क्षति र वियोगका समयहरूका लागि कोमल पवित्रशास्त्रका सात दिन, भग्न हृदयकाहरूको नजिक हुनुहुने परमेश्वरसँग हिँड्दै।
दिन 1
आजको पाठ
मनन
परमेश्वरको एउटा नाम यस्तो छ, जसलाई हामीमध्ये धेरैले सबै कुरा भताभुंग नहुँदासम्म सम्झन्नौं। आफ्ना जहाज भङ्गहरू, कुटाइहरू र निद्राविहीन रातहरूको सूचीबाट लेख्दै गर्दा पावलले कोरिन्थीहरूलाई आफ्नो पत्र रणनीति वा व्याख्याले होइन, एउटा नामले सुरु गर्छन्: "कृपाका पिता र सबै सान्त्वनाका परमेश्वर" (२ कोरिन्थी १:३)। त्यो शब्द ध्यान दिनुहोस्: सबै। केही सान्त्वना होइन, कहिलेकाहीँको सान्त्वना होइन, उहाँले योग्य ठान्नुभएको शोकका लागि मात्र सान्त्वना होइन। सबै सान्त्वना। उहाँ आउनुअघि हाम्रा क्षतिहरूलाई श्रेणी छुट्ट्याउनुहुन्न। भजनरचयिताले भजनसंग्रह ३४:१८ मा अझ नजिक पुग्छन्: "परमप्रभु भग्न हृदय भएकाहरूको नजिक हुनुहुन्छ, र पश्चात्तापी आत्मा भएकाहरूलाई बचाउनुहुन्छ।" नजिक भनेको यहीँ, छेउमै हो, कुनै सुरक्षित दूरीबाट हेरिरहनुभएको होइन। प्राचीन संसारमा भग्न हृदय केवल भावना थिएन। त्यो पूर्ण भताभुंग हुने अवस्था थियो, मानिसलाई दोब्रो पारिदिने खालको शोक। र ठीक त्यहीँ, दोब्रिएको ठाउँमा, परमेश्वर सबैभन्दा नजिक आउनुहुन्छ भनी पवित्र शास्त्रले भन्छ। तपाईंको टुक्रिनुले उहाँलाई पन्छाउँदैन। उहाँ त्यतैतिर अघि बढ्नुहुन्छ। पावलले यस्तो कुरा थप्छन्, जुन पहिलो पटक पढ्नेहरूलाई चकित पार्न सक्छ र पुराना विश्वासीहरूले बिर्सिसकेको पाउन सक्छन्: परमेश्वरले हामीलाई सान्त्वना दिनुहुन्छ "ताकि हामीले आफैंले परमेश्वरबाट पाएको सान्त्वनाद्वारा जुनसुकै कष्टमा परेकाहरूलाई सान्त्वना दिन सकौं" (२ कोरिन्थी १:४)। तपाईंको शोक अन्त्य हुने बाटो होइन। यो अहिले नै बुनिँदै छ, र एक दिन अर्को व्यक्तिको आफ्नै अँध्यारो घडीमा पुग्नेछ। त्यो अहिल्यै देख्नु पर्दैन। आज उहाँले दिइरहनुभएको कुरा ग्रहण गर्नु मात्र पर्याप्त छ। यदि तपाईं क्षतिका सुरुका, काँचा घडीहरूमा हुनुहुन्छ भने, बल देखाउनु वा शान्ति बनाउनु पर्दैन। तपाईंलाई पहिल्यै नै तपाईंको नजिक हुनुहुने उहाँको नजिक बस्न मात्र निमन्त्रणा दिइएको छ। टुक्रा-टुक्रा भएका कुराहरू ल्याउनुहोस्। उहाँ सारा सान्त्वनाका परमेश्वर हुनुहुन्छ, र सबै भन्नाले तपाईंको पनि हो।
दिन 2
आजको पाठ
मनन
सम्पूर्ण धर्मशास्त्रमा सबैभन्दा शान्त तर गहिरो रूपमा हृदय छुने दुई शब्द यूहन्ना ११:३५ मा पाइन्छन्: "येशू रुनुभयो।" यो बाइबलको सबैभन्दा छोटो पद हो, र अहिले शोकमा बसिरहेका जो कोहीका लागि यो सायद सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण पद हो। अगाडि बढ्नुअघि यसलाई मनमा बस्न दिऔं। येशू रुनुभयो। उहाँ आफ्ना मित्र लाजरसको चिहानमा भर्खरै पुग्नुभएको थियो। मरियम उहाँका पाउमा लड्नुभयो, र औपचारिकताको वास्ता नगर्ने शोकले भिजेका शब्दमा भन्नुभयो: "प्रभु, तपाईं यहाँ हुनुभएको भए मेरो भाइ मर्ने थिएन" (यूहन्ना ११:३२)। उहाँले येशूलाई दोष लगाउनुभएको होइन, आफ्नो पीडाको सत्य मात्र भन्दै हुनुहुन्थ्यो, र त्यो पनि सही व्यक्तिसामु। येशूले उहाँको धर्मशास्त्रीय बुझाइ सच्याउनुभएन। तुरुन्तै पुनरुत्थानबारे प्रवचन दिन पनि थाल्नुभएन। धर्मशास्त्र भन्छ, उहाँ "आत्मामा गहिरो रूपमा विचलित हुनुभयो र व्याकुल हुनुभयो" (पद ३३), अनि उहाँ रुनुभयो। यसलाई अचम्मको बनाउने कुरा यो हो: येशूलाई आफूले के गर्न लाग्नुभएको छ भन्ने पहिले नै थाहा थियो। केही क्षणमै लाजरस जीवित भएर त्यो चिहानबाट बाहिर आउँदै थिए। चमत्कार सुरुदेखि नै उहाँका हातमा थियो। तैपनि उहाँ रुनुभयो। यसको अर्थ उहाँका आँसु निराशा वा असहायताका आँसु थिएनन्, ती प्रेमका आँसु थिए। उहाँसँग उत्तर नभएर रुनुभएको थिएन, उहाँले प्रेम गर्नुभएका मानिसहरू पीडामा थिए, त्यसैले रुनुभयो। अन्त्य थाहा हुँदा पनि आफ्ना प्रियजनको शोकले उहाँलाई आँसुसम्म छोयो। अनुभवी पाठकले यसमा मनन गरून्: जसद्वारा सबै थोक सृष्टि गरिएको हो, ती परमेश्वरका अनन्त पुत्र चिहानको छेउमा उभिएर रुनुभयो। शोक विश्वासको असफलता होइन। यो तपाईंले पुनरुत्थानमा विश्वास गर्नुहुन्न भन्ने चिन्ह पनि होइन। येशूले जीवित रहेका जो कोहीभन्दा बढी पुनरुत्थानमा विश्वास गर्नुभयो, तैपनि उहाँ रुनुभयो। तपाईंका आँसु परमेश्वरमाथिको भरोसाको विरोधाभास होइनन्, बरु तपाईंले कहिल्यै गर्ने सबैभन्दा इमानदार प्रार्थनामध्ये एक हुन सक्छन्। आज तपाईंको शोकमा उहाँले तपाईंलाई देख्नुहुन्छ। र उहाँ अविचलित हुनुहुन्न।
दिन 3
आजको पाठ
मनन
भजन संग्रह २३ यति चिरपरिचित छ कि हामीले यसलाई सडकको चिन्ह पढे जस्तै पढ्ने जोखिम हुन्छ, हाम्रा आँखा यसमाथिबाट गुज्रन्छन् तर साँच्चै रोकिँदैनन्। त्यसैले आज हामी पूर्ण रूपमा ढिलो गरौं र यो प्रिय भजनले हामीलाई वास्तवमा कहाँ पुर्याउँछ, ध्यान दिऔं। दाऊदले उपत्यकाविनाको जीवनको प्रतिज्ञा गर्दैनन्। उनले हामीलाई सीधै एउटा उपत्यकामा लैजान्छन्। "म मृत्युको छायाँको उपत्यका भएर हिँडे तापनि कुनै खराबीदेखि डराउनेछैनँ, किनकि तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ; तपाईंको लट्ठी र छडीले मलाई सान्त्वना दिन्छ" (भजन संग्रह २३:४)। उपत्यका वास्तविक छ। छायाँ वास्तविक छ। दाऊदले अन्यथा बहाना गर्दैनन्, र हामीले पनि गर्नु हुँदैन। सबै कुरा बदल्ने कुरा भनेको शब्द हो: भएर। उपत्यकामा बस्न होइन, त्यसभित्रबाट जान, त्यहाँ गति छ, दिशा छ, अर्को छेउ छ। र एक साथी हुनुहुन्छ। गोठालाको छडी सिकारी जनावरहरूलाई धपाउन थियो; लट्ठी भेडाहरूलाई साँघुरा बाटोमा डोर्याउन र स्थिर राख्न थियो। दुवै उपत्यकामा उपस्थित छन्। सुरक्षा र मार्गदर्शन, हामीले स्पष्ट देख्न नसक्दा ठीक हामीलाई चाहिने कुरा। पहिलो पटक पढ्नेहरूले जान्नु उपयोगी हुन्छ कि दाऊदले अनुभवबाट लेखेका थिए। राजा हुनुअघि उनी आफैँ गोठाला थिए, र डराएका जनावरहरूलाई खतरनाक भूभागबाट डोर्याउनु के हो भन्ने उनले जान्दथे। उनी सिद्धान्त लेखिरहेका छैनन्, उनी साक्षी दिइरहेका छन्। उनी उपत्यकामा थिए। उनले छायाँ महसुस गरेका थिए। र उनले गोठालालाई विश्वासयोग्य पाएका थिए। वर्षौंदेखि परमेश्वरसँग हिँडेका पाठकको लागि यो विचार गर्नुहोस्: मृत्युको छायाँको उपत्यका गोठालाको अनुपस्थिति होइन, यो त उहाँ सबैभन्दा विशेष र सबैभन्दा व्यक्तिगत रूपमा उपस्थित हुनुहुने ठाउँहरूमध्ये एक हो। पद २ र ३ का हरिया चरन र शान्त पानी महिमामय छन्, तर दाऊदले परमेश्वरको बारेमा बोल्नेबाट उहाँसँग सीधै बोल्नेतिर पद ४ मा नै सर्छन्। "तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ।" अँध्यारोमा घनिष्ठता झन् गहिरो हुन्छ। आज तपाईं उपत्यकामा जहाँसुकै हुनुहोस्, तपाईं यसलाई एक्लै हिँड्दै हुनुहुन्न। गोठालाले यो बाटोको हरेक पाइला चिन्नुहुन्छ, र उहाँले तपाईंको छेउ छोड्नुभएको छैन।
दिन 4
आजको पाठ
मनन
अन्तिम जीवित प्रेरित यूहन्नाले पत्मोस टापुमा निर्वासनमा रहेका वृद्ध अवस्थामा प्रकाशको पुस्तक लेख्छन्। उनले आफूले माया गरेका प्रायः सबैलाई बिदा गरिसकेका छन्। उनले मण्डलीले दुःख भोगेको देखेका छन्। र त्यही परिस्थितिमा परमेश्वरले उनलाई यति विशाल र यति कोमल दर्शन दिनुहुन्छ कि त्यसले दुई हजार वर्षदेखि शोकित हृदयहरूलाई बोकेको छ: "परमेश्वरले तिनीहरूका आँखाबाट सबै आँसु पुछिदिनुहुनेछ; अब मृत्यु हुनेछैन, शोक, विलाप र पीडा हुनेछैनन्, किनकि अघिल्ला कुरा बितिसकेका छन्" (प्रकाश २१:४)। पहिलो पटक पढ्नेहरूका लागि, परमेश्वरले आँसु पुछिदिनुहुने यो चित्रमा केही बेर रोकिनु योग्य छ। यो टाढाबाट गरिने कुनै औपचारिक कार्य होइन। यो त बच्चाको अनुहारसम्म निहुरिनुभएका एक पिताको चित्र हो। जसले ब्रह्माण्डका तारामण्डलहरूलाई वचनले अस्तित्वमा ल्याउनुभयो, उहाँ कोमल हात र नजिकको उपस्थिति चाहिने यति आत्मीय काम गर्दै हुनुहुन्छ भनेर चित्रित गरिएको छ। तपाईंले बगाउनुभएको हरेक आँसु देखिएको छ। ती हरेकलाई एक दिन उहाँले व्यक्तिगत रूपमा, कोमलताका साथ सम्बोधन गर्नुहुनेछ। यो खण्ड नयाँ आकाश र नयाँ पृथ्वीबाट सुरु हुन्छ, र त्यसपछि महान घोषणा आउँछ: "हेर, परमेश्वरको तम्बू मानिसहरूसँग छ। उहाँ तिनीहरूसँग बास गर्नुहुनेछ, र तिनीहरू उहाँका प्रजा हुनेछन्। परमेश्वर आफैं तिनीहरूसँग हुनुहुनेछ र तिनीहरूका परमेश्वर हुनुहुनेछ" (पद ३)। तम्बू शब्दले सारा पुरानो नियमको भार बोकेको छ: जहाँ स्वर्ग र पृथ्वी भेट्थे, जहाँ परमेश्वरको उपस्थिति आफ्ना प्रजाका बीचमा बसोबास गर्थ्यो। यूहन्ना भन्दै छन्: पहिले आंशिक रूपमा मात्र सत्य रहेका सबै कुरा अब पूर्ण, स्थायी र अटल रूपमा सत्य भएका छन्। परमेश्वर हामीसँग। भेट्न आउनुभएको होइन। बास गर्नुभएको। अनुभवी विश्वासीले ध्यान दिनुहोस्, पद ५ मा यसो भनिएको छ, "हेर, म सबै थोक नयाँ बनाउँछु", "म नयाँ थोकहरू बनाउँछु" भनिएको होइन। उहाँले जे थियो त्यसलाई फ्याँक्नुहुन्न। उहाँले त्यसलाई नवीकरण गर्नुहुन्छ। तपाईंले माया गर्नुभएका र गुमाउनुभएका मानिसहरू, शोकले बदलिदिएको जीवन, यीमध्ये कुनै पनि "नयाँ" भन्ने त्यस वचनको पहुँचभन्दा बाहिर छैन। यो वास्तविकताबाट भाग्नु होइन। यो त सिंहासनमा बस्नुहुने र "किनकि यी वचनहरू विश्वासयोग्य र सत्य छन्" भनी थप्नुहुने उहाँले बोल्नुभएको, संसारकै सबैभन्दा यथार्थपरक आशा हो। शोक वास्तविक हुन्छ। र यो पनि वास्तविक हो।
दिन 5
आजको पाठ
मनन
संसारसँग कुनै उपचार नभएको एउटा शोक छ: चिहानको छेउमा उभिएर बिदाइ साँच्चै सदाका लागि हो कि भनी सोच्नुपर्ने शोक। थेसलोनिकीका विश्वासीहरूले त्यो शोक जानेका थिए। येशू फर्कनुअघि नै उनीहरूका केही प्रियजन मरिसकेका थिए, र ती प्रियजन कतै छुटेका, पछि परेका त होइनन् भनी उनीहरू डराएका थिए। पावलले उनीहरूको शोकलाई हप्काउन होइन, त्यसलाई दिशा दिन लेखे। उनले "शोक नगर" भनेनन्। उनले त्योभन्दा धेरै कोमल र धेरै सटीक कुरा भने: "आशा नभएका अरूहरूझैँ शोक नगर्नू" (१ थेसलोनिकी ४:१३)। भिन्नता आँसुमा होइन, ती आँसुका अर्कोपट्टि के उभिएको छ भन्ने कुरामा छ। त्यसपछि पावलले अचम्मको काम गर्छन्। उनले पुनरुत्थानको आशालाई इच्छाजन्य सोचमा होइन, पहिले नै घटिसकेको कुरामा टेकाउँछन्। "किनभने येशू मर्नुभयो र फेरि जीवित हुनुभयो भनी हामी विश्वास गर्छौं भने, त्यसरी नै येशूमा सुतेकाहरूलाई पनि परमेश्वरले उहाँसँगै ल्याउनुहुनेछ" (१ थेसलोनिकी ४:१४)। ख्रीष्टको पुनरुत्थान केवल सान्त्वना होइन, त्यो प्रमाण हो। उहाँ चिहानबाट उठ्नुभएकाले उहाँका जनमाथि चिहानको अन्तिम वचन चल्दैन। यो तर्क रित्तो चिहान जत्तिकै ठोस छ। पहिलोपटक पढ्ने पाठकका लागि, यहाँ "सुत्नु" भनेको धर्मशास्त्रले विश्वासीको मृत्युका लागि प्रयोग गर्ने कोमल शब्द हो। यसको अर्थ विनाश होइन, विश्राम हो, र जागृति आउन बाँकी छ। अनुभवी विश्वासीले यसमा मनन गरून्: पावल भन्छन्, परमेश्वरले तिनीहरूलाई आफूसँगै ल्याउनुहुनेछ। ख्रीष्टमा हामीले गुमाएकाहरू कतै एक्लै पर्खिरहेका छैनन्। तिनीहरू प्रभुसँग छन्, र उहाँ आउँदा तिनीहरू पनि आउनेछन्। यो खण्ड यति स्पष्ट चित्रसहित टुङ्गिन्छ कि त्यसले दुई हजार वर्षदेखि मण्डलीलाई सान्त्वना दिँदै आएको छ: एउटा हुँकार, एउटा तुरही, एउटा उठ्ने घटना, एउटा पुनर्मिलन, र त्यसपछि यो: "र यसरी हामी सदासर्वदा प्रभुसँग रहनेछौं" (१ थेसलोनिकी ४:१७)। केही समयका लागि होइन। सदासर्वदा। आज तपाईंले जुन क्षति बोकिरहनुभएको छ, "सदासर्वदा" भन्ने शब्दलाई तपाईंभित्र बिस्तारै र गहिरो काम गर्न दिनुहोस्। शोक साँचो हो। तर यो आशा पनि साँचो हो। र यो आशा भावना होइन, पुनरुत्थानमा हस्ताक्षर गरिएको प्रतिज्ञा हो।
दिन 6
आजको पाठ
मनन
आफ्ना आँखा माथि उठाउनुहोस्। यही ठाउँबाट यो दिन सुरु हुन्छ। भजन संग्रह १२१ का लेखकले पहाडतिर हेर्छन् र हरेक शोकमग्न हृदयले आफ्नै भाषामा अन्ततः सोध्ने प्रश्न सोध्छन्: मेरो सहायता कहाँबाट आउँछ? यो निराशाको प्रश्न होइन, यो त उत्तरतर्फ जाँदै गरेको प्रश्न हो। अनि उत्तर तुरुन्तै आउँछ, पक्का र हतार नगरी: "मेरो सहायता परमप्रभुबाट आउँछ, जसले स्वर्ग र पृथ्वी बनाउनुभयो" (भजन संग्रह १२१:२)। जसले पहाडहरू रचनुभयो, उहाँ नै तपाईंको पुकार सुन्नुहुने हुनुहुन्छ। यो अनुपातलाई आफ्नो हृदयमा बस्न दिनुहोस्। भजन संग्रह १२१ मा जे आउँछ, त्यो सम्पूर्ण पवित्रशास्त्रमा सबैभन्दा होसियारीपूर्वक सुरक्षा गर्ने अंशहरूमध्ये एक हो। परमप्रभुले तपाईंको खुट्टा चिप्लन दिनुहुन्न। उहाँ निदाउनुहुन्न। उहाँ तपाईंको छायाँ, तपाईंको रक्षक, तपाईं बाहिर जाँदा र भित्र आउँदा तपाईंको पहरेदार हुनुहुन्छ। शोकमा रहेको व्यक्तिको लागि यी प्रतिज्ञाहरू अमूर्त कुरा होइनन्, यी त अँध्यारोमा काँधमा राखिएको हात हुन्। तपाईंलाई पूरै डगमगाएको जस्तो लाग्न सक्छ, मानौं दैनिक जीवनको भुइँ नै खिसकेको छ। भजनले त्यही अनुभूतिसँग सीधै कुरा गर्छ: उहाँले हेरिरहनुहुन्छ। उहाँ ऊँघ्नुहुन्न। ब्रह्माण्डको विशालताले उहाँलाई तपाईंको विशेष पीडाको सानोपनदेखि विचलित पार्दैन। यर्मियाले विलाप यरूशलेमको भग्नावशेषमा बसेर लेखे, यति पूर्ण विनाशले घेरिएर कि त्यो कल्पना गर्न पनि गाह्रो छ। तर त्यही भग्नावशेषभित्रबाट उनले यस्ता शब्दहरू लेखे जुन हरेक साम्राज्यभन्दा लामो समयसम्म टिकेका छन्: "परमप्रभुको अटुट प्रेमले हामी भस्म भएका छैनौं, किनकि उहाँका करुणाहरू कहिल्यै घट्दैनन्। ती हरेक बिहान नयाँ हुन्छन्; तपाईंको विश्वसनीयता महान् छ" (विलाप ३:२२-२३)। ध्यान दिनुहोस्, उनले परिस्थिति परिवर्तन भयो भनेका छैनन्। उनले त आफूले केही कुरा सम्झेको भनेका छन्। सबैभन्दा अँध्यारा समयमा आशा प्रायः जानीजानी गरिएको सम्झनाको कार्य हुन्छ। पहिलो पटक पढ्नेहरूको लागि: यर्मिया सबै कुरा ठीक छ भनेर बहाना गरिरहेका छैनन्। वास्तविक विनाशको बीचमा उनले परमेश्वरको बारेमा आफूले सत्य ठानेका कुरा सम्झन रोजेका छन्। अनुभवी विश्वासीको लागि: "हरेक बिहान नयाँ" को अर्थ आजको लागि चाहिने कृपा हिजोले सिध्याएको छैन। उहाँका करुणाहरू सीमित भण्डार होइनन्। आजको बिहानले जे बोकेको भए पनि, र शोकले बिहानलाई विशेष गरी कठिन बनाउन सक्छ, त्यसमा ताजा कृपा पहिल्यै पर्खिरहेको छ।
दिन 7
आजको पाठ
मनन
हामीले सात दिन सँगै शोकको उपत्यकामा हिँडेका छौं, र आज हामी शोकको अन्त्यमा होइन, त्यसको मुनिको जमिनमा आइपुगेका छौं: त्यो जमिन जो कहिल्यै धसिँदैन। पावलले रोमी 8:35 मा एउटा प्रश्न सोध्छन् जुन लगभग चुनौतीजस्तै सुनिन्छ: "ख्रीष्टको प्रेमबाट हामीलाई कसले अलग गर्न सक्छ?" अनि मानव हृदयले फर्काएर फुसफुसाउन सक्ने हरेक अँध्यारो जवाफलाई पहिल्यै अनुमान गरेझैं उनी तिनको सूची दिन्छन्: कष्ट, सङ्कष्ट, सताहट, अनिकाल, नाङ्गोपन, जोखिम, तरवार। उनी सैद्धान्तिक रूपमा बोलिरहेका छैनन्। उनले दिनभर मारिनुको बारेमा एउटा भजन उद्धृत गर्छन्। उनलाई थाहा छ दुःख भित्रबाट कस्तो देखिन्छ। अनि सम्पूर्ण पवित्र शास्त्रका महान् मोड दिने शब्दहरूमध्ये एउटा आउँछ: "होइन।" विनम्र असहमति होइन, विजयी इन्कार। "तापनि यी सबै कुरामा हामीलाई प्रेम गर्नुहुनेद्वारा हामी विजेताभन्दा बढी छौं" (रोमी 8:37)। यो वाक्यांशलाई ध्यानपूर्वक हेर्नुहोस्: यी कुराहरूका बाबजुद होइन, तर यिनैमा। विजय भनेको कठिन कुरा हटाइनु होइन। यो हामीलाई प्रेम गर्नुहुने उहाँको उपस्थिति हो, जसले हामीलाई कठिन कुराभित्रै अपराजित थामिराख्नुहुन्छ। त्यसपछि पावलले कुनै कुरा जालबाट चुहिएर नजाओस् भनेर भाषालाई यसको किनारासम्म तान्छन्। मृत्यु। जीवन। स्वर्गदूतहरू। शासकहरू। वर्तमानका कुरा। आउने कुरा। उचाइ। गहिराइ। अरू कुनै सृष्टि। उनी खाली ठाउँ नभएको सूची बनाइरहेका छन्। सृष्टि व्यवस्थाभित्रको कुनै कुराले, र शोक जति विनाशकारी भए पनि सृष्टि व्यवस्थाभित्रै पर्छ, परमेश्वरको प्रेममा पुगेर तपाईंलाई त्यसबाट बाहिर तान्न सक्दैन। पहिलो पटक पढ्ने कसैको लागि यो सबैभन्दा सरल र आश्चर्यजनक कुरा हो: तपाईंलाई परमेश्वरले प्रेम नगर्ने बनाउन सकिँदैन। तपाईंलाई जे भएको छ त्यसले होइन, जुन कुराको तपाईंलाई डर छ त्यसले पनि होइन। अनुभवी विश्वासीको लागि "हाम्रा प्रभु ख्रीष्ट येशूमा भएको परमेश्वरको प्रेम" (रोमी 8:39) सँग बस्नुहोस्। त्यो प्रेम अमूर्त छैन। त्यो एक जना व्यक्तिमा छ: मृत्युभित्र जानुभएर फर्कनुभएका उहाँमा। उहाँले तपाईंलाई सुरक्षित दुरीबाट प्रेम गर्नुभएन। उहाँ पूरै भित्र जानुभयो। र उहाँ गइसक्नुभएकोले, तपाईंको शोकले तपाईंलाई लैजान सक्ने यस्तो कुनै ठाउँ छैन जहाँ उहाँको प्रेम पहिल्यै पुगिसकेको र पर्खिरहेको छैन। तपाईं एक्लो हुनुहुन्न। तपाईं कहिल्यै एक्लो हुनुहुन्थेन। र कुनै कुराले, कुनै पनि कुराले, यसलाई असत्य बनाउन सक्दैन।