlı olarak çıkacaktı. Mucize baştan beri O'nun elindeydi. Yine de ağladı. Demek ki gözyaşları umutsuzluğun ya da çaresizliğin değil, sevginin gözyaşlarıydı. Cevabı olmadığı için ağlamıyordu, sevdiği insanlar acı çektiği için ağlıyordu. Sonunu bildiği halde, sevdiklerinin acısı O'nu gözyaşlarına boğdu. Kutsal Kitap'ı uzun yıllardır okuyanlar için şunu düşünmeye değer: her şeyin kendisiyle var edildiği sonsuz Tanrı Oğlu, bir mezarın başında durdu ve ağladı. Yas, imanın başarısızlığı değildir. Dirilişe inanmadığınızın işareti de değildir. İsa dirilişe yaşamış herkesten daha çok inandı, yine de ağladı. Gözyaşlarınız Tanrı'ya güveninizle çelişmez, hatta ettiğiniz en içten dualardan biri olabilir. O bugün yasınızda sizi görüyor. Ve duyarsız değil.

  3. 3. Gün

    Vadiden Geçerken

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Mezmur 23 o kadar tanıdık ki onu bir sokak tabelası gibi okuma riskimiz var: gözlerimiz üzerinden geçiyor, ama gerçekten durmuyor. Bu yüzden bugün tamamen yavaşlayalım ve bu sevilen mezmurun bizi gerçekte nereye götürdüğüne bakalım. Davut vadisiz bir hayat vaat etmez. Bizi doğrudan bir vadinin içine yürütür. "Ölüm gölgesi vadisinde yürüsem de kötülükten korkmam" (Mezmur 23:4). Vadi gerçektir. Gölge gerçektir. Davut aksini ima etmez, biz de etmemeliyiz. Her şeyi değiştiren şey edattır: içinden. Vadide kalmak için değil, vadiden geçmek için. Hareket var, yön var, öbür yaka var. Ve bir Yoldaş var. "Çünkü sen benimlesin; değneğin, asan bana teselli verir." Çobanın değneği yırtıcılarla savaşmak içindi, asası ise koyunları dar patikalarda yönlendirmek ve desteklemek için. İkisi de vadide hazır. Koruma ve yol gösterme, net göremediğimizde tam da ihtiyacımız olan şeyler. İlk kez okuyanlar için şunu bilmek yardımcı olur: Davut deneyimden yazdı. Kral olmadan önce kendisi çobandı ve korkmuş hayvanları tehlikeli arazilerden geçirmenin ne demek olduğunu biliyordu. Kuram yazmıyor, tanıklık yazıyor. Vadide bulunmuştu. Gölgeyi hissetmişti. Ve Çoban'ı sadık bulmuştu. Yıllardır Tanrı'yla yürüyen okur için şunu düşün: Ölüm gölgesi vadisi Çoban'ın yokluğu değildir. O'nun en özel, en kişisel biçimde bulunduğu yerlerden biridir. 2. ve 3. ayetlerdeki yeşil otlaklar ve dingin sular görkemlidir, ama Davut'un Tanrı hakkında konuşmaktan doğrudan O'na seslenmeye geçtiği yer 4. ayettir. "Sen benimlesin." Yakınlık karanlıkta derinleşir. Bugün vadinin neresinde olursan ol, onu yalnız yürümüyorsun. Çoban bu yolun her adımını bilir ve yanından ayrılmadı.

  4. 4. Gün

    Silinen Her Gözyaşı

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Son hayatta kalan elçi Yuhanna, Vahiy'i Patmos adasında sürgünde, yaşlı bir adam olarak yazar. Sevdiği hemen herkesten daha uzun yaşamıştır. Kilisenin acı çekişine tanık olmuştur. Tanrı da tam bu ortamda ona öyle engin, öyle şefkatli bir görüm verir ki, bu görüm iki bin yıldır yas tutan yüreklere güç olmuştur: "Onların gözlerinden bütün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak; yas da, feryat da, acı da olmayacak. Çünkü önceki şeyler ortadan kalktı" (Vahiy 21:4). İlk kez okuyan biri için Tanrı'nın gözyaşlarını sildiği bu tasvirde durmaya değer. Bu, uzaktan yapılan bir görev değil. Bu, bir çocuğun yüzüne doğru diz çöken bir Baba'dır. Galaksileri sözüyle var eden Tanrı, nazik bir el ve yakın bir varlık gerektiren içten bir iş yaparken resmedilir. Döktüğün her gözyaşı görülmüştür. Her biriyle bir gün bizzat, şefkatle ilgilenilecek. Bu bölüm yeni bir gökle yeni bir yerle açılır, ardından büyük müjde gelir: "İşte Tanrı'nın çadırı insanların arasındadır. Onlarla birlikte yaşayacak, onlar O'nun halkı olacak. Tanrı'nın kendisi onlarla birlikte olacak ve onların Tanrısı olacak" (21:3). Çadır sözcüğü bütün Eski Antlaşma'nın ağırlığını taşır: göğün yerle buluştuğu, Tanrı'nın varlığının halkının arasında bulunduğu yer. Yuhanna şunu söylüyor: Daha önce yalnızca kısmen doğru olan her şey artık tam olarak, kalıcı olarak, geri dönüşsüz biçimde doğrudur. Tanrı bizimle. Ziyaret etmiyor, bizimle yaşıyor. Yılların imanlısı olanlar için şuna dikkat edin: 5. ayet "İşte, her şeyi yeniliyorum" der, "yepyeni şeyler yapıyorum" demez. O, var olanı atmıyor. Onu yeniliyor. Sevdiğin ve kaybettiğin insanlar, yasın değiştirdiği hayatın, hiçbiri bu sözün erişiminin dışında değil: yeni. Bu bir kaçış değildir. Bu, evrendeki en gerçekçi umuttur ve tahtta oturan, "Bu sözler güvenilir ve gerçektir" diye ekleyen tarafından söylenmiştir. Yas gerçektir. Bu söz de öyle.

  5. 5. Gün

    Umutla Yas

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Dünyanın hiçbir çare sunamadığı bir yas vardır: bir mezarın başında durup vedanın gerçekten sonsuza dek mi olduğunu merak etmenin yası. Selanik'teki inanlılar bu yası biliyordu. Sevdiklerinden bazıları İsa dönmeden önce ölmüştü ve onların bir şekilde payını kaçırdıklarından, geride kaldıklarından korkuyorlardı. Pavlus onlara, yaslarını azarlamak için değil, onu doğru yöne çevirmek için yazar. "Yas tutmayın" demez. Çok daha şefkatli ve çok daha kesin bir şey söyler: "umudu olmayan diğer insanlar gibi" kederlenmeyin (1. Selanikliler 4:13). Fark gözyaşlarında değil, onların ötesinde duran şeydedir. Sonra Pavlus çarpıcı bir şey yapar. Diriliş umudunu temenniye değil, daha önce gerçekleşmiş olana dayandırır. "İsa'nın öldüğüne ve dirildiğine inanıyorsak, Tanrı İsa'da uykuya dalmış olanları da O'nunla birlikte getirecektir" (1. Selanikliler 4:14). Mesih'in dirilişi yalnızca bir teselli değil, kanıttır. O mezardan çıktığı için, mezar O'na ait olanlar üzerinde son sözü söyleyemez. Bu mantık, boş mezar kadar sağlamdır. İlk kez okuyan biri için, buradaki "uyku", Kutsal Yazı'nın bir inanlının ölümü için kullandığı yumuşak sözcüktür. Yok oluş değil, uyanışın ardından geleceği bir dinlenmedir. Yıllardır inanan biri içinse şu düşünülmeye değer: Pavlus, Tanrı'nın onları kendisiyle *birlikte* getireceğini söyler. Mesih'te yitirdiklerimiz bir yerde yalnız beklemiyor. Rab'le birlikteler ve O geldiğinde onlar da gelecek. Bu bölüm, iki bin yıldır kiliseyi teselli eden canlı bir tabloyla sona erer: bir haykırış, bir boru sesi, bir diriliş, bir kavuşma ve sonra şu söz: "böylece sonsuza dek Rab'le birlikte olacağız" (1. Selanikliler 4:17). Bir mevsim için değil. Sonsuza dek. Bugün hangi kaybı taşıyor olursanız olun, bu "sonsuza dek" sözü içinizde yavaş ve derin işini yapsın. Yas gerçektir. Ama bu umut da öyle. Ve bu umut bir duygu değil, dirilişle imzalanmış bir vaattir.

  6. 6. Gün

    Yardımın Geldiği Yer

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Gözlerini kaldır. Bu gün oradan başlıyor. Mezmur 121'in yazarı tepelere doğru bakar ve her yaslı yüreğin er geç kendi dilinde sorduğu soruyu sorar: Yardımım nereden gelecek? Bu bir umutsuzluk sorusu değil, cevaba doğru yol alan bir soru. Cevap da hemen, kesin ve telaşsız gelir: "Yardımım göğü ve yeri yaratan RAB'den gelir" (Mezmur 121:2). Dağları biçimlendiren, feryadını duyan aynı Kişi'dir. Bu büyüklük karşısındaki orantı yüreğine otursun. Mezmur 121'in devamı, Kutsal Kitap'taki en özenle koruyucu bölümlerden biridir. Rab ayağının kaymasına izin vermez. Uyuklamaz. O senin gölgen, bekçin, çıkışında ve girişinde koruyucundur. Yas tutan biri için bunlar soyut vaatler değil, karanlıkta omuza konan bir elin sıcaklığıdır. Belki kendini büsbütün dengesiz hissediyorsun, sanki gündelik hayatın zemini kaymış gibi. Mezmur tam bu duyguya seslenir: O gözetler. Uyuklamaz. Evrenin büyüklüğü dikkatini senin özel acının küçüklüğünden uzaklaştırmaz. Yeremya, Ağıtlar'ı Yeruşalim'in enkazı içinde, neredeyse düşünülemeyecek kadar eksiksiz bir yıkımın ortasında yazdı. Yine de o harabenin içinden her imparatorluktan uzun ömürlü sözler yazdı: "RAB'bin sevgisi tükenmez, acıyışı sona ermez. Her sabah yenilenir, sadakatin büyüktür!" (Ağıtlar 3:22-23). Dikkat et, koşulların değiştiğini söylemiyor. Aklına bir şey getirdiğini söylüyor. En karanlık mevsimlerde umut çoğu zaman bilinçli bir hatırlama eylemidir. İlk kez okuyanlar için: Yeremya her şeyin yolunda olduğunu ileri sürmüyor. Gerçek bir yıkımın ortasında, Tanrı hakkında doğru olduğunu bildiği şeyi hatırlamayı seçiyor. Yıllardır iman yolunda yürüyenler için: "Her sabah yenilenir" sözü, bugün için ihtiyacın olan merhametin dün tarafından tüketilmediği anlamına gelir. O'nun acıyışı sınırlı bir stok değildir. Bu sabah neyi getirirse getirsin, yas sabahları özellikle zorlaştırsa da, içinde taze bir merhamet var ve seni çoktan bekliyor.

  7. 7. Gün

    Hiçbir Şey Bizi Ayıramaz

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Yedi gün boyunca vadide birlikte yürüdük. Bugün yasın sonuna değil, onun altındaki zemine, hiçbir zaman çökmeyecek zemine varıyoruz. Pavlus, Romalılar 8:35'te neredeyse meydan okuyan bir soru soruyor: "Bizi Mesih'in sevgisinden kim ayıracak?" Sonra insan yüreğinin fısıldayabileceği her karanlık cevabı önceden görmüş gibi sıralıyor: sıkıntı, daralık, zulüm, kıtlık, çıplaklık, tehlike, kılıç. Kuramsal konuşmuyor. Bütün gün öldürülmekten söz eden bir mezmuru anıyor. Acının içeriden nasıl göründüğünü biliyor. Ardından Kutsal Yazılar'ın en büyük dönüş sözlerinden biri geliyor: "Hayır." Kibar bir itiraz değil, zaferle dolu bir ret. "Ama bizi sevenin aracılığıyla bütün bunlarda galiplerden üstünüz" (Romalılar 8:37). İfadeye dikkatle bakın: Bunlara *rağmen* değil, bunların *içinde*. Zafer, zor olanın ortadan kalkması değildir. Bizi seven kişinin, bizi zor olanın içinde yenilmeden tutarak orada bulunmasıdır. Sonra Pavlus hiçbir şeyin ağdan kaçmaması için dili sınırlarına kadar zorlar. Ölüm. Yaşam. Melekler. Yönetimler. Şimdiki şeyler. Gelecek şeyler. Yükseklik. Derinlik. Yaratılmış başka herhangi bir şey. Boşluksuz bir liste kuruyor. Yaratılmış düzendeki hiçbir şey, ve yas ne kadar yıkıcı olsa da yaratılmış düzene aittir, Tanrı'nın sevgisine uzanıp sizi oradan çekip çıkaramaz. İlk kez okuyan için bu en yalın ve en sarsıcı gerçektir: Tanrı tarafından sevilmemiş olamazsınız. Başınıza gelen hiçbir şey, korktuğunuz hiçbir şey bunu değiştiremez. Yılların imanlısı için ise "Rabbimiz Mesih İsa'daki Tanrı sevgisi" (Romalılar 8:39) üzerinde durmak gerekir. Bu sevgi soyut değildir. Bir Kişide bulunur: Ölüme girip geri dönen Kişide. O sizi güvenli bir uzaklıktan sevmedi. Sonuna kadar içeri girdi. Ve öyle yaptığı için, yasınızın sizi götürebileceği hiçbir yer yoktur ki O'nun sevgisi oraya önceden gitmemiş ve orada sizi beklemiyor olsun. Yalnız değilsiniz. Hiçbir zaman yalnız olmadınız. Ve hiçbir şey, hiçbir şey bunu yalanlayamaz.