เจ็ดวันกับพระคัมภีร์อันอ่อนโยนสำหรับช่วงเวลาแห่งการสูญเสีย เดินไปกับพระเจ้าผู้ทรงสถิตใกล้ผู้ที่อกหัก
วันที่ 1
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีพระนามหนึ่งของพระเจ้าที่พวกเราส่วนใหญ่ไม่เคยนึกถึง จนกว่าชีวิตจะพังทลายลง เปาโลเขียนจากประสบการณ์ของท่านเองที่ผ่านเรืออัปปาง การถูกโบยตี และคืนที่นอนไม่หลับ ท่านเริ่มจดหมายถึงชาวโครินธ์ไม่ใช่ด้วยกลยุทธ์หรือคำอธิบาย แต่ด้วยพระนามหนึ่งว่า "พระบิดาแห่งความเมตตาและพระเจ้าแห่งการปลอบประโลมใจทั้งปวง" (2 โครินธ์ 1:3) สังเกตคำว่า ทั้งปวง ไม่ใช่การปลอบประโลมบางส่วน ไม่ใช่นานๆ ครั้ง ไม่ใช่เฉพาะความโศกเศร้าที่พระองค์เห็นว่าคู่ควร แต่การปลอบประโลมใจทั้งปวง พระองค์ไม่ทรงให้คะแนนความสูญเสียของเราก่อนตัดสินว่าจะเสด็จมาหรือไม่ ผู้เขียนสดุดีเข้าใกล้ยิ่งกว่านั้นในสดุดี 34:18 ว่า "พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่หัวใจสลาย และทรงช่วยผู้ที่จิตใจถูกบดขยี้ให้รอด" คำว่า ใกล้ หมายถึงอยู่ใกล้ ที่นี่เลย ไม่ใช่ทรงมองอยู่ห่างๆ จากที่ปลอดภัย ในโลกโบราณ หัวใจที่แตกสลายไม่ใช่เพียงความรู้สึก แต่เป็นสภาพที่พังทลายทั้งหมด เป็นความโศกเศร้าที่พับคนลงครึ่งตัว และพระคัมภีร์กล่าวว่าตรงนั้นเอง ในที่ที่ถูกพับลงครึ่งตัว พระเจ้าทรงเสด็จเข้ามาใกล้ที่สุด พระองค์ไม่ทรงรังเกียจที่คุณแตกสลาย แต่ทรงเสด็จเข้าหา เปาโลเสริมสิ่งที่ผู้อ่านใหม่อาจรู้สึกประหลาดใจ และผู้เชื่อที่อยู่มานานอาจลืมไปแล้วว่า พระเจ้าทรงปลอบประโลมเรา "เพื่อเราจะสามารถปลอบประโลมใจผู้ที่อยู่ในความทุกข์ลำบากทุกอย่าง ด้วยการปลอบประโลมใจซึ่งพระเจ้าทรงประทานแก่เราเอง" (2 โครินธ์ 1:4) ความโศกเศร้าของคุณไม่ใช่ทางตัน แต่กำลังถูกถักทอเข้าไปในสิ่งที่วันหนึ่งจะไปถึงอีกคนหนึ่งในยามมืดของเขา คุณยังไม่ต้องเห็นสิ่งนั้น คุณเพียงรับสิ่งที่พระองค์ทรงเสนอให้ในวันนี้ ถ้าคุณอยู่ในชั่วโมงแรกๆ ที่ดิบและเจ็บปวดของการสูญเสีย คุณไม่จำเป็นต้องแสดงความเข้มแข็งหรือสร้างสันติสุขขึ้นมา คุณได้รับเชิญเพียงให้อยู่ใกล้พระองค์ผู้ทรงอยู่ใกล้คุณแล้ว จงนำชิ้นส่วนที่แตกสลายมาหาพระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งการปลอบประโลมใจทั้งปวง และคำว่า ทั้งปวง ก็รวมถึงคุณด้วย
วันที่ 2
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
สองคำที่เงียบงันแต่สะเทือนใจที่สุดในพระคัมภีร์ทั้งเล่มปรากฏอยู่ในยอห์น 11:35 คือ "พระเยซูทรงกันแสง" นี่เป็นข้อที่สั้นที่สุดในพระคัมภีร์ และอาจเป็นข้อที่สำคัญที่สุดสำหรับใครก็ตามที่กำลังจมอยู่ในความโศกเศร้าในเวลานี้ ขอให้ถ้อยคำนี้ซึมลึกลงในใจก่อนที่เราจะอ่านต่อไป พระเยซูทรงกันแสง พระองค์เพิ่งเสด็จมาถึงอุโมงค์ฝังศพของลาซารัสสหายของพระองค์ มารีย์ซบลงที่พระบาทของพระองค์ ถ้อยคำของเธอเปี่ยมด้วยความโศกเศร้าชนิดที่ไม่สนใจพิธีรีตองใดๆ "พระองค์เจ้าข้า ถ้าพระองค์ทรงอยู่ที่นี่ น้องชายของดิฉันคงไม่ตาย" (ยอห์น 11:32) เธอไม่ได้กล่าวโทษพระองค์ เธอเพียงบอกความจริงเกี่ยวกับความเจ็บปวดของเธอ และบอกกับพระองค์ผู้ทรงเป็นที่พึ่งอย่างแท้จริง พระเยซูไม่ได้ทรงแก้ความเชื่อของเธอ และไม่ได้ทรงเริ่มเทศนาเรื่องการฟื้นขึ้นจากตายทันที พระคัมภีร์กล่าวว่าพระองค์ "ทรงสะเทือนพระทัยในพระวิญญาณ และทรงว้าวุ่นพระทัย" (ข้อ 33) และแล้วพระองค์ก็ทรงกันแสง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าพิศวงก็คือ พระเยซูทรงทราบอยู่แล้วว่าพระองค์กำลังจะทำสิ่งใด ไม่กี่นาทีต่อมา ลาซารัสจะเดินออกจากอุโมงค์ด้วยชีวิต พระองค์ทรงถือการอัศจรรย์นั้นไว้ในพระหัตถ์ตลอดเวลา แต่พระองค์ก็ยังทรงกันแสง นั่นหมายความว่าน้ำพระเนตรของพระองค์ไม่ใช่น้ำตาแห่งความสิ้นหวังหรือความไร้ทางออก แต่เป็นน้ำตาแห่งความรัก พระองค์ไม่ได้ทรงร้องไห้เพราะไม่มีคำตอบ แต่ทรงร้องไห้เพราะคนที่พระองค์ทรงรักกำลังเจ็บปวด ความโศกเศร้าของผู้ที่พระองค์ทรงรักทำให้พระองค์ทรงหลั่งน้ำพระเนตร ทั้งที่ทรงรู้ตอนจบของเรื่องแล้ว สำหรับผู้อ่านที่เดินกับพระเจ้ามานาน ขอให้ใคร่ครวญข้อนี้ว่า พระบุตรนิรันดร์ของพระเจ้า ผู้ซึ่งสรรพสิ่งถูกสร้างขึ้นโดยพระองค์ ทรงยืนอยู่ข้างอุโมงค์ฝังศพและร้องไห้ ความโศกเศร้าไม่ใช่ความล้มเหลวของความเชื่อ และไม่ใช่เครื่องหมายว่าท่านไม่เชื่อเรื่องการฟื้นขึ้นจากตาย พระเยซูทรงเชื่อเรื่องการฟื้นขึ้นจากตายยิ่งกว่าผู้ใดที่เคยมีชีวิตอยู่ แต่พระองค์ก็ยังทรงกันแสง น้ำตาของท่านไม่ได้ขัดแย้งกับความไว้วางใจในพระเจ้า แท้จริงแล้วอาจเป็นคำอธิษฐานที่ซื่อสัตย์ที่สุดบทหนึ่งที่ท่านเคยทูลก็ได้ วันนี้พระองค์ทรงเห็นท่านในความโศกเศร้า และพระองค์ไม่ทรงนิ่งเฉย
วันที่ 3
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
สดุดี 23 คุ้นเคยเสียจนเราเสี่ยงที่จะอ่านมันเหมือนอ่านป้ายบอกทาง สายตาผ่านไปโดยไม่ได้หยุดจริงๆ ดังนั้นวันนี้ ขอให้เราช้าลงให้สุด และสังเกตว่าสดุดีอันเป็นที่รักบทนี้พาเราไปที่ใดจริงๆ ดาวิดไม่ได้สัญญาถึงชีวิตที่ปราศจากหุบเขา ท่านพาเราเดินเข้าไปในหุบเขาโดยตรง “แม้ข้าพระองค์จะเดินไปในหุบเขาเงามัจจุราช ข้าพระองค์จะไม่กลัวอันตรายใดๆ” (สดุดี 23:4) หุบเขานั้นมีอยู่จริง เงานั้นมีอยู่จริง ดาวิดไม่ได้แสร้งทำเป็นว่าไม่มี และเราก็ไม่ควรทำเช่นนั้น สิ่งที่เปลี่ยนทุกอย่างคือคำว่า “ผ่าน” ไม่ใช่เข้าไปอยู่ในหุบเขาถาวร แต่ผ่านไป มีการเคลื่อนที่ มีทิศทาง มีอีกฟากหนึ่ง และมีผู้ร่วมทางด้วย “เพราะพระองค์ทรงสถิตกับข้าพระองค์ ไม้ตะพดและไม้เท้าของพระองค์ปลอบประโลมข้าพระองค์” ไม้ตะพดของผู้เลี้ยงแกะใช้ไล่สัตว์ร้าย ส่วนไม้เท้าใช้นำทางและพยุงแกะบนทางแคบ ทั้งสองอย่างอยู่ในหุบเขานั้น คือการปกป้องและการนำทาง ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องการเมื่อมองไม่เห็นทางชัดเจน สำหรับผู้ที่อ่านพระคัมภีร์เป็นครั้งแรก ควรทราบว่าดาวิดเขียนจากประสบการณ์จริง ท่านเคยเป็นผู้เลี้ยงแกะก่อนเป็นกษัตริย์ และรู้ดีว่าการนำสัตว์ที่หวาดกลัวผ่านภูมิประเทศอันตรายเป็นอย่างไร ท่านไม่ได้เขียนทฤษฎี แต่เขียนคำพยาน ท่านเคยอยู่ในหุบเขา เคยรู้สึกถึงเงามืด และพบว่าผู้เลี้ยงนั้นทรงสัตย์ซื่อ สำหรับผู้ที่เดินกับพระเจ้ามาหลายปี ลองพิจารณาข้อนี้ หุบเขาเงามัจจุราชไม่ได้หมายถึงการที่ผู้เลี้ยงไม่ทรงอยู่ แต่เป็นหนึ่งในที่ซึ่งพระองค์ทรงสถิตอย่างเฉพาะเจาะจงและเป็นส่วนพระองค์มากที่สุด ทุ่งหญ้าเขียวขจีและน้ำนิ่งในข้อ 2 และ 3 นั้นงดงาม แต่ในข้อ 4 เองที่ดาวิดเปลี่ยนจากการกล่าวถึงพระเจ้ามาเป็นการกล่าวกับพระองค์โดยตรง “พระองค์ทรงสถิตกับข้าพระองค์” ความสนิทสนมลึกซึ้งขึ้นในความมืด ไม่ว่าวันนี้ท่านอยู่ตรงไหนของหุบเขา ท่านไม่ได้เดินตามลำพัง ผู้เลี้ยงทรงรู้จักทุกก้าวของทางนี้ และพระองค์ไม่เคยทรงละท่านไปเลย
วันที่ 4
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ยอห์น อัครทูตคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ เขียนหนังสือวิวรณ์ในวัยชราขณะถูกเนรเทศอยู่บนเกาะปัทมอส ท่านมีชีวิตอยู่นานกว่าเกือบทุกคนที่ท่านรัก ท่านเห็นคริสตจักรต้องทนทุกข์ และในสถานการณ์เช่นนั้นเอง พระเจ้าทรงประทานนิมิตที่ยิ่งใหญ่และอ่อนโยนแก่ท่าน จนได้ประคับประคองหัวใจที่โศกเศร้ามาสองพันปีว่า "พระองค์จะทรงเช็ดน้ำตาทุกหยดจากตาของเขา และความตายจะไม่มีอีกต่อไป ความเศร้าโศก การร้องไห้ และความเจ็บปวดจะไม่มีอีกต่อไป เพราะสิ่งเดิมนั้นล่วงไปแล้ว" (วิวรณ์ 21:4) สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอ่าน ควรหยุดคิดสักครู่กับภาพที่พระเจ้าทรงเช็ดน้ำตา นี่ไม่ใช่การกระทำที่ห่างเหินตามหน้าที่ แต่เป็นพระบิดาที่ทรงย่อพระองค์ลงมาหาใบหน้าของลูก พระเจ้าผู้ตรัสให้ดาราจักรเกิดขึ้นถูกวาดภาพว่าทรงกระทำสิ่งที่ใกล้ชิดจนต้องใช้พระหัตถ์ที่อ่อนโยนและการประทับอยู่ใกล้ ทุกหยดน้ำตาที่คุณเคยหลั่งมีผู้เห็นแล้ว และทุกหยดจะได้รับการดูแลอย่างอ่อนโยนด้วยพระองค์เองในวันหนึ่ง ข้อความตอนนี้เริ่มด้วยฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ แล้วจึงถึงประกาศอันยิ่งใหญ่ว่า "ดูเถิด พลับพลาของพระเจ้าอยู่กับมนุษย์ และพระองค์จะทรงสถิตอยู่กับเขา เขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของพระองค์ และพระเจ้าเองจะทรงสถิตกับเขา และจะเป็นพระเจ้าของเขา" (ข้อ 3) คำว่าพลับพลาแบกน้ำหนักของพันธสัญญาเดิมทั้งหมดไว้ คือสถานที่ที่สวรรค์พบกับแผ่นดินโลก ที่พระสิริของพระเจ้าประทับอยู่ท่ามกลางประชากรของพระองค์ ยอห์นกำลังบอกว่า สิ่งที่เคยเป็นจริงเพียงบางส่วนบัดนี้เป็นจริงอย่างสมบูรณ์ ถาวร และไม่มีวันเปลี่ยนแปลง พระเจ้าทรงอยู่กับเรา ไม่ใช่มาเยี่ยมเยียน แต่ทรงสถิตอยู่ สำหรับผู้เชื่อที่เดินทางมานาน สังเกตว่าข้อ 5 กล่าวว่า "ดูเถิด เราทำสิ่งสารพัดให้เป็นใหม่" ไม่ใช่ "เราสร้างสิ่งใหม่ทั้งหมด" พระองค์ไม่ได้ทรงทิ้งสิ่งที่เคยมี แต่ทรงทำให้เป็นใหม่ คนที่คุณรักและสูญเสียไป ชีวิตที่ความโศกเศร้าได้เปลี่ยนแปลง ไม่มีสิ่งใดอยู่นอกเหนือพระวจนะนั้น คือคำว่า ใหม่ นี่ไม่ใช่การหนีความจริง แต่เป็นความหวังที่เป็นจริงที่สุดในจักรวาล ตรัสโดยองค์ผู้ประทับบนบัลลังก์ ผู้ทรงเสริมว่า "เพราะถ้อยคำเหล่านี้สัตย์จริงและเที่ยงแท้" ความโศกเศร้าเป็นเรื่องจริง และสิ่งนี้ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน
วันที่ 5
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีความโศกเศร้าชนิดหนึ่งที่โลกนี้ไม่มียาใดรักษา คือความโศกเศร้าเมื่อยืนอยู่ข้างหลุมศพและสงสัยว่าคำล่ำลานั้นเป็นการจากกันชั่วนิรันดร์จริงหรือไม่ ผู้เชื่อในเมืองเธสะโลนิการู้จักความโศกเศร้านี้ดี คนที่พวกเขารักบางคนได้เสียชีวิตไปก่อนที่พระเยซูจะเสด็จกลับมา และพวกเขากลัวว่าคนเหล่านั้นจะพลาดโอกาสหรือถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เปาโลเขียนถึงพวกเขา ไม่ใช่เพื่อตำหนิความโศกเศร้า แต่เพื่อนำทางความโศกเศร้านั้นไปในทิศทางใหม่ ท่านไม่ได้กล่าวว่า "อย่าเศร้าโศก" แต่กล่าวสิ่งที่อ่อนโยนและแม่นยำกว่านั้นมาก คือ "อย่าโศกเศร้าเหมือนอย่างคนอื่นที่ไม่มีความหวัง" (1 เธสะโลนิกา 4:13) ความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่น้ำตา แต่อยู่ที่สิ่งที่รออยู่อีกฟากหนึ่งของน้ำตานั้น แล้วเปาโลก็ทำสิ่งที่น่าทึ่ง ท่านวางความหวังเรื่องการฟื้นขึ้นจากตายไว้บนรากฐานของสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่บนการหวังลมๆ แล้งๆ "เพราะถ้าเราเชื่อว่าพระเยซูสิ้นพระชนม์และทรงฟื้นคืนพระชนม์แล้ว พระเจ้าจะทรงนำบรรดาผู้ที่หลับอยู่ในพระเยซูมาพร้อมกับพระองค์ด้วย" (1 เธสะโลนิกา 4:14) การฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์ไม่ใช่เพียงการปลอบประโลม แต่เป็นหลักฐาน เพราะพระองค์เสด็จขึ้นมาจากอุโมงค์ฝังศพ หลุมศพจึงไม่มีคำตัดสินสุดท้ายเหนือผู้ที่เป็นของพระองค์ เหตุผลนี้มั่นคงเท่ากับอุโมงค์เปล่านั้นเอง สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น คำว่า "หลับ" ในที่นี้เป็นถ้อยคำอ่อนโยนที่พระคัมภีร์ใช้เรียกการตายของผู้เชื่อ ไม่ได้หมายถึงการสูญสิ้น แต่หมายถึงการพัก โดยมีการตื่นขึ้นรออยู่ สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน ขอให้ใคร่ครวญว่า เปาโลกล่าวว่าพระเจ้าจะทรงนำพวกเขามา *พร้อมกับ* พระองค์ ผู้ที่เราสูญเสียไปในพระคริสต์ไม่ได้รออยู่ที่ไหนโดยลำพัง พวกเขาอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้า และเมื่อพระองค์เสด็จมา พวกเขาก็จะมาด้วย ข้อพระคัมภีร์ตอนนี้จบลงด้วยภาพที่ชัดเจนจนปลอบประโลมคริสตจักรมาสองพันปี คือเสียงตะโกน เสียงแตร การฟื้นขึ้น การพบกันอีกครั้ง และแล้วก็มาถึงคำนี้ "และเราจะอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดไป" (1 เธสะโลนิกา 4:17) ไม่ใช่เพียงชั่วฤดูหนึ่ง แต่ตลอดไป ไม่ว่าท่านกำลังแบกรับความสูญเสียใดอยู่ในวันนี้ ขอให้คำว่า "ตลอดไป" ทำงานอย่างช้าๆ และลึกซึ้งในใจท่าน ความโศกเศร้าเป็นของจริง แต่ความหวังนี้ก็เป็นของจริงเช่นกัน และความหวังนี้ไม่ใช่ความรู้สึก แต่เป็นพระสัญญาที่ประทับตราไว้ด้วยการฟื้นคืนพระชนม์
วันที่ 6
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
จงเงยหน้าขึ้น วันนี้เริ่มต้นที่ตรงนั้น ผู้เขียนสดุดี 121 มองขึ้นไปยังภูเขา และถามคำถามที่หัวใจซึ่งโศกเศร้าทุกดวงย่อมถามในที่สุดด้วยภาษาของตนเองว่า ความช่วยเหลือของข้าพเจ้ามาจากไหน นี่ไม่ใช่คำถามแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นคำถามที่กำลังเดินทางไปสู่คำตอบ และคำตอบก็มาถึงทันที มั่นคงและไม่รีบร้อนว่า “ความช่วยเหลือของข้าพเจ้ามาจากพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก” (สดุดี 121:2) พระองค์ผู้ทรงสร้างภูเขาทั้งหลายก็คือพระองค์เดียวกับผู้ทรงสดับเสียงร้องของท่าน ขอให้ความจริงเรื่องขนาดอันยิ่งใหญ่นี้หยั่งลงในใจของท่าน สิ่งที่ตามมาในสดุดี 121 เป็นหนึ่งในข้อความที่เปี่ยมด้วยการทรงปกป้องที่สุดในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม พระเจ้าจะไม่ทรงให้เท้าของท่านลื่นไถล พระองค์จะไม่ทรงงีบหลับ พระองค์ทรงเป็นร่มเงาของท่าน เป็นผู้พิทักษ์ของท่าน เป็นผู้คุ้มครองทั้งยามออกและยามเข้า สำหรับผู้ที่กำลังโศกเศร้า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พระสัญญาที่เลื่อนลอย แต่เป็นพระหัตถ์ที่วางบนไหล่ท่ามกลางความมืด ท่านอาจรู้สึกง่อนแง่นเหลือเกิน ราวกับว่าพื้นดินใต้ชีวิตประจำวันได้เลื่อนไหล สดุดีบทนี้กล่าวตรงเข้าไปในความรู้สึกนั้นว่า พระองค์ทรงเฝ้าดู พระองค์ไม่ทรงเผลอหลับ และความกว้างใหญ่ของจักรวาลไม่ได้ทำให้พระองค์ละเลยความเจ็บปวดเล็กๆ เฉพาะของท่านเลย เยเรมีย์เขียนเพลงคร่ำครวญท่ามกลางซากปรักหักพังของกรุงเยรูซาเล็ม ท่ามกลางความพินาศที่สิ้นเชิงจนแทบนึกภาพไม่ออก แต่จากภายในซากปรักหักพังนั้นเอง ท่านเขียนถ้อยคำที่คงอยู่ยาวนานกว่าจักรวรรดิทั้งปวงว่า “ที่เรามิได้ถูกผลาญเสียนั้นก็เป็นเพราะความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์ เพราะความเมตตาสงสารของพระองค์ไม่รู้สิ้นสุด ความเมตตาสงสารนั้นใหม่ทุกเช้า ความสัตย์ซื่อของพระองค์ยิ่งใหญ่นัก” (เพลงคร่ำครวญ 3:22-23) สังเกตว่าท่านไม่ได้บอกว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป ท่านบอกว่าท่านระลึกถึงบางสิ่ง ความหวังในฤดูกาลที่มืดมิดที่สุดมักเป็นการตั้งใจระลึกถึงพระเจ้า สำหรับผู้ที่อ่านพระคัมภีร์เป็นครั้งแรก: เยเรมีย์ไม่ได้แสร้งทำว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ท่านเลือกที่จะระลึกถึงสิ่งที่ท่านรู้ว่าเป็นความจริงเกี่ยวกับพระเจ้า ท่ามกลางความพินาศที่เกิดขึ้นจริง สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน: ลองคิดดูว่า “ใหม่ทุกเช้า” หมายความว่าความเมตตาที่ท่านต้องการสำหรับวันนี้ไม่ได้ถูกใช้หมดไปแล้วเมื่อวานนี้ ความเมตตาสงสารของพระองค์ไม่ใช่แหล่งที่มีจำกัด ไม่ว่าเช้านี้จะมีสิ่งใดรออยู่ และความโศกเศร้ามักทำให้ยามเช้ายากเป็นพิเศษ ก็มีพระเมตตาใหม่สดรออยู่ในนั้นแล้ว
วันที่ 7
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เราเดินด้วยกันมาเจ็ดวันผ่านหุบเขาแห่งความโศกเศร้า และวันนี้เรามาถึงจุดที่ไม่ใช่การสิ้นสุดของความเศร้า แต่เป็นพื้นดินที่อยู่ใต้มัน คือพื้นดินที่ไม่มีวันทรุดลง ในโรม 8:35 เปาโลตั้งคำถามที่ฟังเกือบเหมือนการท้าทายว่า “ใครจะแยกเราจากความรักของพระคริสต์ได้” แล้วเขาก็ไล่เรียงคำตอบมืดมนทุกอย่างที่หัวใจมนุษย์อาจกระซิบตอบกลับมา คือความทุกข์ลำบาก ความยากเค้น การข่มเหง การกันดารอาหาร การเปลือยกาย ภัยอันตราย และดาบ เขาไม่ได้พูดเพียงในทางทฤษฎี เขาอ้างถึงพระธรรมสดุดีที่พูดถึงการถูกประหารตลอดวัน เขารู้ว่าความทุกข์ทรมานมองดูเป็นอย่างไรจากภายใน แล้วก็มาถึงคำพลิกผันอันยิ่งใหญ่คำหนึ่งในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม: “เปล่าเลย” นี่ไม่ใช่การเห็นต่างอย่างสุภาพ แต่เป็นการปฏิเสธอย่างมีชัย “แต่ในสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ เรามีชัยชนะยิ่งกว่าผู้ชนะ โดยพระองค์ผู้ทรงรักเรา” (โรม 8:37) จงสังเกตถ้อยคำนี้ให้ดี ไม่ใช่ *แม้ว่า* มีสิ่งเหล่านี้ แต่ *ในท่ามกลาง* สิ่งเหล่านี้ ชัยชนะไม่ใช่การที่สิ่งยากลำบากถูกเอาออกไป แต่คือการที่พระองค์ผู้ทรงรักเราทรงอยู่ด้วย ทรงโอบอุ้มเราไว้ในท่ามกลางสิ่งยากลำบากนั้น โดยไม่พ่ายแพ้ จากนั้นเปาโลก็ขยายถ้อยคำไปจนสุดขอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดหลุดรอดตาข่ายไปได้ ความตาย ชีวิต ทูตสวรรค์ เทพผู้ครอบครอง สิ่งที่มีอยู่ในปัจจุบัน สิ่งที่จะมีในภายหน้า ความสูง ความลึก และสิ่งทรงสร้างอื่นใด เขาสร้างรายการที่ไม่มีช่องว่าง ไม่มีสิ่งใดในสิ่งทรงสร้างทั้งหมด และความโศกเศร้า แม้จะทำลายใจเพียงใด ก็อยู่ในสิ่งทรงสร้างนั้นด้วย ที่จะล้วงเข้าไปในความรักของพระเจ้าแล้วดึงท่านออกมาได้ สำหรับผู้อ่านครั้งแรก นี่คือสิ่งที่เรียบง่ายที่สุดและน่าทึ่งที่สุด คือท่านไม่อาจถูกพระเจ้าเลิกรักได้ ไม่ว่าด้วยสิ่งใดที่เกิดขึ้นกับท่าน หรือสิ่งใดที่ท่านหวาดกลัว สำหรับผู้เชื่อที่ผ่านประสบการณ์มานาน ขอให้นั่งใคร่ครวญกับถ้อยคำที่ว่า “ความรักของพระเจ้าซึ่งมีในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา” (โรม 8:39) ความรักนี้ไม่เป็นนามธรรม แต่สถิตอยู่ในพระองค์ผู้หนึ่ง คือพระองค์ผู้ทรงลงไปในความตายและเสด็จกลับมา พระองค์ไม่ได้รักท่านจากระยะที่ปลอดภัย พระองค์ทรงเข้ามาอยู่ในนั้นอย่างหมดสิ้น และเพราะพระองค์ทรงทำเช่นนั้น จึงไม่มีที่ใดที่ความโศกเศร้าจะพาท่านไปถึง ซึ่งความรักของพระองค์ไม่เคยไปถึงก่อนแล้วและไม่ได้รออยู่ที่นั่นแล้ว ท่านไม่ได้อยู่ลำพัง ท่านไม่เคยอยู่ลำพังเลย และไม่มีสิ่งใด ไม่มีสิ่งใดเลย ที่จะทำให้ความจริงนี้กลายเป็นเท็จได้