ყველა გეგმა

ნუგეში მწუხარებაში

შვიდი დღე სათუთი სიტყვებისა წმინდა წერილიდან დანაკარგის ჟამისთვის: ვიაროთ ღმერთთან ერთად, რომელიც ახლოს არის გულმოკლულთან.

  1. დღე 1

    ღმერთი ყოველგვარი ნუგეშისა

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    არის ღვთის ერთი სახელი, რომლის გახსენებაც ჩვენ უმრავლესობას მხოლოდ მაშინ ვუწევთ, როცა ფეხქვეშ მიწა გვეცლება. პავლე, რომელსაც თავისი ხომალდის დაღუპვები, ცემა და უძილო ღამეები ჰქონდა გადატანილი, კორინთელებისადმი წერილს სტრატეგიით ან ახსნით კი არა, სახელით იწყებს: „მამა მოწყალებისა და ღმერთი ყოველგვარი ნუგეშისა“ (2 კორინთელთა 1:3). ყურადღება მიაქციე სიტყვას „ყოველგვარი“. არა ცოტაოდენი ნუგეში, არა ხანდახან ნუგეში, არა ნუგეში მხოლოდ იმ მწუხარებისთვის, რომელსაც იგი ღირსად ჩათვლის. ყოველგვარი ნუგეში. იგი ჩვენს დანაკარგებს არ აფასებს იმის გადასაწყვეტად, მოვა თუ არა. ფსალმუნმთქმელი კიდევ უფრო ახლოს მიდის ფსალმუნში 34:18: „ახლოს არის უფალი გულშემუსვრილთა და სულით დამდაბლებულთ იხსნის“. „ახლოს“ ნიშნავს სწორედ აქ, და არა შორიდან, უსაფრთხო მანძილიდან დამკვირვებელს. ძველ სამყაროში გატეხილი გული უბრალოდ გრძნობა კი არა, სრული დანგრევის მდგომარეობა იყო, ისეთი მწუხარება, რომელიც ადამიანს ორად კეცავს. და სწორედ იქ, ორად გაკეცილ ადგილას, ამბობს წერილი, რომ ღმერთი ყველაზე ახლოს მოდის. შენი დანგრევა მას არ აშორებს. იგი მისკენ მიდის. პავლე ამატებს რასაც, რაც პირველად მკითხველს გააკვირვებს, დიდი ხნის მორწმუნეს კი, შესაძლოა, დაავიწყდა: ღმერთი გვანუგეშებს, „რათა ჩვენც შევძლოთ ნუგეში ვცეთ ყოველგვარ ჭირში მყოფთ იმ ნუგეშით, რომლითაც ღმერთი გვანუგეშებს ჩვენ“ (2 კორინთელთა 1:4). შენი მწუხარება ჩიხი არ არის. ის უკვე ახლა იქსოვება იმად, რაც ოდესმე სხვა ადამიანს მიეწვდება მისი ბნელი ჟამის დროს. ამის დანახვა ჯერ არ გჭირდება. მხოლოდ ის უნდა მიიღო, რასაც იგი დღეს გთავაზობს. თუ დანაკარგის პირველ, ჭრილობიან საათებში ხარ, არ გჭირდება სიძლიერის თამაში ან მშვიდობის გამოგონება. შენ მოწვეული ხარ, უბრალოდ ახლოს იყო მასთან, ვინც უკვე ახლოსაა შენთან. მოიტანე გატეხილი ნატეხები. იგია ღმერთი ყოველგვარი ნუგეშისა, და „ყოველგვარი“ ნიშნავს, რომ შენთვისაც.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  2. დღე 2

    იესო ტიროდა

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    ორი ყველაზე ჩუმად დამანგრეველი სიტყვა მთელ წმინდა წერილში იოანე 11:35-ში გვხვდება: „ატირდა იესო.“ ეს ბიბლიის უმოკლესი ლექსია და შესაძლოა, ყველაზე მნიშვნელოვანიც მათთვის, ვინც ახლა მწუხარებაშია. ნება მიეცით ამ სიტყვებს გულში ჩაგწვდეთ, სანამ გავაგრძელებთ. ატირდა იესო. ის ახლახან მივიდა თავისი მეგობრის, ლაზარეს, საფლავთან. მარიამი მის ფეხებთან დაემხო. მისი სიტყვები იმ მწუხარებით იყო გაჟღენთილი, რომელსაც ზრდილობის წესები არ აინტერესებს: „უფალო, აქ რომ ყოფილიყავი, ჩემი ძმა არ მოკვდებოდა“ (იოანე 11:32). ის არ ადანაშაულებს მას. ის უბრალოდ თავისი ტკივილის სიმართლეს ამბობს და სწორ პიროვნებას ეუბნება. იესო მის ღვთისმეტყველებას არ ასწორებს. არც მაშინვე იწყებს ქადაგებას აღდგომაზე. წერილი გვეუბნება, რომ ის „სულით შეძრწუნდა და შეწუხდა“ (ლექსი 33), შემდეგ კი ატირდა. სწორედ აქ არის გასაოცარი: იესოს უკვე სცოდნია, რას გააკეთებდა. რამდენიმე წუთში ლაზარე ცოცხალი გამოვიდოდა საფლავიდან. სასწაული მთელი ამ ხნის განმავლობაში მის ხელში იყო. და მაინც ატირდა. ესე იგი, მისი ცრემლები სასოწარკვეთის ან უმწეობის ცრემლები არ იყო, ისინი სიყვარულის ცრემლები იყო. ის იმიტომ კი არ ტიროდა, რომ პასუხი არ ჰქონდა, არამედ იმიტომ, რომ მისი საყვარელი ადამიანები ტკივილში იყვნენ. მათი მწუხარება ცრემლებამდე ააღელვებდა მას, მაშინაც კი, როცა ფინალი იცოდა. გამოცდილი მკითხველო, დაფიქრდი: ღვთის საუკუნო ძე, რომლის მიერაც ყოველივე შეიქმნა, საფლავთან იდგა და ტიროდა. მწუხარება რწმენის მარცხი არ არის. ის არ ნიშნავს, რომ აღდგომის არ გჯერა. იესოს აღდგომის სჯეროდა ყველა ადამიანზე მეტად, ვინც ოდესმე უცხოვრია, და მაინც ატირდა. შენი ცრემლები ღვთის რწმენას არ ეწინააღმდეგება. შესაძლოა, სწორედ ისინი იყოს ერთ-ერთი ყველაზე გულწრფელი ლოცვა, რომელსაც ოდესმე აღავლენ. ის დღეს შენს მწუხარებას ხედავს. და არ არის გულგრილი.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  3. დღე 3

    ხეობაში გავლით

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    ფსალმუნი 23 იმდენად ნაცნობია, რომ საფრთხე გვაქვს, წავიკითხოთ ისე, როგორც ქუჩის ნიშანს ვკითხულობთ: თვალი გადაგვირბენს და არ ვჩერდებით. ამიტომ დღეს სრულიად შევანელოთ ტემპი და დავაკვირდეთ, სად მიგვიყვანს ეს საყვარელი ფსალმუნი სინამდვილეში. დავითი ხეობების გარეშე ცხოვრებას არ გვპირდება. ის პირდაპირ ერთ-ერთ მათგანში შეგვიყვანს. „თუნდაც სიკვდილის ჩრდილის ხეობაში ვიარო, არ შემეშინდება ბოროტისა“ (ფსალმუნი 23:4). ხეობა ნამდვილია. ჩრდილი ნამდვილია. დავითი სხვაგვარად არ ამბობს და ჩვენც ასე არ უნდა ვთქვათ. ყველაფერს ცვლის წინდებული: გავლით. ხეობაში დასარჩენად კი არა, მასში გასავლელად. არის მოძრაობა, არის მიმართულება, არის მეორე მხარე. და არის თანამგზავრი. „რადგან შენ ჩემთან ხარ; შენი კვერთხი და შენი ჯოხი, ისინი მანუგეშებენ.“ მწყემსის კვერთხი მტაცებლების მოსაგერიებლად იყო, ჯოხი კი ცხვრების წარსამართად და ვიწრო ბილიკებზე დასაყრდნობად. ორივე ხეობაშია. დაცვა და ხელმძღვანელობა, ზუსტად ის, რაც გვჭირდება, როცა ნათლად ვერ ვხედავთ. პირველად მკითხველისთვის სასარგებლოა იცოდეს, რომ დავითი გამოცდილებიდან წერდა. მეფობამდე თვითონ იყო მწყემსი და იცოდა, რას ნიშნავს შეშინებული საქონლის საშიშ ადგილებში გატარება. ის თეორიას კი არ წერს, ის მოწმობას წერს. ის ხეობაში ყოფილა. ჩრდილი უგრძვნია. და მწყემსი ერთგული დახვდა. წლების განმავლობაში ღმერთთან მოარულ მკითხველს ვთხოვ, დაფიქრდეს: ჩრდილის ხეობა მწყემსის არყოფნა კი არ არის, ის ერთ-ერთი ადგილია, სადაც ის ყველაზე კონკრეტულად და პირადად იმყოფება. მე-2 და მე-3 მუხლების მწვანე საძოვრები და მშვიდი წყლები დიდებულია, მაგრამ სწორედ მე-4 მუხლში გადადის დავითი ღმერთზე საუბრიდან მასთან პირდაპირ საუბარზე. „შენ ჩემთან ხარ.“ სიახლოვე სიბნელეში ღრმავდება. სადაც უნდა იყო დღეს ხეობაში, მას მარტო არ გადიხარ. მწყემსმა ამ გზის ყოველი ნაბიჯი იცის და შენი გვერდიდან არ მოშორებულა.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  4. დღე 4

    ყოველი ცრემლი მოწმენდილია

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    იოანე, უკანასკნელი ცოცხალი მოციქული, გამოცხადებას მოხუცებული წერს, პატმოსის კუნძულზე გადასახლებული. თითქმის ყველა, ვინც უყვარდა, მას გადაურჩა. თავისი თვალით ნახა, როგორ იტანჯებოდა ეკლესია. სწორედ ამ ვითარებაში აძლევს მას ღმერთი ხილვას, ისეთს განუზომელსა და ნაზს, რომ ორი ათასი წელია დამწუხრებულ გულებს ამხნევებს: „და მოწმენდს ღმერთი ყოველ ცრემლს მათი თვალებიდან, და სიკვდილი აღარ იქნება; არც გლოვა, არც ღაღადი, არც ტკივილი აღარ იქნება, რადგან პირველი განვლო“ (გამოცხადება იოანესი 21:4). პირველად მკითხველს ღირს, შეჩერდეს იმ სურათთან, რომელშიც ღმერთი ცრემლებს ხოცავს. ეს არ არის შორეული, ოფიციალური მოქმედება. ეს არის მამა, რომელიც შვილის სახესთან დაიჩოქებს. ღმერთი, რომელმაც სიტყვით შექმნა გალაქტიკები, აქ ისეთ ახლო საქმეს აკეთებს, რომელსაც ნაზი ხელი და მისი სიახლოვე სჭირდება. შენი ყოველი ცრემლი ნანახია. ყოველ მათგანს ოდესმე პირადად და სათუთად შეეხება. თავდაპირველად ახალი ცა და ახალი მიწა გვევლინება, შემდეგ კი დიდი ახარება: „აჰა, კარავი ღვთისა კაცებთანაა, და დამკვიდრდება მათთან, და ისინი იქნებიან მისი ხალხი, და თვით ღმერთი იქნება მათთან, მათი ღმერთი“ (მუხლი 3). სიტყვა „კარავი“ მთელი ძველი აღთქმის სიმძიმეს ატარებს: ადგილი, სადაც ცა ხვდებოდა მიწას და ღვთის სამყოფელი თავის ხალხში ისვენებდა. იოანე გვეუბნება: რაც წინათ მხოლოდ ნაწილობრივ იყო ჭეშმარიტი, ახლა სრულად, მუდმივად და შეუქცევადად ჭეშმარიტია. ღმერთი ჩვენთან. არა სტუმრად, არამედ დამკვიდრებული. გამოცდილმა მორწმუნემ ყურადღება მიაქციოს, რომ მე-5 მუხლში წერია: „აჰა, ყოველივეს ახალს ვხდი“, და არა „ახალ ყოველივეს ვქმნი“. იგი არ გადაყრის იმას, რაც იყო. იგი მას განაახლებს. ადამიანები, რომლებიც გიყვარდა და დაკარგე, ცხოვრება, რომელიც მწუხარებამ შეცვალა, არაფერი რჩება ამ სიტყვის მიღმა: ახალი. ეს არ არის რეალობისგან გაქცევა. ეს სამყაროში ყველაზე რეალისტური იმედია, წარმოთქმული მის მიერ, ვინც ტახტზე ზის და ამატებს: „რადგან ეს სიტყვები ჭეშმარიტი და სარწმუნოა“. მწუხარება რეალურია. ისევე, როგორც ეს აღთქმა.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  5. დღე 5

    მწუხარება იმედით

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    არის მწუხარება, რომლისთვისაც ამქვეყნიურ სამყაროს წამალი არ აქვს: საფლავთან დგომისა და კითხვის მწუხარება, მართლა სამუდამოა თუ არა გამომშვიდობება. თესალონიკელ მორწმუნეებმა ეს მწუხარება კარგად იცოდნენ. მათი საყვარელი ადამიანებიდან ზოგი იესოს დაბრუნებამდე გარდაიცვალა და ეშინოდათ, რომ ისინი რაღაცას მოაკლდნენ, უკან დარჩნენ. პავლე მათ არ სწერს მათი მწუხარების გასაკიცხად, არამედ მის მიმართულების შესაცვლელად. ის არ ამბობს: „ნუ დარდობთ.“ ის ბევრად უფრო ნაზ და ზუსტ სიტყვებს ამბობს: „ნუ დამწუხრდებით, როგორც სხვები, რომელთაც იმედი არა აქვთ“ (1 თესალონიკელთა 4:13). განსხვავება ცრემლებში არ არის. განსხვავება იმაშია, რა დგას მათ მიღმა. შემდეგ პავლე გასაოცარ რამეს აკეთებს. აღდგომის იმედს ის არა სურვილებზე, არამედ უკვე მომხდარ ფაქტზე აფუძნებს. „რადგან თუ გვწამს, რომ იესო მოკვდა და აღდგა, ასევე ღმერთი იესოში მიძინებულებსაც თან წამოიყვანს მასთან ერთად“ (1 თესალონიკელთა 4:14). ქრისტეს აღდგომა მხოლოდ ნუგეში არ არის, ის მტკიცებულებაა. რადგან ის საფლავიდან ამოვიდა, საფლავს ბოლო სიტყვა აღარ აქვს მათზე, ვინც მას ეკუთვნის. ამ ლოგიკას ცარიელი საფლავივით მტკიცე საფუძველი აქვს. პირველად მკითხველს უნდა ვუთხრათ, რომ „ძილი“ აქ ის ნაზი სიტყვაა, რომლითაც წერილი მორწმუნის სიკვდილს ასახელებს: ეს განადგურება კი არა, განსვენებაა, რომლის შემდეგაც გაღვიძება მოდის. გამოცდილი მორწმუნეო, დაფიქრდი: პავლე ამბობს, რომ ღმერთი მათ თან წამოიყვანს *თავისთან ერთად*. ისინი, ვინც ქრისტეში დავკარგეთ, სადღაც მარტო არ ელოდებიან. ისინი უფალთან არიან და როცა ის მოვა, მათაც თან წამოიყვანს. ეს ნაწყვეტი ისეთი ცოცხალი სურათით მთავრდება, რომ ორი ათასი წელია ეკლესიას ნუგეშს სცემს: ყივილი, საყვირი, აღდგომა, შეხვედრა და შემდეგ ეს სიტყვები: „და ასე ყოველთვის უფალთან ვიქნებით“ (1 თესალონიკელთა 4:17). არა ერთი დროით. ყოველთვის. რა დანაკარგსაც დღეს გულში ატარებ, ნება მიეცი ამ სიტყვას, „ყოველთვის“, ნელა და ღრმად იმოქმედოს შენში. მწუხარება ნამდვილია. მაგრამ ამ იმედიც ნამდვილია. და ეს იმედი გრძნობა კი არა, აღდგომით ხელმოწერილი დაპირებაა.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  6. დღე 6

    საიდან მოდის შემწეობა

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    აახილეთ თვალები მაღლა. აქედან იწყება ეს დღე. ფსალმუნი 121-ის ავტორი მთებისკენ იყურება და სვამს კითხვას, რომელსაც ყოველი მგლოვიარე გული ადრე თუ გვიან საკუთარი ენით სვამს: საიდან მოვა ჩემი შემწეობა? ეს სასოწარკვეთის კითხვა კი არა, პასუხისკენ მიმავალი კითხვაა. პასუხიც მაშინვე მოდის, მტკიცე და შეუჩქარებელი: „შემწეობა ჩემი უფლისგან არის, რომელმაც შექმნა ცა და ქვეყანა“ (ფსალმუნი 121:2). ვინც მთები ჩამოაყალიბა, იგივეა, ვინც შენს ვედრებას ისმენს. დაე, ეს თანაფარდობა გულში ჩაგეწეროს. ფსალმუნი 121-ის გაგრძელება წმინდა წერილის ერთ-ერთი ყველაზე მზრუნველად დამცავი ადგილია. უფალი არ დაუშვებს, რომ შენი ფეხი დაიჭყლიტოს. ის არ ჩათვლიმებს. ის შენი ჩრდილია, შენი მცველია, შენი დარაჯი გასვლისას და შემოსვლისას. მგლოვიარე ადამიანისთვის ეს აბსტრაქტული დაპირებები კი არ არის, ეს სიბნელეში მხარზე დადებული ხელია. შესაძლოა სრულიად მერყევად გრძნობდე თავს, თითქოს ჩვეულებრივი ცხოვრების ქვეშ მიწა გაინძრა. ფსალმუნი პირდაპირ ამ განცდას ეხმიანება: ის გიყურებს. ის არ ჩათვლიმებს. სამყაროს მასშტაბი ვერ აცდენს მას შენი კონკრეტული ტკივილის სიმცირეს. იერემიამ „გოდება“ იერუსალიმის ნანგრევებში დაწერა, თითქმის წარმოუდგენელი სიმძიმის განადგურების შუაგულში. და მაინც, ამ ნანგრევებიდან ის წერს სიტყვებს, რომლებიც ყველა იმპერიას გადარჩა: „უფლის წყალობაა, რომ არ ვიღუპებით, რადგან არ ილევა მისი მოწყალება. ყოველ დილით ახლდება; დიდია შენი ერთგულება“ (იერემიას გოდება 3:22-23). დააკვირდი: ის არ ამბობს, რომ გარემოებები შეიცვალა. ის ამბობს, რომ რაღაც გაიხსენა. იმედი ყველაზე ბნელ დროში ხშირად შეგნებული გახსენებაა. პირველად მკითხველისთვის: იერემია არ ეშურება, თითქოს ყველაფერი რიგზეა. ის ნამდვილი განადგურების შუაგულში არჩევს, გაიხსენოს, რა იცის ჭეშმარიტად ღმერთზე. გამოცდილი მორწმუნისთვის: დაფიქრდი, რომ „ყოველ დილით ახალი“ ნიშნავს, რომ დღევანდელი დღისთვის საჭირო წყალობა გუშინდელმა არ ამოწურა. მისი მოწყალება ამოწურვადი მარაგი არ არის. რაც არ უნდა მოიტანოს ამ დილამ, და მწუხარებას ხშირად განსაკუთრებით ძნელი დილები მოაქვს, მასში უკვე ელოდება ახალი წყალობა.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო
  7. დღე 7

    არაფერს შეუძლია ჩვენი განშორება

    დღევანდელი საკითხავი

    ჩაფიქრება

    შვიდი დღე ერთად ვიარეთ ხეობაში და დღეს მივადექით არა მწუხარების დასასრულს, არამედ მის ქვეშ არსებულ საფუძველს, რომელიც არასოდეს ჩაიქცევა. პავლე რომაელთა მიმართ 8:35-ში კითხვას სვამს, რომელიც თითქმის გამოწვევასავითაა: „ვინ განგვაშორებს ქრისტეს სიყვარულს?“ შემდეგ, თითქოს ადამიანის გულის ყველა ბნელ პასუხს წინასწარ ელოდეს, ჩამოთვლის მათ: ჭირი, გასაჭირი, დევნა, შიმშილი, შიშველება, საფრთხე, მახვილი. ის თეორიულად არ საუბრობს. ის ციტირებს ფსალმუნს მთელი დღე დახოცვის შესახებ. მან იცის, როგორია ტანჯვა შიგნიდან. და მერე მოდის წმინდა წერილის ერთ-ერთი უდიდესი შემობრუნების სიტყვა: „არა“. არა თავაზიანი უთანხმოება, არამედ გამარჯვებული უარყოფა. „მაგრამ ამ ყველაფერში სრულ გამარჯვებას ვაღწევთ მისით, ვინც შეგვიყვარა ჩვენ“ (რომაელთა 8:37). კარგად დააკვირდით ამ ფრაზას: არა ამ ყველაფრის *მიუხედავად*, არამედ მათ *შიგნით*. გამარჯვება ის კი არ არის, რომ ძნელი რამ მოიხსნება. გამარჯვება იმის ყოფნაა, ვინც შეგვიყვარა და ძნელ რამეში გვიჭირავს, დაუმარცხებლად. მერე პავლე ენას მის საზღვრებამდე წევს, რათა არაფერმა გაიძვრინოს. სიკვდილი. სიცოცხლე. ანგელოზები. მთავრობები. აწმყო. მომავალი. სიმაღლე. სიღრმე. სხვა ნებისმიერი დაბადებული. ის ისეთ სიას აგებს, რომელშიც ხარვეზი არ არის. შექმნილ წესრიგში არაფერს, და მწუხარება, რაოდენ დამანგრეველიც არ უნდა იყოს, ამ წესრიგს ეკუთვნის, არ შეუძლია ღვთის სიყვარულში შეაღწიოს და თქვენ იქიდან გამოგგლიჯოთ. პირველად მკითხველისთვის ეს ყველაზე მარტივი და ამავე დროს განსაცვიფრებელი ჭეშმარიტებაა: ღმერთისგან შეუყვარებლად ვერ დარჩებით. არც იმის გამო, რაც თქვენ გადაგხდათ, არც იმის გამო, რისიც გეშინიათ. გამოცდილი მორწმუნე შეჩერდეს სიტყვებზე „ღვთის სიყვარულს, რომელიც არის ქრისტე იესო ჩვენს უფალში“ (რომაელთა 8:39). ეს სიყვარული აბსტრაქტული არ არის. ის პიროვნებაშია, იმაში, ვინც სიკვდილში შევიდა და უკან დაბრუნდა. მან არ გიყვარდათ უსაფრთხო მანძილიდან. ბოლომდე შემოვიდა. და რადგან ასე მოიქცა, არ არსებობს ადგილი, სადაც თქვენი მწუხარება წაგიყვანთ და სადაც მისი სიყვარული უკვე არ ყოფილა და არ გელოდებათ. თქვენ მარტო არ ხართ. არასოდეს ყოფილხართ მარტო. და არაფერს, არაფერს, არ შეუძლია ეს სიცრუედ აქციოს.

    დღის ნახვახელმისაწვდომია აუდიო