Сите планови

Утеха во тагата

Седум дена нежно Писмо за времиња на загуба, во одење со Бога, кој е близу до скршените срца.

  1. Ден 1

    Бог на секоја утеха

    Денешно читање

    Размислување

    Постои име за Бог до кое повеќето од нас не помислуваме да посегнеме додека не ни се урне земјата под нозете. Павле, пишувајќи од својот список на бродоломи, удирања и неспиени ноќи, го започнува писмото до Коринќаните не со стратегија или објаснување, туку со име: „Отецот на милосрдието и Бог на секоја утеха“ (2 Коринќаните 1:3). Забележи го тој збор: секоја. Не малку утеха, не повремена утеха, не утеха за тагата што Он ја смета за достојна. Секоја утеха. Он не ги оценува нашите загуби пред да реши дали ќе дојде. Псалмистот оди уште поблизу во Псалм 34:18: „Господ е близу до скршените по срце и ги спасува оние што се со сокрушен дух.“ Зборот близу значи токму тука, а не од далечина, од некое безбедно место. Во древниот свет скршеното срце не било само чувство, туку состојба на целосен пад, таков вид тага што го свиткува човекот на половина. И токму таму, на тоа свиткано место, Писмото вели дека Бог се приближува најмногу. Него не го одбива твоето распаѓање. Он се движи кон него. Павле додава нешто што може да ги изненади оние што читаат за прв пат, а долгогодишните верници можеби го заборавиле: Бог нѐ теши „за да можеме и ние да ги утешуваме оние што се во каква и да било неволја, со утехата со која нас нѐ теши Бог“ (2 Коринќаните 1:4). Твојата тага не е слепа улица. Веќе сега се вткаена во нешто што еден ден ќе допре до друг човек во неговиот мрачен час. Не мора да го гледаш тоа сега. Треба само да го примиш она што Он ти го нуди денес. Ако се наоѓаш во раните, сурови часови на загубата, не мора да глумиш сила или да создаваш мир. Поканет си едноставно да бидеш близу до Оној што веќе е близу до тебе. Донеси ги скршените парчиња. Он е Бог на секоја утеха, а секоја значи и твојата.

    Види го денотДостапен аудио запис
  2. Ден 2

    Исус заплака

    Денешно читање

    Размислување

    Два од најтивко потресните зборови во целото Писмо се наоѓаат во Јован 11:35: „Исус заплака.“ Тоа е најкраткиот стих во Библијата, а можеби и најважниот за секого што денес е во тага. Дозволете му да допре до вас пред да продолжиме. Исус заплака. Токму што беше стигнал до гробот на својот пријател Лазар. Марија падна пред Неговите нозе, а нејзините зборови беа натопени со онаа тага што не се грижи за формалности: „Господи, да беше ти овде, не ќе ми умреше братот“ (Јован 11:32). Таа не Го обвинува, туку едноставно ја кажува вистината за својата болка, и тоа Го кажува пред вистинската Личност. Исус не ја поправа нејзината теологија. Не започнува веднаш проповед за воскресението. Писмото вели дека „се растрогна во духот и се вознемири“ (ст. 33), а потоа заплака. Тоа што го прави ова толку значајно е следново: Исус веќе знаеше што ќе направи. За неколку минути Лазар ќе излезе жив од гробот. Чудото го држеше во Своите раце цело време. И сепак плачеше. Тоа значи дека Неговите солзи не беа солзи на очај или немоќ, туку солзи на љубов. Не плачеше затоа што немаше одговор, туку затоа што луѓето што ги љубеше страдаа. Тагата на оние што ги љубеше Го трогна до солзи, иако го знаеше крајот. За искусниот читател, застанете кај ова: вечниот Божји Син, преку Кого е создадено сè, стоеше крај гроб и плачеше. Тагата не е неуспех на верата. Таа не е знак дека не верувате во воскресението. Исус веруваше во воскресението повеќе од кој било што некогаш живеел, а сепак плачеше. Вашите солзи не се спротивност на довербата во Бога, туку можеби се една од најискрените молитви што некогаш ќе ги упатите. Тој ве гледа во вашата тага денес. И не останува рамнодушен.

    Види го денотДостапен аудио запис
  3. Ден 3

    Низ долината

    Денешно читање

    Размислување

    Псалм 23 ни е толку познат што постои опасност да го читаме како уличен знак: очите ни поминуваат преку него без навистина да застанат. Затоа денес да забавиме сосема и да забележиме каде всушност нѐ води овој сакан псалм. Давид не ветува живот без долини. Тој нѐ води право во една. „Да одам и по долина на смртна сенка, не се плашам од зло“ (Псалм 23:4). Долината е вистинска. Сенката е вистинска. Давид не се преправа дека не е така, а ниту ние треба. Она што сè менува е предлогот: низ. Не во долината за да останеме, туку низ неа. Има движење, има насока, има друга страна. И има Придружник. „Зашто Ти си со мене; стапот Твој и палицата Твоја ме тешат.“ Пастирската палица служела за одбрана од grабливци, а стапот за водење и придржување на овците по тесни патеки. И двете се присутни во долината. Заштита и водство, токму она што ни треба кога не гледаме јасно. За оној што чита за прв пат, корисно е да знае дека Давид пишувал од искуство. Бил пастир пред да стане цар и знаел што значи да водиш исплашени животни низ опасен терен. Тој не пишува теорија, туку сведоштво. Бил во долината. Ја почувствувал сенката. И го нашол Пастирот верен. За оној што со години оди со Бога, размисли за ова: долината на сенката не е отсуство на Пастирот, туку едно од местата каде што Тој е најконкретно и најлично присутен. Зелените пасишта и тивките води од стиховите 2 и 3 се прекрасни, но во стихот 4 Давид преминува од зборување за Бога кон зборување директно на Него. „Ти си со мене.“ Блискоста се продлабочува во темнината. Де и да си денес во долината, не ја одиш сам. Пастирот го познава секој чекор од оваа патека и не те оставил.

    Види го денотДостапен аудио запис
  4. Ден 4

    Секоја солза избришана

    Денешно читање

    Размислување

    Јован, последниот преживеан апостол, ја пишува Откровението како старец во егзил на островот Патмос. Тој ги надживеал речиси сите што ги сакал. Ја гледал Црквата како страда. И токму во таков миг Бог му дава визија толку пространа и толку нежна што веќе две илјади години ги носи скршените срца: „Бог ќе ја избрише секоја солза од нивните очи, и смрт веќе нема да има, ни жалост, ни плач, ни болка веќе нема да има, зашто првото помина“ (Откровение 21:4). Кој го чита ова за прв пат, вреди да застане кај сликата на Бог што ги брише солзите. Тоа не е далечен, службен чин. Тоа е Отец што клекнува пред лицето на своето дете. Бог, Кој ги изговорил галаксиите во постоење, е претставен како прави нешто толку блиско што бара нежна рака и близина. Секоја солза што си ја пролеал била видена. Секоја од нив еден ден лично и нежно ќе биде утешена. Одломокот започнува со ново небо и нова земја, а потоа доаѓа големата објава: „Еве, Божјата скиторија е со луѓето, и Тој ќе живее со нив, и тие ќе бидат Негов народ, а Сам Бог ќе биде со нив и ќе биде нивни Бог“ (ст. 3). Зборот скиторија ја носи тежината на целиот Стар завет: местото каде небото се среќавало со земјата, каде Божјото присуство почивало меѓу Неговиот народ. Јован вели: сè што порано било вистинито само делумно, сега е целосно, трајно и неповратно вистинито. Бог со нас. Не на посета. Туку да живее со нас. За искусниот верник, забележи дека стихот 5 вели: „Еве, сè обновувам“, а не „создавам сè ново“. Он не го отфрла она што било. Го обновува. Луѓето што си ги сакал и си ги загубил, животот што тагата го променила, ништо од тоа не е надвор од дофатот на тој збор: ново. Ова не е бегство од реалноста. Ова е најреалната надеж во вселената, изговорена од Оној што седи на престолот и додава: „зашто овие зборови се верни и вистинити.“ Тагата е реална. И ова е реално.

    Види го денотДостапен аудио запис
  5. Ден 5

    Тага со надеж

    Денешно читање

    Размислување

    Има тага за која светот не нуди лек: тагата да стоиш крај гроб и да се прашуваш дали збогувањето е навистина засекогаш. Верниците во Солун ја познаваа таа тага. Некои од нивните најмили починале пред да се врати Исус, а тие се плашеле дека тие драги луѓе некако пропуштиле, дека биле оставени зад себе. Павле им пишува не за да ја укори нивната тага, туку за да ја насочи. Тој не вели: „Не тагувајте.“ Вели нешто многу понежно и многу попрецизно: „за да не тагувате како другите што немаат надеж“ (1 Солуњаните 4:13). Разликата не е во солзите, туку во тоа што стои од другата нивна страна. Потоа Павле прави нешто извонредно. Надежта за воскресението не ја поткрепува со желби, туку со она што веќе се случило. „Зашто, ако веруваме дека Исус умре и воскресна, така и Бог ќе ги доведе со Него оние што починале во Исус“ (1 Солуњаните 4:14). Христовото воскресение не е само утеха, тоа е доказ. Бидејќи Тој излезе од гробот, гробот нема последен збор над оние што Му припаѓаат. Логиката е цврста како празниот гроб. За читателот што првпат чита, „спиење“ овде е нежниот збор што Писмото го користи за смртта на верникот: не уништување, туку почивање, по кое следува будење. За искусниот верник, застанете кај ова: Павле вели дека Бог ќе ги доведе *со* Него. Оние што сме ги загубиле во Христос не чекаат некаде сами. Тие се со Господа, а кога Тој ќе дојде, ќе дојдат и тие. Овој пасус завршува со слика толку живописна што ја утешува Црквата веќе две илјади години: извик, труба, воскресение, средба, а потоа и ова: „и така секогаш ќе бидеме со Господа“ (1 Солуњаните 4:17). Не за еден период. Секогаш. Каква и да е загубата што ја носите денес, оставете го тој збор „секогаш“ полека и длабоко да работи во вас. Тагата е вистинска. Но вистинска е и оваа надеж. А оваа надеж не е чувство, туку ветување потпишано со воскресение.

    Види го денотДостапен аудио запис
  6. Ден 6

    Од каде доаѓа помошта

    Денешно читање

    Размислување

    Подигни ги очите. Оттука започнува овој ден. Пишувачот на Псалм 121 гледа кон ридовите и го поставува прашањето што секое тажно срце на крајот го поставува на свој јазик: од каде ќе ми дојде помошта? Тоа не е прашање на очај, туку прашање што е на пат кон одговор. И одговорот доаѓа веднаш, сигурен и спокоен: „Помошта моја е од Господа, Кој ги создаде небото и земјата“ (Псалм 121:2). Оној што ги обликувал планините е истиот Оној што го слуша твојот вик. Нека ти се всели таа вистина. Она што следи во Псалм 121 е еден од најзаштитничките делови во целото Писмо. Господ нема да допушти да ти се лизне ногата. Нема да задреме. Тој е твојата сенка, твојот чувар, твојот стражар кога излегуваш и кога влегуваш. За некој што тагува, ова не се апстрактни ветувања, туку рака на рамото во темнината. Можеби се чувствуваш сосема нестабилно, како да се поместила почвата под обичниот живот. Псалмот директно зборува на тоа чувство: Тој бдее. Не дремне. Големината на вселената не Го одвлекува од малата тежина на твојата болка. Јеремија го напишал Плач Јеремиев меѓу урнатините на Ерусалим, опкружен со опустошување толку целосно што е тешко да се замисли. А сепак, од средината на тој распад, тој пишува зборови што ги надживеале сите царства: „Милосрдието Господово не престанува, неговите милости не се исцрпуваат. Секое утро се нови, голема е верноста Твоја“ (Плач Јеремиев 3:22-23). Забележи: тој не вели дека околностите се променија. Вели дека си повикал нешто во сеќавање. Надежта, во најтемните периоди, често е чин на намерно потсетување. За оној што чита за прв пат: Јеремија не се преправа дека сѐ е во ред. Тој избира, среде вистинско опустошување, да се сети што знае дека е вистина за Бога. За искусниот верник: размисли дека „нови секое утро“ значи дека милоста што ти треба за денес не е потрошена вчера. Неговите милости не се ограничена залиха. Што и да носи ова утро, а тагата има начин да ги направи утрата особено тешки, во него има свежа милост, која веќе те чека.

    Види го денотДостапен аудио запис
  7. Ден 7

    Ништо не може да нè раздели

    Денешно читање

    Размислување

    Седум дена одевме заедно низ долината, а денес стигнуваме не до крајот на тагата, туку до почвата под неа, почва што не може да попушти. Павле во Римјаните 8:35 поставува прашање што звучи речиси како предизвик: „Кој ќе нè одвои од љубовта Христова?“ А потоа, како да го предвидува секој мрачен одговор што човечкото срце може да го прошепоти, ги набројува: неволја, тескоба, прогонство, глад, голотија, опасност, меч. Тој не зборува теоретски. Цитира псалм за тоа како нè убиваат цел ден. Тој знае како изгледа страдањето однатре. И тогаш доаѓа еден од големите пресврти во целото Писмо: „Напротив“. Не љубезно несогласување, туку триумфално одбивање. „Напротив, во сето тоа ние победуваме преку Оној Кој нè возљуби“ (Римјаните 8:37). Забележете го внимателно изразот: не *покрај* тие работи, туку *во* нив. Победата не е отстранување на тешкотијата. Тоа е присуството на Оној Кој нè возљуби, Кој нè држи внатре во тешкотијата, непоразен. Павле потоа го протега јазикот до неговите граници за да се увери дека ништо не се провлекло низ мрежата. Смрт. Живот. Ангели. Началства. Сегашни работи. Идни работи. Височина. Длабочина. Секое друго создание. Тој гради список без пукнатини. Ништо во создадениот поредок, а тагата, колку и да е разорна, му припаѓа на создадениот поредок, не може да допре до љубовта Божја и да те извлече од неа. За читателот кој прв пат го слуша ова, тоа е најпросто и најзачудувачко: Бог не може да престане да те љуби. Ниту поради нешто што ти се случило, ниту поради нешто од што се плашиш. За искусниот верник, застани кај „љубовта Божја, која е во Христа Исуса, нашиот Господ“ (Римјаните 8:39). Таа љубов не е апстрактна. Таа има место во една Личност, во Оној Кој влезе во смртта и се врати. Тој не те љубеше од безбедна оддалеченост. Влезе до крај. И затоа што го стори тоа, нема место каде што тагата може да те однесе, а Неговата љубов да не била таму претходно и да не те чека. Не си сам. Никогаш не си бил сам. И ништо, ништо, не може да го направи тоа неточно.

    Види го денотДостапен аудио запис