Յոթ օր մեղմ Սուրբ Գրքի խոսքեր կորստի ժամանակների համար. քայլում ենք Աստծու հետ, որը մոտ է սրտաբեկներին։
Օր 1
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Աստծու մի անուն կա, որին մեզանից շատերը չեն հիշում դիմել, մինչև որ ոտքի տակից հողը չքաշվի։ Պողոսը, գրելով իր նավաբեկությունների, ծեծերի և անքուն գիշերների ցուցակից հետո, Կորնթացիներին իր թուղթը սկսում է ոչ թե ռազմավարությամբ կամ բացատրությամբ, այլ մի անունով. «գթության Հայրը և ամեն մխիթարության Աստվածը» (2 Կորնթացիներին 1:3)։ Նկատե՛ք այդ բառը՝ ամեն։ Ոչ թե մի քիչ մխիթարություն, ոչ թե երբեմն մխիթարություն, ոչ թե այն վշտի մխիթարությունը, որ Նա արժանի է համարում։ Ամեն մխիթարություն։ Նա չի գնահատում մեր կորուստները՝ նախքան որոշելը, թե արդյոք գա։ Սաղմոսերգուն էլ ավելի է մոտենում Սաղմոս 34:18-ում. «Տերը մոտ է սրտով կոտրվածներին, և հոգով խոնարհներին կփրկի»։ «Մոտ» նշանակում է հենց այստեղ, ոչ թե հեռվից, ինչ-որ անվտանգ տարածությունից դիտող։ Հին աշխարհում կոտրված սիրտը միայն զգացմունք չէր. դա լիակատար փլուզման վիճակ էր, այն վիշտը, որ մարդուն կիսով չափ ծալում է։ Եվ հենց այնտեղ՝ կիսով չափ ծալված վայրում, Գրքի խոսքով Աստված ամենից շատ մոտենում է։ Քո քայքայվածությունը նրան չի վանում։ Նա շարժվում է դեպի այն։ Պողոսը ավելացնում է մի բան, որ առաջին անգամ կարդացողներին կարող է զարմացնել, իսկ վաղուց հավատացողները գուցե մոռացել են. Աստված մեզ մխիթարում է, «որպեսզի մենք էլ կարողանանք մխիթարել նրանց, որ ամեն տեսակ նեղության մեջ են, այն մխիթարությամբ, որով մենք ինքներս մխիթարվում ենք Աստծուց» (2 Կորնթացիներին 1:4)։ Քո վիշտը փակուղի չէ։ Այն հենց հիմա հյուսվում է մի բանի մեջ, որ մի օր կհասնի մեկ ուրիշին՝ նրա մութ ժամին։ Քեզ պետք չէ դա դեռ տեսնել։ Քեզ միայն պետք է ընդունել այն, ինչ Նա այսօր առաջարկում է։ Եթե կորստի վաղ, հում ժամերում ես, քեզ պետք չէ ուժ ցուցադրել կամ արհեստական խաղաղություն ստեղծել։ Դու հրավիրված ես պարզապես մոտ լինել Նրան, ով արդեն մոտ է քեզ։ Բեր կոտրված կտորները։ Նա ամեն մխիթարության Աստվածն է, և «ամեն» նշանակում է նաև քոնը։
Օր 2
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Սուրբ Գրքի ամենախոր ու լուռ ցավ պարունակող երկու բառը հանդիպում է Հովհաննես 11:35-ում. «Հիսուսն արտասվեց»։ Սա Աստվածաշնչի ամենակարճ համարն է, և գուցե ամենակարևորը՝ նրա համար, ով հենց հիմա վշտի մեջ է։ Թող այս խոսքերը հասնեն մինչև սիրտդ, նախքան առաջ անցնելը։ Հիսուսն արտասվեց։ Նա նոր էր հասել Իր բարեկամ Ղազարոսի գերեզմանի մոտ։ Մարիամն ընկել էր Նրա ոտքերի առաջ, և նրա խոսքերը լի էին այնպիսի վշտով, որը ձևականության մասին չի մտածում. «Տե՛ր, եթե այստեղ լինէիր, եղբայրս չէր մեռնի» (Հովհաննես 11:32)։ Նա չի մեղադրում Նրան. պարզապես ասում է իր ցավի ճշմարտությունը, և ասում է ճիշտ Անձին։ Հիսուսը չի սրբագրում նրա աստվածաբանությունը։ Անմիջապես չի սկսում քարոզ կարդալ հարության մասին։ Գրքում ասված է, որ Նա «հոգում ցավեց և խռովվեց» (համ. 33), և ապա Նա արտասվեց։ Ահա թե ինչն է սա զարմանալի դարձնում. Հիսուսն արդեն գիտեր, թե ինչ է անելու։ Մի քանի րոպե անց Ղազարոսը կենդանի դուրս էր գալու այդ գերեզմանից։ Հրաշքը ամբողջ ժամանակ Նրա ձեռքում էր։ Եվ այնուամենայնիվ Նա արտասվեց։ Սա նշանակում է, որ Նրա արցունքները հուսահատության կամ անզորության արցունքներ չէին, այլ սիրո։ Նա չէր լալիս այն պատճառով, որ պատասխան չուներ. Նա լալիս էր, որովհետև Իր սիրած մարդիկ ցավի մեջ էին։ Սիրելիների վիշտը Նրան արտասուքի բերեց նույնիսկ այն ժամանակ, երբ գիտեր վերջաբանը։ Փորձված ընթերցողի համար խորհելու բան կա. Աստծո հավիտենական Որդին, որով ստեղծվեց ամեն ինչ, կանգնեց գերեզմանի մոտ և լաց եղավ։ Վիշտը հավատի պակաս չէ։ Այն նշան չէ, թե դու չես հավատում հարությանը։ Հիսուսը հարությանը հավատում էր ավելի, քան երբևէ ապրած որևէ մեկը, և այնուամենայնիվ արտասվեց։ Քո արցունքները հակասություն չեն Աստծո նկատմամբ քո վստահությանը. դրանք, թերևս, ամենաանկեղծ աղոթքներից մեկն են, որ երբևէ արել ես։ Նա այսօր տեսնում է քեզ քո վշտի մեջ։ Եվ Նա անտարբեր չէ։
Օր 3
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Սաղմոս 23-ն այնքան ծանոթ է, որ վտանգ կա այն կարդալու այնպես, ինչպես կարդում ենք փողոցի ցուցանակը. աչքերս անցնում են՝ առանց իսկապես կանգ առնելու։ Ուստի այսօր եկեք լրիվ դանդաղենք և նկատենք, թե ուր է իրականում տանում մեզ այս սիրելի սաղմոսը։ Դավիթը չի խոստանում հովիտներից զերծ կյանք։ Նա մեզ ուղիղ տանում է մի հովիտ։ «Եթե մահվան ստվերի հովտով էլ անցնեմ, չարիքից չեմ վախենա» (Սաղմոս 23:4)։ Հովիտը իրական է։ Ստվերը իրական է։ Դավիթը չի ձևացնում հակառակը, և մենք էլ չպետք է ձևացնենք։ Ամեն ինչ փոխողը նախդիրն է. միջով։ Ոչ թե հովիտ մտնել՝ այնտեղ մնալու համար, այլ անցնել դրանով. կա շարժում, կա ուղղություն, կա մյուս կողմը։ Եվ կա Ուղեկից. «Որովհետև դու ինձ հետ ես. քո գավազանն ու քո ցուպը ինձ սփոփում են»։ Հովվի գավազանը գիշատիչներին վանելու համար էր, իսկ ցուպը՝ ոչխարներին նեղ ճանապարհներին առաջնորդելու և հաստատուն պահելու։ Երկուսն էլ հովտում են։ Պաշտպանություն և առաջնորդություն. հենց այն, ինչ մեզ պետք է, երբ հստակ չենք տեսնում։ Առաջին անգամ ընթերցողի համար օգտակար է իմանալ, որ Դավիթը գրել է փորձից։ Նա թագավոր դառնալուց առաջ ինքն էր հովիվ և գիտեր, թե ինչ է նշանակում վախեցած անասուններին վտանգավոր վայրերով առաջնորդել։ Նա տեսություն չի գրում, այլ վկայություն է տալիս։ Նա եղել էր հովտում։ Զգացել էր ստվերը։ Եվ գտել էր, որ Հովիվը հավատարիմ է։ Այն ընթերցողի համար, ով տարիներ շարունակ քայլում է Աստծո հետ, մտածիր սա. մահվան ստվերի հովիտը Հովվի բացակայությունը չէ, այլ այն վայրերից մեկն է, որտեղ Նա ամենահատուկ, ամենաանձնական ձևով ներկա է։ 2-րդ և 3-րդ համարների կանաչ արոտներն ու հանդարտ ջրերը փառահեղ են, բայց հենց 4-րդ համարում Դավիթը Աստծո մասին խոսելուց անցնում է ուղղակիորեն Նրան դիմելուն. «Դու ինձ հետ ես»։ Մթության մեջ մտերմությունը խորանում է։ Որտեղ էլ որ լինես այսօր հովտում, դու մենակ չես քայլում։ Հովիվը գիտի այս ճանապարհի ամեն քայլը և քո կողքից չի հեռացել։
Օր 4
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Հովհաննեսը, վերջին ողջ մնացած առաքյալը, գրում է Հայտնությունը՝ որպես ծերացած մարդ, աքսորված Պատմոս կղզում։ Նա վերապրել է իր սիրելիների գրեթե բոլորին։ Նա տեսել է եկեղեցու չարչարանքները։ Եվ հենց այդ իրավիճակում Աստված նրան տալիս է մի տեսիլք, այնքան ընդարձակ և այնքան քնքուշ, որ երկու հազար տարի կրել է վշտացած սրտերին. «Եվ Աստված կսրբի նրանց աչքերից ամեն արտասուք. և մահ այլևս չի լինի, ո՛չ սուգ, ո՛չ աղաղակ, ո՛չ ցավ այլևս չի լինի, որովհետև առաջին բաները անցան» (Հայտնություն 21:4)։ Առաջին անգամ կարդացողի համար արժե կանգ առնել այն պատկերի առջև, թե Աստված սրբում է արցունքները։ Սա հեռվից կատարվող, պաշտոնական գործողություն չէ. սա մի Հայր է, որ ծնկի է գալիս իր երեխայի դեմքի առջև։ Այն Աստվածը, որ խոսքով գոյության կանչեց գալակտիկաները, պատկերված է մի այնպիսի մտերմիկ գործողության մեջ, որ պահանջում է քնքուշ ձեռք և մոտ ներկայություն։ Ձեր թափած ամեն արցունք տեսնված է։ Դրանցից յուրաքանչյուրին մի օր անձամբ և քնքշորեն կանդրադառնա Նա։ Այս հատվածը սկսվում է նոր երկնքով և նոր երկրով, ապա գալիս է մեծ հայտարարությունը. «Ահա Աստծու խորանը մարդկանց հետ է, և նա նրանց հետ կբնակվի, և նրանք նրա ժողովուրդը կլինեն, և ինքը՝ Աստված, նրանց հետ կլինի իբրև նրանց Աստված» (համար 3)։ «Խորան» բառը կրում է ամբողջ Հին Կտակարանի ծանրությունը. այն վայրը, որտեղ երկինքը հանդիպում էր երկրին, որտեղ Աստծու ներկայությունը հանգչում էր Իր ժողովրդի մեջ։ Հովհաննեսն ասում է. այն ամենը, ինչ առաջ միայն մասամբ էր ճշմարիտ, այժմ լիովին, հավիտյան և անշրջելիորեն ճշմարիտ է։ Աստված մեզ հետ։ Ոչ թե այցելության եկած, այլ բնակվող։ Ապրող հավատացյալի համար ուշագրավ է, որ 5-րդ համարն ասում է. «Ահա ամեն ինչ նոր եմ անում», այլ ոչ թե «ամեն ինչ նոր բան եմ անում»։ Նա չի դեն նետում եղածը։ Նա այն նորոգում է։ Այն մարդիկ, որոնց սիրել և կորցրել եք, այն կյանքը, որ վիշտը փոխել է, ոչինչ դուրս չէ այդ խոսքի հասողությունից. նոր։ Սա փախուստ չէ իրականությունից։ Սա տիեզերքի ամենաիրատեսական հույսն է, որ ասում է գահի վրա նստածը և ավելացնում. «որովհետև այս խոսքերը հավատարիմ և ճշմարիտ են»։ Վիշտը իրական է։ Եվ սա նույնպես։
Օր 5
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Կա մի վիշտ, որի համար աշխարհը ոչ մի դեղ չունի. գերեզմանի մոտ կանգնած մարդու վիշտը, ով մտածում է՝ արդյոք հրաժեշտը իսկապես հավիտենական է։ Թեսաղոնիկեի հավատացյալները ճանաչում էին այդ վիշտը։ Նրանց սիրելիներից ոմանք մահացել էին մինչև Հիսուսի վերադարձը, և նրանք վախենում էին, թե այդ թանկագին մարդիկ ինչ-որ կերպ զրկվել են, մնացել են հետևում։ Պողոսը գրում է նրանց ոչ թե նրանց վիշտը հանդիմանելու, այլ այն ուղղորդելու համար։ Նա չի ասում. «Մի՛ սգացեք»։ Նա ասում է շատ ավելի քնքուշ և շատ ավելի ճշգրիտ մի բան. «որպեսզի չտխրեք, ինչպես մյուսները, որ հույս չունեն» (1 Թեսաղոնիկեցիներին 4:13)։ Տարբերությունը արցունքների մեջ չէ. այն է, թե ինչ է կանգնած դրանց մյուս կողմում։ Ապա Պողոսը մի զարմանալի բան է անում։ Հարության հույսը նա հիմնում է ոչ թե ցանկությունների վրա, այլ այն բանի վրա, ինչ արդեն տեղի է ունեցել։ «Որովհետև եթե հավատում ենք, թե Հիսուսը մեռավ և հարություն առավ, նույնպես և Աստված Հիսուսով ննջածներին կբերի նրա հետ» (1 Թեսաղոնիկեցիներին 4:14)։ Քրիստոսի հարությունը պարզապես մխիթարություն չէ. այն ապացույց է։ Որովհետև Նա դուրս եկավ գերեզմանից, գերեզմանը վերջին խոսքը չունի Իրեն պատկանողների վրա։ Տրամաբանությունը նույնքան հաստատուն է, որքան դատարկ գերեզմանը։ Նոր ընթերցողի համար «ննջել» բառը այն նուրբ բառն է, որով Գիրքը խոսում է հավատացյալի մահվան մասին. ոչ թե ոչնչացում, այլ հանգիստ, որին հաջորդելու է զարթոնք։ Փորձված հավատացյալի համար խորհելու բան կա. Պողոսն ասում է, որ Աստված նրանց կբերի *Իր հետ*։ Քրիստոսում կորցրածներս ինչ-որ տեղ միայնակ չեն սպասում։ Նրանք Տիրոջ հետ են, և երբ Նա գա, նրանք էլ կգան։ Այս հատվածն ավարտվում է մի պատկերով, այնքան վառ, որ երկու հազար տարի մխիթարել է Եկեղեցուն. կոչ, փող, հարություն, վերամիավորում, և ապա սա. «և այսպես մենք միշտ Տիրոջ հետ կլինենք» (1 Թեսաղոնիկեցիներին 4:17)։ Ոչ թե մի ժամանակ, այլ միշտ։ Ինչ կորուստ էլ այսօր կրես, թող այդ «միշտ» բառը դանդաղ ու խորը գործի քո մեջ։ Վիշտը իրական է։ Բայց իրական է նաև այս հույսը։ Եվ այս հույսը զգացմունք չէ. այն հարությամբ կնքված խոստում է։
Օր 6
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Բարձրացրո՛ւ աչքերդ։ Այստեղից է սկսվում այս օրը։ Սաղմոս 121-ի հեղինակը հայացքն ուղղում է դեպի լեռները և տալիս է այն հարցը, որը վշտացած ամեն սիրտ վաղ թե ուշ տալիս է իր սեփական լեզվով. որտեղի՞ց է գալու իմ օգնությունը։ Սա հուսահատության հարց չէ, այլ հարց, որը գնում է դեպի պատասխանը։ Եվ պատասխանը գալիս է անմիջապես, հաստատ և անշտապ. «Իմ օգնությունը Տիրոջից է, որ արարեց երկինքն ու երկիրը» (Սաղմոս 121:2)։ Նա, ով կերտեց լեռները, նույնն է, ով լսում է քո աղաղակը։ Թող այս համամասնությունը խորանա քո մեջ։ Սաղմոս 121-ի շարունակությունը Սուրբ Գրքի ամենախնամքով պաշտպանող հատվածներից մեկն է։ Տերը թույլ չի տա, որ քո ոտքը սայթաքի։ Նա չի նիրհի։ Նա քո հովանին է, քո պահապանը, քո պահակը՝ և դուրս գալիս, և ներս մտնելիս։ Վշտի մեջ գտնվողի համար սրանք վերացական խոստումներ չեն. դրանք խավարի մեջ ուսին դրված ձեռք են։ Գուցե քեզ լիովին անհաստատ ես զգում, կարծես առօրյա կյանքի հողը տեղաշարժվել է ոտքերիդ տակից։ Սաղմոսն ուղիղ այդ զգացողությանն է խոսում. Նա հսկում է։ Նա չի ննջում։ Տիեզերքի մեծությունը Նրան չի շեղում քո ցավի փոքրությունից։ Երեմիան Ողբը գրել է Երուսաղեմի ավերակների մեջ, այնպիսի կործանման շրջապատում, որ գրեթե անհնար է պատկերացնել։ Եվ այդուհանդերձ, հենց այդ ավերակների միջից նա գրում է խոսքեր, որոնք գերազանցել են բոլոր կայսրություններին. «Տիրոջ ողորմությունների շնորհիվ է, որ չենք կորել, որովհետև նրա գթությունները չեն պակասում։ Նրանք նոր են ամեն առավոտ, մեծ է քո հավատարմությունը» (Ողբ 3:22-23)։ Ուշադրություն դարձրու. նա չի ասում, թե հանգամանքները փոխվեցին։ Նա ասում է, որ մի բան մտքին բերեց։ Հույսը, ամենամութ եղանակներին, հաճախ գիտակցված հիշելու արարք է։ Առաջին անգամ ընթերցողի համար. Երեմիան չի ձևացնում, թե ամեն ինչ լավ է։ Իրական ավերի մեջ նա ընտրում է հիշել այն, ինչ գիտի Աստծո մասին։ Փորձված հավատացյալի համար. «ամեն առավոտ նոր» նշանակում է, որ այսօրվա համար քեզ պետք եղած ողորմությունը չի սպառվել երեկվա կողմից։ Նրա գթությունները վերջավոր պաշար չեն։ Ինչ էլ որ այս առավոտը բերի, իսկ վիշտը հատկապես դժվար է դարձնում առավոտները, դրա մեջ թարմ ողորմություն կա, որն արդեն սպասում է։
Օր 7
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Յոթ օր միասին քայլեցինք այս հովտով, և այսօր հասնում ենք ո՛չ թե վշտի վերջին, այլ նրա տակի հողին, այն հողին, որ չի կարող փլվել։ Պողոսը Հռովմայեցիներ 8:35-ում մի հարց է տալիս, որ գրեթե մարտահրավերի պես է հնչում. «Ո՞վ պիտի բաժանի մեզ Քրիստոսի սիրուց»։ Եվ ապա, կարծես նախատեսելով մարդկային սրտի շշնջացած ամեն մութ պատասխանը, թվարկում է դրանք. նեղություն, վիշտ, հալածանք, սով, մերկություն, վտանգ, սուր։ Նա տեսականորեն չի խոսում։ Մեջբերում է մի սաղմոս՝ ամբողջ օրը սպանվելու մասին։ Նա գիտի, թե ինչպիսին է տառապանքը ներսից։ Եվ ապա գալիս է ամբողջ Սուրբ Գրքի մեծ շրջադարձային բառերից մեկը. «Բայց»։ Ո՛չ քաղաքավարի անհամաձայնություն, այլ հաղթական մերժում։ «Բայց այս բոլորի մեջ մենք լիովին հաղթում ենք նրա միջոցով, որ սիրեց մեզ» (Հռովմայեցիներ 8:37)։ Ուշադիր նայիր արտահայտությանը. ո՛չ այս բաներին *չնայած*, այլ դրանց *մեջ*։ Հաղթանակը դժվար բանի վերացումը չէ։ Այն Նրա ներկայությունն է, ով սիրեց մեզ, ով մեզ պահում է դժվար բանի ներսում, անպարտելի։ Պողոսն ապա լեզուն ձգում է մինչև իր սահմանները, որպեսզի ոչինչ ցանցից դուրս չսահի։ Մահ։ Կյանք։ Հրեշտակներ։ Իշխանություններ։ Ներկայի բաներ։ Գալիքի բաներ։ Բարձրություն։ Խորություն։ Ցանկացած այլ արարած։ Նա կառուցում է բացթողում չունեցող մի ցուցակ։ Արարված կարգի մեջ ոչինչ, և վիշտը, որքան էլ ավերիչ լինի, պատկանում է արարված կարգին, չի կարող թափանցել Աստծու սիրո մեջ և քեզ դուրս քաշել այնտեղից։ Առաջին անգամ կարդացողի համար սա ամենապարզ և ամենահիասքանչ բանն է. դու չես կարող Աստծու կողմից չսիրված լինել։ Ո՛չ այն բանով, ինչ պատահել է քեզ հետ, ո՛չ այն բանով, ինչից վախենում ես։ Փորձված հավատացյալի համար մնա «Աստծու սիրո, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսով է» (Հռովմայեցիներ 8:39) խոսքի մոտ։ Այդ սերը վերացական չէ։ Այն մի Անձի մեջ է, Նրա, ով մտավ մահվան մեջ և վերադարձավ։ Նա քեզ չսիրեց անվտանգ հեռավորությունից։ Նա մտավ մինչև վերջ։ Եվ քանի որ մտավ, չկա մի տեղ, ուր քո վիշտը կարող է քեզ տանել և որտեղ Նրա սերը արդեն չի եղել ու արդեն չի սպասում։ Դու մենակ չես։ Երբեք մենակ չես եղել։ Եվ ոչինչ, ոչինչ չի կարող դա սուտ դարձնել։