କ୍ଷତି ଓ ବିୟୋଗର ସମୟ ପାଇଁ ସାତ ଦିନର କୋମଳ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ: ଭଗ୍ନହୃଦୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା।
ଦିନ 1
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଏକ ନାମ ଅଛି, ଯାହା ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ସେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାବନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେବେଳ ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଯାଏ। ପାଉଲ, ନିଜର ଜାହାଜଭଙ୍ଗ, ପ୍ରହାର ଓ ନିଦ୍ରାହୀନ ରାତିର ତାଲିକା ମଧ୍ୟରୁ ଲେଖି, କରିନ୍ଥୀୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣା ପତ୍ର କୌଣସି ଯୋଜନା କିମ୍ବା ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ଏକ ନାମ ସହିତ: "ଦୟାର ପିତା ଓ ସର୍ବପ୍ରକାର ସାନ୍ତ୍ୱନାର ଈଶ୍ୱର" (2 କରିନ୍ଥୀୟ 1:3)। ସେହି ଶବ୍ଦକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର: ସର୍ବପ୍ରକାର। କିଛି ସାନ୍ତ୍ୱନା ନୁହେଁ, କେବେ କେବେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ନୁହେଁ, ସେ ଯେଉଁ ଶୋକକୁ ଯୋଗ୍ୟ ମନେ କରନ୍ତି କେବଳ ସେଥିପାଇଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ନୁହେଁ। ସର୍ବପ୍ରକାର ସାନ୍ତ୍ୱନା। ଆସିବେ କି ନାହିଁ ସ୍ଥିର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଆମ କ୍ଷତିକୁ ମାର୍କ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଗୀତସଂହିତାକାର ଗୀତସଂହିତା 34:18ରେ ଆହୁରି ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି: "ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଭଗ୍ନ, ସଦାପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ; ପୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଚୂର୍ଣ୍ଣମନା, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।" ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅର୍ଥାତ୍ ପାଖରେ, ଠିକ୍ ଏଠାରେ, କୌଣସି ନିରାପଦ ଦୂରତାରୁ ଚାହିଁ ରହିଥିବା ନୁହେଁ। ପ୍ରାଚୀନ ଜଗତରେ ଭଗ୍ନ ହୃଦୟ କେବଳ ଏକ ଅନୁଭୂତି ନଥିଲା; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବାର ଅବସ୍ଥା ଥିଲା, ଏପରି ଶୋକ ଯାହା ମଣିଷକୁ ଦୁମ୍ପଡ଼ କରି ଦିଏ। ଆଉ ଠିକ୍ ସେହି ସ୍ଥାନରେ, ଦୁମ୍ପଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିବା ଜାଗାରେ, ଶାସ୍ତ୍ର କହେ ଈଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି। ତୁମର ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବା ତାହାଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦିଏ ନାହିଁ। ସେ ତାହା ଆଡ଼କୁ ଗତି କରନ୍ତି। ପାଉଲ ଏପରି କିଛି ଯୋଗ କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଠକମାନଙ୍କୁ ଚକିତ କରିପାରେ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳର ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ଭୁଲିଯାଇଥିବା ମନେ କରିପାରନ୍ତି: ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତି, "ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ନିଜେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଅଛୁ, ସେହି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦ୍ୱାରା ସବୁପ୍ରକାର କ୍ଳେଶଭୋଗୀମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ" (2 କରିନ୍ଥୀୟ 1:4)। ତୁମର ଶୋକ କୌଣସି ବନ୍ଦ ଗଳି ନୁହେଁ। ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଏପରି କିଛି ସହିତ ବୁଣା ହେଉଛି, ଯାହା ଦିନେ ଅନ୍ୟ ଜଣକ ପାଖରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଘଡ଼ିରେ ପହଞ୍ଚିବ। ତୁମକୁ ତାହା ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ସେ ଆଜି ଯାହା ଦେଉଛନ୍ତି, କେବଳ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। ଯଦି ତୁମେ କ୍ଷତିର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ, କଞ୍ଚା ଘଣ୍ଟାମାନଙ୍କରେ ଅଛ, ତେବେ ଶକ୍ତିର ଅଭିନୟ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ଗଢ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ତୁମକୁ କେବଳ ସେହି ଜଣଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ, ଯେ ଆଗରୁ ତୁମ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି। ଭଙ୍ଗା ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣ। ସେ ସମସ୍ତ ସାନ୍ତ୍ୱନାର ଈଶ୍ୱର, ଆଉ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥାତ୍ ତୁମର ମଧ୍ୟ।
ଦିନ 2
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ସମଗ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସବୁଠାରୁ ନୀରବରେ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଥିବା ବାକ୍ୟ ଯୋହନ ୧୧:୩୫ ରେ ଅଛି: "ଯୀଶୁ ରୋଦନ କଲେ।" ଏହା ବାଇବଲର ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପଦ, ଆଉ ଆଜି ଯେକେହି ଶୋକରେ ବସିଥାଏ, ତାହା ପାଇଁ ଏହା ହୁଏତ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦ। ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ବସିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯୀଶୁ ରୋଦନ କଲେ। ସେ ସବେମାତ୍ର ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଲାଜାରଙ୍କ କବର ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ମରିୟମ ତାହାଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ କଥାରେ ଏପରି ଶୋକ ଭରିଥିଲା ଯାହା କୌଣସି ଶିଷ୍ଟାଚାର ମାନେ ନାହିଁ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯଦି ଏଠାରେ ଥାଆନ୍ତେ, ତାହାହେଲେ ମୋହର ଭାଇ ମରନ୍ତା ନାହିଁ" (ଯୋହନ ୧୧:୩୨)। ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ସେ କେବଳ ନିଜ ବେଦନାର ସତ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି, ଆଉ ଠିକ୍ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ, ତାହାଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି। ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱ ସଂଶୋଧନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଉପଦେଶ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶାସ୍ତ୍ର କହେ ଯେ ସେ "ଆତ୍ମାରେ ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ" (ପଦ ୩୩), ଆଉ ତା'ପରେ ସେ ରୋଦନ କଲେ। ଏଠାରେ ଯାହା ଏହାକୁ ଅସାଧାରଣ କରେ: ଯୀଶୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲେ ସେ କ'ଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। କିଛି ମିନିଟ୍ ଭିତରେ ଲାଜାର ଜୀବିତ ହୋଇ ସେହି କବରରୁ ବାହାରି ଆସିବେ। ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର୍ମ ସବୁବେଳେ ତାହାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା। ତଥାପି ସେ ରୋଦନ କଲେ। ଅର୍ଥାତ୍ ତାହାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ହତାଶା କି ଅସହାୟତାର ଅଶ୍ରୁ ନ ଥିଲା, ତାହା ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଥିଲା। ତାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଉତ୍ତର ନ ଥିବାରୁ ସେ କାନ୍ଦୁ ନ ଥିଲେ। ସେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ କାରଣ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନମାନେ ବେଦନାରେ ଥିଲେ। ପରିଣାମ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଶୋକ ତାହାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁପାତ କରାଇଲା। ଅଭିଜ୍ଞ ପାଠକ ପାଇଁ ଏହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ: ଯେଉଁ ଅନନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି, ସେ ଏକ କବର ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଶୋକ କରିବା ବିଶ୍ୱାସର ବିଫଳତା ନୁହେଁ। ଏହା ଏପରି ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ ଯେ ଆପଣ ପୁନରୁତ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯୀଶୁ ଜୀବିତ ଥିବା ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଅଧିକ ପୁନରୁତ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ସେ କାନ୍ଦିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ଭରସାର ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ବରଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ହୁଏତ ଆପଣଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସଚ୍ଚୋଟ ପ୍ରାର୍ଥନା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହୋଇପାରେ। ସେ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ଶୋକରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଆଉ ସେ ଅବିଚଳିତ ନୁହନ୍ତି।
ଦିନ 3
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଗୀତସଂହିତା ୨୩ ଏତେ ପରିଚିତ ଯେ ଆମେ ଏହାକୁ ରାସ୍ତାର ସୂଚନା ଫଳକ ପରି ପଢ଼ିବାର ବିପଦରେ ପଡ଼ୁ, ଆମ ଆଖି ଏହା ଉପରେ ଦେଇ ଚାଲିଯାଏ ଅଥଚ ପ୍ରକୃତରେ ଅଟକେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଆଜି ଆସନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧୀର ହୋଇ ଦେଖିବା ଯେ ଏହି ପ୍ରିୟ ଗୀତ ଆମକୁ ପ୍ରକୃତରେ କେଉଁଠାକୁ ନେଇଯାଏ। ଦାଉଦ ଉପତ୍ୟକାବିହୀନ ଜୀବନର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଆମକୁ ସିଧା ଗୋଟିଏ ଭିତରକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି। "ହଁ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଛାୟାର ଉପତ୍ୟକା ଦେଇ ଗମନ କଲେ ହେଁ କୌଣସି ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଭୟ କରିବି ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ସଙ୍ଗରେ ଅଛ; ତୁମ୍ଭର ଷଷ୍ଟି ଓ ତୁମ୍ଭର ଯଷ୍ଟି ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତି" (ଗୀତସଂହିତା ୨୩:୪)। ଉପତ୍ୟକା ବାସ୍ତବ। ଛାୟା ବାସ୍ତବ। ଦାଉଦ ଅନ୍ୟଥା ଭାବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ନକରିବା ଉଚିତ। ସବୁକିଛି ବଦଳାଇ ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ହେଉଛି: ଦେଇ। ଉପତ୍ୟକାରେ ରହିବାକୁ ନୁହେଁ, ତା' ଦେଇ ଯିବାକୁ, ସେଠାରେ ଗତି ଅଛି, ଦିଗ ଅଛି, ଆରପାଖ ଅଛି। ଆଉ ଜଣେ ସାଥୀ ଅଛନ୍ତି। "କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ସଙ୍ଗରେ ଅଛ; ତୁମ୍ଭର ଷଷ୍ଟି ଓ ତୁମ୍ଭର ଯଷ୍ଟି ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତି।" ମେଷପାଳକର ଷଷ୍ଟି ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ତଡ଼ିବା ପାଇଁ ଥିଲା, ଯଷ୍ଟି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ପଥରେ ମେଷମାନଙ୍କୁ ଚଳାଇବା ଓ ସ୍ଥିର ରଖିବା ପାଇଁ ଥିଲା। ଉଭୟ ଉପତ୍ୟକାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସୁରକ୍ଷା ଓ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରୁନାହୁଁ, ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ ଆମକୁ ଯାହା ଦରକାର। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଠକଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଣିବା ସହାୟକ ଯେ ଦାଉଦ ଅନୁଭବରୁ ଲେଖିଥିଲେ। ରାଜା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ନିଜେ ମେଷପାଳକ ଥିଲେ, ଆଉ ଭୟଭୀତ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ବିପଦସଙ୍କୁଳ ପଥ ଦେଇ ଚଳାଇବାର ଅର୍ଥ ସେ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ତତ୍ତ୍ୱ ଲେଖୁନାହାନ୍ତି, ସେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଲେଖୁଛନ୍ତି। ସେ ଉପତ୍ୟକାରେ ଥିଲେ। ସେ ଛାୟା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଆଉ ସେ ମେଷପାଳକଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ପାଇଲେ। ଯେଉଁ ପାଠକ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ବିଚାର କରନ୍ତୁ: ଛାୟାର ଉପତ୍ୟକା ମେଷପାଳକଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତି ନୁହେଁ, ବରଂ ସେ ସବୁଠାରୁ ବିଶେଷ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ, ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ପଦର ସବୁଜ ଚାରଣ ଭୂମି ଓ ଶାନ୍ତ ଜଳ ଗୌରବମୟ, କିନ୍ତୁ ଚତୁର୍ଥ ପଦରେ ଦାଉଦ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବାରୁ ସିଧା ତାହାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ବଦଳିଯାଆନ୍ତି। "ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ସଙ୍ଗରେ ଅଛ।" ଅନ୍ଧକାରରେ ଘନିଷ୍ଠତା ଆହୁରି ଗଭୀର ହୁଏ। ଆଜି ଆପଣ ଉପତ୍ୟକାର ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଥାଆନ୍ତୁ, ଆପଣ ଏକୁଟିଆ ଚାଲୁନାହାନ୍ତି। ମେଷପାଳକ ଏହି ପଥର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଦ ଜାଣନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି।
ଦିନ 4
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଯୋହନ, ଶେଷ ଜୀବିତ ପ୍ରେରିତ, ବୃଦ୍ଧ ବୟସରେ ପାତ୍ମ ଦ୍ୱୀପରେ ନିର୍ବାସିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଲେଖନ୍ତି। ସେ ନିଜର ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସେ ମଣ୍ଡଳୀକୁ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଦେଖିଛନ୍ତି। ଆଉ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଏକ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ଏତେ ବିଶାଳ ଓ ଏତେ କୋମଳ ଯେ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଶୋକାକୁଳ ହୃଦୟମାନଙ୍କୁ ବହନ କରି ଆସିଛି: "ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ସମସ୍ତ ଲୋତକ ପୋଛି ଦେବେ; ଆଉ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ, ଶୋକ, କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ବ୍ୟଥା ମଧ୍ୟ ଆଉ ହେବ ନାହିଁ; କାରଣ ପୂର୍ବର ବିଷୟସବୁ ଲୋପ ପାଇଅଛି" (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 21:4)। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଠ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, ଈଶ୍ୱର ଲୋତକ ପୋଛି ଦେଉଥିବା ଏହି ଚିତ୍ର ଉପରେ ଟିକିଏ ଅଟକିବା ଉଚିତ। ଏହା କୌଣସି ଦୂରର, ଦାପ୍ତରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ଜଣେ ପିତା, ଯେ ଆପଣା ସନ୍ତାନର ମୁହଁ ପାଖରେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ବସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଈଶ୍ୱର ବାକ୍ୟରେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ଏତେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଏକ କୋମଳ ହାତ ଓ ନିକଟ ଉପସ୍ଥିତି ଆବଶ୍ୟକ। ତୁମେ ଯେତେ ଲୋତକ ଝରାଇଛ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଦେଖାଯାଇଛି। ସେଥିରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟିକୁ ଦିନେ ସେ ନିଜେ, ଅତି କୋମଳତାର ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କରିବେ। ଏହି ଅଂଶ ଏକ ନୂତନ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏକ ନୂତନ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତାପରେ ମହାନ ଘୋଷଣା ଆସେ: "ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆବାସ; ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିବେ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କର ଲୋକ ହେବେ, ଆଉ ଈଶ୍ୱର ନିଜେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହି ସେମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର ହେବେ" (ପଦ 3)। ଆବାସ ଶବ୍ଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାତନ ନିୟମର ଭାର ବହନ କରେ, ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମିଳିତ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ତାହାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲା। ଯୋହନ କହୁଛନ୍ତି: ପୂର୍ବେ ଯାହା କେବଳ ଆଂଶିକ ସତ୍ୟ ଥିଲା, ତାହା ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଭାବରେ ସତ୍ୟ। ଈଶ୍ୱର ଆମ ସହିତ। ଅତିଥି ହୋଇ ନୁହେଁ, ବାସ କରିବା ପାଇଁ। ଅଭିଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାସୀ ପାଇଁ, ଲକ୍ଷ୍ୟ କର ଯେ ପଦ 5 କହେ, "ଦେଖ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ନୂତନ କରୁଅଛି", ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ "ମୁଁ ସମସ୍ତ ନୂତନ ବିଷୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଅଛି।" ସେ ଯାହା ଥିଲା ତାହାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରୁନାହାଁନ୍ତି। ସେ ତାହାକୁ ନବୀକୃତ କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ହରାଇଛ, ଶୋକ ଯେଉଁ ଜୀବନକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇଛି, ସେଥିରୁ କିଛି ହିଁ ସେହି ଶବ୍ଦ, ନୂତନ, ର ପହଞ୍ଚ ବାହାରେ ନୁହେଁ। ଏହା ପଳାୟନବାଦ ନୁହେଁ। ଏହା ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ବାସ୍ତବ ଭରସା, ଯାହା ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ସେହି ଜଣ କହୁଛନ୍ତି, ଆଉ ଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି, "କାରଣ ଏହି ବାକ୍ୟସବୁ ବିଶ୍ୱାସ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ।" ଶୋକ ବାସ୍ତବ। ଆଉ ଏହା ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବ।
ଦିନ 5
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଏପରି ଏକ ଶୋକ ଅଛି ଯାହାର ପ୍ରତିକାର ଜଗତ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ: କବର ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ଏହା ଭାବିବାର ଶୋକ ଯେ ବିଦାୟ ପ୍ରକୃତରେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ କି। ଥେସଲନୀକୀର ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ସେହି ଶୋକକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ଯୀଶୁ ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନଙ୍କର କେତେକ ପ୍ରିୟଜନ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ଆଉ ସେମାନେ ଭୟ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେହି ପ୍ରିୟମାନେ କେଉଁଠି ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲେ, ପଛରେ ରହିଗଲେ। ପାଉଲ ସେମାନଙ୍କ ଶୋକକୁ ଭର୍ତ୍ସନା କରିବାକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାକୁ ଦିଗ ଦେବାକୁ ଲେଖନ୍ତି। ସେ କହନ୍ତି ନାହିଁ, "ଶୋକ କର ନାହିଁ।" ସେ ଆହୁରି କୋମଳ ଓ ଆହୁରି ସଠିକ୍ କିଛି କହନ୍ତି: "ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଭରସା ନାହିଁ, ସେହି ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶୋକ ନ କର" (୧ ଥେସଲନୀକୀୟ ୪:୧୩)। ପ୍ରଭେଦ ଅଶ୍ରୁରେ ନୁହେଁ, ସେହି ଅଶ୍ରୁର ଅପର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯାହା ଠିଆ ହୋଇଅଛି ତାହାରେ। ତା'ପରେ ପାଉଲ ଏକ ଅସାଧାରଣ କାମ କରନ୍ତି। ସେ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଭରସାକୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଯାଇଛି ତାହା ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। "କାରଣ ଯୀଶୁ ମରି ପୁନର୍ବାର ଉଠିଲେ ବୋଲି ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ନିଦ୍ରାଗତ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ସେହିପରି ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ଆଣିବେ" (୧ ଥେସଲନୀକୀୟ ୪:୧୪)। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନ କେବଳ ଏକ ସାନ୍ତ୍ୱନା ନୁହେଁ, ତାହା ପ୍ରମାଣ। ସେ କବରରୁ ଉଠିଥିବାରୁ, ତାହାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ କବରର ଶେଷ କଥା ନାହିଁ। ଏହି ଯୁକ୍ତି ଶୂନ୍ୟ କବର ପରି ଦୃଢ଼। ପ୍ରଥମଥର ପାଠକଙ୍କ ପାଇଁ, ଏଠାରେ "ନିଦ୍ରା" ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର ବିଶ୍ୱାସୀର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା କୋମଳ ଶବ୍ଦ। ଏହା ବିନାଶ ନୁହେଁ, ବିଶ୍ରାମ, ଯାହା ପରେ ଜାଗରଣ ଆସିବ। ଅଭିଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାସୀ ପାଇଁ ଏହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ: ପାଉଲ କହନ୍ତି ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ତାହାଙ୍କ *ସହିତ* ଆଣିବେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ଆମେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ହରାଇଛୁ, ସେମାନେ କେଉଁଠି ଏକୁଟିଆ ଅପେକ୍ଷା କରୁନାହାଁନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିବେ। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶ ଏପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ର ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ ଯାହା ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମଣ୍ଡଳୀକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇଆସିଛି: ଏକ ଜୟଧ୍ୱନି, ଏକ ତୂରୀଧ୍ୱନି, ଏକ ଉତ୍ଥାନ, ଏକ ପୁନର୍ମିଳନ, ଆଉ ତା'ପରେ ଏହା: "ଏହିରୂପେ ଆମ୍ଭେମାନେ ସର୍ବଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ରହିବା" (୧ ଥେସଲନୀକୀୟ ୪:୧୭)। କିଛି ଋତୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସର୍ବଦା। ଆଜି ଆପଣ ଯେଉଁ କ୍ଷତି ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ସେହି "ସର୍ବଦା" ଶବ୍ଦକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗଭୀର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶୋକ ବାସ୍ତବ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭରସା ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବ। ଆଉ ଏହି ଭରସା କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନୁହେଁ, ଏହା ପୁନରୁତ୍ଥାନରେ ସ୍ୱାକ୍ଷରିତ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ଦିନ 6
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଆପଣଙ୍କ ଆଖି ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତୁ। ଏହିଠାରୁ ଆଜିର ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଗୀତସଂହିତା ୧୨୧ର ଲେଖକ ପର୍ବତମାଳା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୋକାର୍ତ୍ତ ହୃଦୟ ନିଜ ଭାଷାରେ କେବେ ନା କେବେ ପଚାରେ: ମୋହର ସାହାଯ୍ୟ କେଉଁଠାରୁ ଆସିବ? ଏହା ନିରାଶାର ପ୍ରଶ୍ନ ନୁହେଁ, ଏହା ଉତ୍ତର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ। ଆଉ ଉତ୍ତର ତୁରନ୍ତ ଆସେ, ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଧୀର ଭାବରେ: "ମୋହର ସାହାଯ୍ୟ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ଆସେ, ସେ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଓ ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା" (ଗୀତସଂହିତା ୧୨୧:୨)। ଯେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ଗଢ଼ିଲେ, ସେହିଁ ଆପଣଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଣନ୍ତି। ଏହି ସତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଯାଉ। ଗୀତସଂହିତା ୧୨୧ରେ ଯାହା ଅନୁସରଣ କରେ, ତାହା ସମଗ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସବୁଠାରୁ ଯତ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷାର ବାକ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଖସିବାକୁ ଦେବେ ନାହିଁ। ସେ ନିଦ୍ରା ଯିବେ ନାହିଁ। ସେ ଆପଣଙ୍କ ଛାୟା, ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଆପଣଙ୍କ ଯିବା ଓ ଆସିବାର ପ୍ରହରୀ। ଶୋକରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାମାନ ଅମୂର୍ତ୍ତ କଥା ନୁହେଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ଧକାରରେ କାନ୍ଧ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଏକ ହାତ। ଆପଣ ହୁଏତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ଥିର ଅନୁଭବ କରୁଥିବେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ଜୀବନର ତଳ ମାଟି ଖସିଯାଇଛି। ଗୀତ ସିଧା ସେହି ଅନୁଭୂତିକୁ କହେ: ସେ ଜଗିରହନ୍ତି। ସେ ଝୁଲନ୍ତି ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱର ବିଶାଳତା ଯୋଗୁଁ ସେ ଆପଣଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଛୋଟ ବେଦନାକୁ ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିରିମିୟ ଯିରୂଶାଲମର ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ ମଧ୍ୟରେ ବିଳାପ ଗୀତ ଲେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବିନାଶ ଏତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଯେ କଳ୍ପନା କରିବା କଠିନ। ତଥାପି ସେହି ଭଗ୍ନାବଶେଷ ଭିତରୁ ସେ ଏପରି ବାକ୍ୟ ଲେଖିଲେ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ରହିଛି: "ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେ ନିଃଶେଷ ହୋଇ ନାହୁଁ, ଏହା ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ କରୁଣା; କାରଣ ତାହାଙ୍କ ଦୟା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ତାହା ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତରେ ନୂତନ; ତୁମ୍ଭର ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ମହାନ" (ଯିରିମିୟଙ୍କ ବିଳାପ ୩:୨୨-୨୩)। ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ: ସେ କହନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିଗଲା। ସେ କହନ୍ତି ଯେ ସେ କିଛି ମନେ ପକାଇଲେ। ସବୁଠାରୁ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଋତୁରେ ଆଶା ପ୍ରାୟତଃ ଜାଣିଶୁଣି ସ୍ମରଣ କରିବାର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଠକଙ୍କ ପାଇଁ: ଯିରିମିୟ ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବାର ଭାବ କରୁନାହାନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ ବିନାଶ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ତାହାକୁ ମନେ ରଖିବାକୁ ବାଛୁଛନ୍ତି। ପରିପକ୍ୱ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ପାଇଁ: "ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତରେ ନୂତନ" ଅର୍ଥାତ୍ ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ କରୁଣା ଦରକାର, ତାହା ଗତକାଲି ଶେଷ ହୋଇଯାଇ ନାହିଁ। ତାହାଙ୍କ ଦୟା ସୀମିତ ଭଣ୍ଡାର ନୁହେଁ। ଆଜି ସକାଳ ଯାହା ବି ନେଇ ଆସିଛି, ଆଉ ଶୋକ ସକାଳକୁ ବିଶେଷ କଠିନ କରିଦିଏ, ତାହା ଭିତରେ ନୂତନ କରୁଣା ପୂର୍ବରୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଛି।
ଦିନ 7
ଆଜିର ପାଠ
ଚିନ୍ତନ
ଆମେ ଶୋକର ଉପତ୍ୟକା ଦେଇ ସାତ ଦିନ ଏକାଠି ଚାଲିଛୁ, ଆଉ ଆଜି ଆମେ ଶୋକର ଶେଷରେ ନୁହେଁ, ତା' ତଳେ ଥିବା ମାଟିରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ଯେଉଁ ମାଟି କେବେ ଧସିପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ପାଉଲ ରୋମୀୟ 8:35ରେ ଏପରି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରନ୍ତି ଯାହା ପ୍ରାୟ ଏକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ପରି ଶୁଭେ: "ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେମରୁ କିଏ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିବ?" ତା'ପରେ, ମାନବ ହୃଦୟ ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଉତ୍ତର ଫୁସଫୁସାଇ ପାରେ ତାହା ଆଗରୁ ଜାଣିଥିବା ପରି, ସେ ସେସବୁ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ କରନ୍ତି: କ୍ଲେଶ, ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା, ତାଡ଼ନା, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଉଲଙ୍ଗତା, ସଙ୍କଟ, ଖଡ଼୍ଗ। ସେ ତତ୍ତ୍ୱର କଥା କହୁନାହାନ୍ତି। ସେ ଦିନସାରା ହତ ହେବା ବିଷୟରେ ଏକ ଗୀତ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି। ଦୁଃଖ ଭିତରୁ କେମିତି ଦିଶେ, ତାହା ସେ ଜାଣନ୍ତି। ଆଉ ତା'ପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏକ ମହାନ ମୋଡ଼ ଘଟାଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଆସେ: "ମାତ୍ର"। ଏହା ଭଦ୍ର ଅସମ୍ମତି ନୁହେଁ, ବିଜୟୋଲ୍ଲାସର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ। "ମାତ୍ର ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ବିଜୟୀଠାରୁ ଅଧିକ ହେଉଅଛୁ" (ରୋମୀୟ 8:37)। ଏହି ବାକ୍ୟାଂଶକୁ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖ: ଏସବୁ *ସତ୍ତ୍ୱେ* ନୁହେଁ, ଏସବୁ *ମଧ୍ୟରେ*। ବିଜୟ ମାନେ କଠିନ ବିଷୟର ଦୂର ହେବା ନୁହେଁ। ଏହା ସେହି ଜଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି, ଯେ ଆମକୁ ପ୍ରେମ କଲେ, ଆଉ କଠିନ ବିଷୟ ଭିତରେ ଆମକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି, ଅପରାଜିତ। ତା'ପରେ ପାଉଲ ଭାଷାକୁ ତାହାର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜାଲରୁ କିଛି ଖସିଯାଇ ନପାରେ। ମୃତ୍ୟୁ। ଜୀବନ। ଦୂତଗଣ। ଅଧିପତିଗଣ। ବର୍ତ୍ତମାନର ବିଷୟ। ଆସନ୍ତା ବିଷୟ। ଉଚ୍ଚତା। ଗଭୀରତା। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି। ସେ ଫାଙ୍କ ବିହୀନ ଏକ ତାଲିକା ଗଢ଼ୁଛନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟ ଜଗତର କିଛି, ଆଉ ଶୋକ, ଯେତେ ବିନାଶକାରୀ ହେଲେ ବି, ସୃଷ୍ଟ ଜଗତର ଅଂଶ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚି ତୁମ୍ଭକୁ ତାହାରୁ ଟାଣି ବାହାର କରିପାରେ ନାହିଁ। ପ୍ରଥମ ଥର ପଢ଼ୁଥିବା ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସବୁଠାରୁ ସରଳ ଓ ଚମତ୍କାର କଥା: ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭେ ଅପ୍ରିୟ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଯାହା ଘଟିଛି ତାହା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ତୁମେ ଯାହା ଭୟ କର ତାହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅଭିଜ୍ଞ ବିଶ୍ୱାସୀ ପାଇଁ, "ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ" (ରୋମୀୟ 8:39) ସହିତ ବସି ଧ୍ୟାନ କର। ଏହି ପ୍ରେମ ଅମୂର୍ତ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ ଅଛି, ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଭିତରକୁ ଗଲେ ଓ ଫେରି ଆସିଲେ। ସେ ତୁମ୍ଭକୁ ନିରାପଦ ଦୂରତାରୁ ପ୍ରେମ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ଆଉ ସେ ଯେଣୁ ତାହା କଲେ, ତୁମ୍ଭର ଶୋକ ତୁମ୍ଭକୁ ଏପରି କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ନେଇପାରେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରେମ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିନାହିଁ, ଓ ଅପେକ୍ଷା କରୁନାହିଁ। ତୁମ୍ଭେ ଏକୁଟିଆ ନୁହଁ। ତୁମ୍ଭେ କେବେ ଏକୁଟିଆ ନଥିଲ। ଆଉ କିଛି, କିଛି ହିଁ, ତାହାକୁ ମିଥ୍ୟା କରିପାରେ ନାହିଁ।