हानीच्या काळासाठी सात दिवस सौम्य पवित्र शास्त्र: भग्नहृदयींच्या जवळ असणाऱ्या देवाबरोबर चालूया.
दिवस 1
आजचे वाचन
मनन
देवाचे एक नाव आहे, जे आपल्यापैकी बहुतेक जण पायाखालची जमीन सरकेपर्यंत घ्यायचा विचारही करत नाहीत. पौल, स्वतःच्या जहाजफुटी, मारहाणी आणि निद्रानाशी रात्रींच्या यादीतून लिहिताना, करिंथकरांना आपले पत्र डावपेचाने किंवा स्पष्टीकरणाने नव्हे, तर एका नावाने सुरू करतो: "दयाळू पिता आणि सर्व सांत्वनाचा देव" (२ करिंथकरांस 1:3). तो शब्द पाहा: सर्व. थोडे सांत्वन नाही, कधीकधीचे सांत्वन नाही, जे दुःख त्याला योग्य वाटते त्याच्यासाठीचे सांत्वन नाही. सर्व सांत्वन. तो येण्याआधी आपल्या हानींची प्रतवारी करत नाही. स्तोत्रकर्ता स्तोत्र 34:18 मध्ये आणखी जवळ येतो: "परमेश्वर भग्नहृदयी लोकांच्या जवळ असतो; जे आत्म्याने अनुतप्त आहेत त्यांना तो तारतो." "जवळ" म्हणजे अगदी इथे, दूर सुरक्षित अंतरावरून पाहत असलेला नव्हे. प्राचीन जगात भग्न हृदय ही केवळ भावना नव्हती; ती संपूर्ण कोलमडून पडण्याची अवस्था होती, असे दुःख जे माणसाला दुमडून टाकते. आणि नेमक्या त्या ठिकाणी, त्या दुमडलेल्या जागी, देव सर्वांत जवळ येतो असे शास्त्र सांगते. तुमचे कोलमडणे पाहून तो मागे हटत नाही. तो त्याच्याकडे सरकतो. पौल आणखी काही जोडतो, जे पहिल्यांदा वाचणाऱ्यांना धक्कादायक वाटेल आणि जुन्या विश्वासणाऱ्यांना कदाचित विसरलेले वाटेल: देव आपले सांत्वन करतो, "ज्या सांत्वनाने देव आमचे सांत्वन करतो, त्याच सांत्वनाने कोणत्याही संकटात असलेल्यांचे सांत्वन करण्यास आम्ही समर्थ व्हावे" (२ करिंथकरांस 1:4). तुमचे दुःख हा बंद रस्ता नाही. ते आत्ताही अशा कशात तरी विणले जात आहे, जे एके दिवशी दुसऱ्या कोणाच्या अंधाऱ्या घडीत त्याच्यापर्यंत पोहोचेल. ते तुम्हांला आत्ताच दिसायला हवे असे नाही. आज तो जे देऊ करत आहे तेवढे स्वीकारायचे आहे. जर तुम्ही हानीच्या सुरुवातीच्या, कच्च्या तासांत असाल, तर तुम्हांला बळ दाखवण्याची किंवा शांती बनवण्याची गरज नाही. जो आधीच तुमच्या जवळ आहे, त्याच्या जवळ राहण्यासाठी तुम्हांला निमंत्रण आहे. तुटलेले तुकडे घेऊन या. तो सर्व सांत्वनाचा देव आहे, आणि सर्व म्हणजे तुमचेही.
दिवस 2
आजचे वाचन
मनन
संपूर्ण शास्त्रातील दोन अत्यंत शांतपणे हृदय हलवणारे शब्द योहान 11:35 मध्ये आहेत: "येशू रडला." हे बायबलमधील सर्वात लहान वचन आहे, आणि आज दुःखात बसलेल्या प्रत्येकासाठी कदाचित सर्वात महत्त्वाचे वचन आहे. पुढे जाण्यापूर्वी हे शब्द मनात खोलवर उतरू द्या. येशू रडला. तो आपला मित्र लाजर याच्या कबरेजवळ नुकताच पोहोचला होता. मरीया त्याच्या पाया पडली होती, आणि औपचारिकतेची पर्वा न करणाऱ्या दुःखाने तिचे शब्द भिजलेले होते: "प्रभूजी, आपण येथे असता तर माझा भाऊ मेला नसता" (योहान 11:32). ती त्याच्यावर आरोप करत नाही. ती फक्त आपल्या वेदनेचे सत्य सांगत आहे, आणि ते योग्य व्यक्तीला सांगत आहे. येशू तिच्या धर्मशास्त्राची दुरुस्ती करत नाही. तो लगेच पुनरुत्थानावर उपदेश देऊ लागत नाही. शास्त्र सांगते की तो "आत्म्यात कष्टी होऊन अस्वस्थ झाला" (वचन 33), आणि मग तो रडला. इथे जे विलक्षण आहे ते हे: येशूला आपण काय करणार आहोत हे आधीच ठाऊक होते. काही क्षणांतच लाजर जिवंत होऊन कबरेतून बाहेर येणार होता. चमत्कार सतत त्याच्या हातात होता. तरीही तो रडला. म्हणजेच त्याचे अश्रू निराशेचे किंवा असहायतेचे नव्हते, तर प्रेमाचे होते. त्याच्याकडे उत्तर नव्हते म्हणून तो रडला नाही; ज्यांच्यावर तो प्रेम करतो ती माणसे वेदनेत होती म्हणून तो रडला. शेवट ठाऊक असतानाही त्याच्या प्रिय जनांच्या दुःखाने त्याला अश्रू आले. अनुभवी वाचकाने यावर विचार करावा: ज्याच्याद्वारे सर्व काही निर्माण झाले तो देवाचा सनातन पुत्र कबरेजवळ उभा राहून रडला. दुःख हे विश्वासाचे अपयश नाही. तुमचा पुनरुत्थानावर विश्वास नाही याचे ते चिन्ह नाही. आजवर होऊन गेलेल्या कोणत्याही माणसापेक्षा येशूचा पुनरुत्थानावर अधिक विश्वास होता, तरीही तो रडला. तुमचे अश्रू देवावरील तुमच्या भरवशाचे खंडन नाहीत. ती कदाचित तुम्ही कधीही केलेल्या सर्वात प्रामाणिक प्रार्थनांपैकी एक असू शकते. आज तो तुम्हाला तुमच्या दुःखात पाहतो. आणि तो अविचल राहत नाही.
दिवस 3
आजचे वाचन
मनन
स्तोत्रसंहिता 23 इतके परिचित आहे की आपण ते रस्त्यावरील पाटी वाचावी तसे वाचण्याचा धोका असतो: डोळे त्यावरून जातात, पण खरोखर थांबत नाहीत. म्हणून आज पूर्णपणे हळू होऊ या आणि हे प्रिय स्तोत्र आपल्याला प्रत्यक्षात कुठे नेते ते पाहू या. दावीद दऱ्या नसलेल्या जीवनाचे वचन देत नाही. तो आपल्याला सरळ एका दरीत घेऊन जातो. "मी मृत्युच्छायेच्या दरीतून चाललो तरी अरिष्टाला भिणार नाही" (स्तोत्रसंहिता 23:4). दरी खरी आहे. छाया खरी आहे. दावीद तसे नाही असे भासवत नाही, आणि आपणही भासवू नये. सर्वकाही बदलणारा शब्द आहे: तून. दरीत राहण्यासाठी नाही, तर तिच्यातून पलीकडे जाण्यासाठी. तिथे हालचाल आहे, दिशा आहे, पलीकडचा काठ आहे. आणि एक सोबती आहे. "कारण तू माझ्याबरोबर आहेस; तुझा सोटा व तुझी काठी माझे सांत्वन करतात." मेंढपाळाचा सोटा हिंस्र पशूंना हाकलण्यासाठी असे, आणि काठी अरुंद वाटांवर मेंढरांना दिशा देण्यासाठी व सावरण्यासाठी असे. दोन्ही दरीत आहेत. संरक्षण आणि मार्गदर्शन, आपल्याला नीट दिसत नसताना आपल्याला नेमके हेच हवे असते. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी हे जाणून घेणे उपयुक्त आहे की दावीदाने अनुभवातून लिहिले. राजा होण्यापूर्वी तो स्वतः मेंढपाळ होता, आणि घाबरलेल्या मेंढरांना धोकादायक प्रदेशातून नेणे म्हणजे काय हे त्याला ठाऊक होते. तो सिद्धांत लिहीत नाही, तो साक्ष लिहितो. तो दरीत गेला होता. त्याने छाया अनुभवली होती. आणि मेंढपाळ विश्वासू असल्याचे त्याला दिसले होते. ज्याने अनेक वर्षे देवासोबत चालले आहे त्या वाचकासाठी: मृत्युच्छायेची दरी म्हणजे मेंढपाळाची अनुपस्थिती नाही, तर तो अत्यंत विशेषपणे आणि वैयक्तिकरित्या उपस्थित असतो अशा ठिकाणांपैकी एक आहे. वचन 2 व 3 मधील हिरवळीची कुरणे आणि शांत पाणी गौरवशाली आहेत, पण वचन 4 मध्येच दावीद देवाविषयी बोलण्याऐवजी थेट त्याच्याशी बोलू लागतो. "तू माझ्याबरोबर आहेस." अंधारात जवळीक अधिक गहिरी होते. आज तुम्ही दरीत कोठेही असा, तुम्ही ती वाट एकटे चालत नाही. या वाटेचे प्रत्येक पाऊल मेंढपाळाला ठाऊक आहे, आणि त्याने तुमची साथ सोडलेली नाही.
दिवस 4
आजचे वाचन
मनन
योहान, हयात असलेला शेवटचा प्रेषित, पात्म बेटावर वनवासात असलेला एक वृद्ध म्हणून प्रकटीकरण लिहितो. ज्यांच्यावर त्याने प्रेम केले, त्यांपैकी जवळजवळ सर्वांपेक्षा तो अधिक जगला आहे. मंडळीला त्याने छळ सोसताना पाहिले आहे. आणि अशा परिस्थितीत देव त्याला इतके विशाल आणि इतके कोमल दर्शन देतो की दोन हजार वर्षे ते शोकग्रस्त अंतःकरणांना आधार देत आले आहे: "तो त्यांच्या डोळ्यांतील प्रत्येक अश्रू पुसून टाकील; ह्यापुढे मरण नाही; शोक, रडणे व कष्ट ही ह्यापुढे नाहीत; कारण पहिल्या गोष्टी होऊन गेल्या" (प्रकटीकरण 21:4). पहिल्यांदा वाचणाऱ्यांनी देव अश्रू पुसत असल्याच्या चित्रावर थोडे थांबून विचार करणे योग्य आहे. ही कोणतीही दूरवरची, औपचारिक कृती नाही. हा एक पिता आहे जो आपल्या लेकराच्या चेहऱ्यापाशी गुडघे टेकून बसला आहे. ज्याने शब्दाने आकाशगंगा निर्माण केल्या, त्या देवाचे चित्र असे रंगवले आहे की तो इतके जिव्हाळ्याचे कार्य करतो, ज्यासाठी मृदू हात आणि अगदी जवळची उपस्थिती लागते. तुम्ही गाळलेला प्रत्येक अश्रू त्याने पाहिला आहे. त्यांपैकी प्रत्येकाला एके दिवशी तो स्वतः, मायेने सामोरा जाईल. हा भाग नवीन आकाश आणि नवी पृथ्वी ह्यांनी सुरू होतो, आणि मग ती महान घोषणा येते: "पाहा, देवाचा मंडप मनुष्यांबरोबर आहे; तो त्यांच्याबरोबर राहील, ते त्याचे लोक होतील, आणि देव स्वतः त्यांच्याबरोबर राहील व त्यांचा देव होईल" (वचन 3). "मंडप" ह्या शब्दात संपूर्ण जुन्या कराराचे वजन आहे: जिथे स्वर्ग आणि पृथ्वी भेटले, जिथे देवाची उपस्थिती त्याच्या लोकांमध्ये वसली. योहान सांगत आहे: जे पूर्वी केवळ अंशतः खरे होते, ते आता पूर्णपणे, कायमचे, अटळपणे खरे आहे. देव आपल्याबरोबर. भेट देणारा नव्हे. राहणारा. अनुभवी विश्वासणाऱ्याने लक्ष द्यावे की वचन 5 म्हणते, "पाहा, मी सर्व काही नवे करतो", "मी सर्व नवे काही निर्माण करतो" असे नाही. जे होते ते तो टाकून देत नाही. तो त्याचे नवीकरण करतो. ज्यांच्यावर तुम्ही प्रेम केले आणि ज्यांना तुम्ही गमावले, ज्या जीवनाला दुःखाने बदलून टाकले, त्यांपैकी काहीही त्या शब्दाच्या आवाक्याबाहेर नाही: नवे. हे वास्तवापासून पळणे नाही. ही विश्वातील सर्वांत वास्तववादी आशा आहे, जी सिंहासनावर बसलेल्याने सांगितली आणि जो पुढे म्हणतो, "कारण ह्या गोष्टी विश्वसनीय व खऱ्या आहेत." दुःख खरे आहे. आणि हेही खरे आहे.
दिवस 5
आजचे वाचन
मनन
असे एक दुःख आहे ज्यावर जगाकडे कोणताही उपाय नाही: कबरेजवळ उभे राहून निरोप खरोखरच कायमचा आहे का असा प्रश्न पडण्याचे दुःख. थेस्सलनीकातील विश्वासणाऱ्यांना ते दुःख ठाऊक होते. येशू परत येण्यापूर्वीच त्यांचे काही प्रियजन मरण पावले होते, आणि ते प्रियजन काहीतरी गमावून बसले, मागे राहिले, अशी त्यांना भीती वाटत होती. पौल त्यांच्या दुःखाला दटावण्यासाठी नाही, तर त्याला योग्य दिशा देण्यासाठी लिहितो. तो "दुःख करू नका" असे म्हणत नाही. तो त्याहून कितीतरी कोमल आणि अचूक असे काही म्हणतो: "ज्यांना आशा नाही अशा इतर लोकांप्रमाणे तुम्ही खेद करू नये" (1 थेस्सलनीकाकरांस 4:13). फरक अश्रूंमध्ये नाही, तर त्यांच्या पलीकडे काय उभे आहे यात आहे. मग पौल एक विलक्षण गोष्ट करतो. तो पुनरुत्थानाच्या आशेचा पाया केवळ इच्छेवर नाही, तर जे आधीच घडले आहे त्यावर ठेवतो. "येशू मरण पावला आणि पुन्हा उठला असा आपला विश्वास आहे, तर त्याप्रमाणे येशूमध्ये जे झोपी गेले आहेत त्यांनाही देव त्याच्याबरोबर आणील" (1 थेस्सलनीकाकरांस 4:14). ख्रिस्ताचे पुनरुत्थान हे केवळ सांत्वन नाही, तो पुरावा आहे. तो कबरेतून बाहेर आला म्हणून जे त्याचे आहेत त्यांच्यावर कबरेचा शेवटचा शब्द चालत नाही. हा तर्क रिकाम्या कबरेइतकाच भक्कम आहे. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी: येथे "झोपी जाणे" हा शास्त्राने विश्वासणाऱ्याच्या मृत्यूसाठी वापरलेला सौम्य शब्द आहे. तो नाश नाही, तर विसावा आहे, आणि जागे होणे पुढे येणार आहे. अनुभवी विश्वासणाऱ्याने यावर विचार करावा: पौल म्हणतो की देव त्यांना त्याच्याबरोबर *आणील*. ख्रिस्तामध्ये ज्यांना आपण गमावले ते कुठेतरी एकटे वाट पाहत नाहीत. ते प्रभूबरोबर आहेत, आणि तो येईल तेव्हा तेही येतील. हा उतारा असे चित्र रेखाटून संपतो की ते दोन हजार वर्षे मंडळीला सांत्वन देत आले आहे: एक गर्जना, एक कर्णा, उठणे, पुनर्मीलन, आणि मग हे शब्द: "आणि अशा प्रकारे आपण सर्वकाळ प्रभूबरोबर राहू" (1 थेस्सलनीकाकरांस 4:17). काही काळासाठी नाही. सर्वकाळ. आज तुम्ही कोणतेही नुकसान वाहत असाल, तरी "सर्वकाळ" या शब्दाला तुमच्यात आपले संथ, खोल कार्य करू द्या. दुःख खरे आहे. पण ही आशाही खरी आहे. आणि ही आशा भावना नाही, ती पुनरुत्थानात सही केलेले वचन आहे.
दिवस 6
आजचे वाचन
मनन
आपले डोळे वर करा. या दिवसाची सुरुवात तिथूनच होते. स्तोत्रसंहिता 121 चा लेखक पर्वतांकडे नजर लावतो आणि तो प्रश्न विचारतो, जो प्रत्येक दुःखी हृदय कधी ना कधी आपल्या स्वतःच्या भाषेत विचारतेच: माझे साहाय्य कोठून येणार? हा निराशेचा प्रश्न नाही, तर उत्तराकडे निघालेला प्रश्न आहे. आणि उत्तर लगेच येते, निश्चित आणि संथपणे: "माझे साहाय्य परमेश्वरापासून येते; त्याने आकाश व पृथ्वी निर्माण केली" (स्तोत्रसंहिता 121:2). ज्याने पर्वत घडवले, तोच तुमचा आक्रोश ऐकतो. ही गोष्ट मनात खोलवर रुजू द्या. स्तोत्रसंहिता 121 मध्ये पुढे जे येते, ते संपूर्ण शास्त्रातील अत्यंत काळजीपूर्वक संरक्षण देणाऱ्या भागांपैकी एक आहे. प्रभू तुमचा पाय घसरू देणार नाही. तो झोपी जाणार नाही. तो तुमची सावली, तुमचा रक्षक, तुमच्या जाण्यायेण्यात तुमचा पहारेकरी आहे. दुःखात असलेल्या व्यक्तीसाठी ही आश्वासने केवळ कल्पना नाहीत, तर अंधारात खांद्यावर ठेवलेला हात आहेत. कदाचित तुम्हाला अगदी अस्थिर वाटत असेल, जणू नेहमीच्या जीवनाखालील जमीनच सरकली आहे. स्तोत्र थेट त्या भावनेशी बोलते: तो पाहत असतो. तो डुलकी घेत नाही. विश्वाच्या विशालतेमुळे तुमच्या वेदनेची लहानशी जागा त्याच्या नजरेतून सुटत नाही. यिर्मयाने विलापगीत यरुशलेमेच्या अवशेषांत बसून लिहिले, जिथे विध्वंस इतका संपूर्ण होता की त्याची कल्पनाही करवत नाही. तरीही त्या उद्ध्वस्ततेच्या आतून तो असे शब्द लिहितो जे प्रत्येक साम्राज्यापेक्षा अधिक काळ टिकले: "आपण भस्मसात झालो नाही ही परमेश्वराची दया होय; त्याची करुणा सरत नाही. ती प्रतिदिनी प्रभातकाळी नवी होते; तुझी सत्यता थोर आहे" (विलापगीत 3:22-23). लक्षात घ्या, तो परिस्थिती बदलली असे म्हणत नाही. तो म्हणतो की त्याने काहीतरी स्मरणात आणले. सर्वात काळोख्या काळात आशा ही बहुतेक वेळा जाणीवपूर्वक केलेले स्मरण असते. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी: यिर्मया सगळे ठीक आहे असे भासवत नाही. प्रत्यक्ष विध्वंसाच्या मध्यभागी तो देवाविषयी जे सत्य त्याला ठाऊक आहे ते आठवण्याचा निर्णय घेतो. अनुभवी विश्वासणाऱ्यासाठी: "प्रतिदिनी प्रभातकाळी नवी" याचा अर्थ असा की आजसाठी लागणारी दया कालच्या दिवसाने संपवलेली नाही. त्याची करुणा मर्यादित साठा नाही. आजची सकाळ काहीही घेऊन आली असली, आणि दुःख सकाळींना विशेष कठीण करते, तरी तिच्यात ताजी दया आधीच वाट पाहत आहे.
दिवस 7
आजचे वाचन
मनन
आपण सात दिवस दुःखाच्या दरीतून एकत्र चाललो आहोत, आणि आज आपण दुःखाच्या शेवटी नव्हे, तर त्याच्या खालच्या भूमीपाशी पोहोचलो आहोत, ती भूमी जी कधी खचत नाही. रोमकरांस पत्र 8:35 मध्ये पौल एक प्रश्न विचारतो जो जवळजवळ आव्हानासारखा वाटतो: "ख्रिस्ताच्या प्रीतीपासून आम्हांला कोण वेगळे करील?" आणि मग मानवी हृदय जी जी अंधारी उत्तरे कुजबुजू शकेल त्या सर्वांचा अंदाज घेत तो त्यांची यादी करतो: संकट, पेच, छळ, उपासमार, उघडेपण, जोखीम, तलवार. तो सैद्धांतिक बोलत नाही. तो दिवसभर मारले जाण्याविषयीच्या एका स्तोत्राचा उल्लेख करतो. दुःख आतून कसे दिसते हे त्याला ठाऊक आहे. आणि मग संपूर्ण शास्त्रातील एक महान कलाटणी देणारा शब्द येतो: "तरी." ही नम्र असहमती नाही, तर विजयी नकार आहे. "तरी ज्याने आमच्यावर प्रीती केली त्याच्याद्वारे या सर्व गोष्टींमध्ये आम्हांला पूर्ण विजय मिळतो" (रोमकरांस पत्र 8:37). हा शब्दप्रयोग काळजीपूर्वक पाहा: या गोष्टी *असूनही* नव्हे, तर त्या *मध्ये*. विजय म्हणजे कठीण गोष्ट दूर होणे नव्हे. तर आमच्यावर प्रीती करणाऱ्याची उपस्थिती, जो कठीण गोष्टीच्या आत आम्हांला धरून ठेवतो, अपराजित. मग काहीही निसटून जाऊ नये म्हणून पौल भाषेला तिच्या टोकापर्यंत ताणतो. मृत्यू. जीवन. देवदूत. अधिपती. वर्तमान गोष्टी. भविष्यातील गोष्टी. उंची. खोली. इतर कोणतीही निर्मिती. तो अशी यादी रचतो ज्यात कोणतीही फट नाही. निर्मित जगातील कोणतीही गोष्ट, आणि दुःख, कितीही विध्वंसक असले तरी, निर्मित जगाचाच भाग आहे, देवाच्या प्रीतीत हात घालून तुम्हाला तिच्यातून बाहेर ओढू शकत नाही. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी ही सर्वात साधी आणि सर्वात थक्क करणारी गोष्ट आहे: देव तुमच्यावर प्रीती करणे थांबवू शकत नाही. तुमच्यावर जे काही घडले आहे त्यामुळे नाही, आणि तुम्हांला ज्याची भीती वाटते त्यामुळेही नाही. अनुभवी विश्वासणाऱ्याने "आपला प्रभू ख्रिस्त येशू ह्याच्याठायी जी देवाची प्रीती आहे" (रोमकरांस पत्र 8:39) यावर थांबून चिंतन करावे. ही प्रीती अमूर्त नाही. ती एका व्यक्तीमध्ये आहे, जो मृत्यूत गेला आणि परत आला. त्याने तुमच्यावर सुरक्षित अंतरावरून प्रीती केली नाही. तो पूर्णपणे आत गेला. आणि त्याने तसे केले म्हणून तुमचे दुःख तुम्हाला अशा ठिकाणी नेऊ शकत नाही जिथे त्याची प्रीती आधी पोहोचलेली नाही, आणि वाट पाहत नाही. तुम्ही एकटे नाही. तुम्ही कधीही एकटे नव्हता. आणि कोणतीही गोष्ट, कोणतीही, हे असत्य करू शकत नाही.