Lahat ng plano

Aliw sa Pagdadalamhati

Pitong araw ng banayad na Kasulatan para sa mga panahon ng pagkawala, habang kasama mong lumalakad ang Diyos na malapit sa mga bagbag ang puso.

  1. Araw 1

    Ang Diyos ng Buong Kaaliwan

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    May pangalan para sa Diyos na bihira nating maisip abutin hangga't hindi bumabagsak ang lahat sa ilalim natin. Si Pablo, na sumusulat mula sa sarili niyang listahan ng mga pagkawasak ng barko, mga hampas, at mga gabing walang tulog, ay sinimulan ang kanyang liham sa mga taga-Corinto hindi sa estratehiya o paliwanag, kundi sa isang pangalan: "Ama ng mga kahabagan at Dios ng buong kaaliwan" (2 Corinto 1:3). Pansinin ang salitang buong. Hindi bahagi ng kaaliwan, hindi paminsan-minsang kaaliwan, hindi kaaliwan para lamang sa dalamhating itinuturing Niyang karapat-dapat. Buong kaaliwan. Hindi Niya tinitimbang ang ating mga pagkawala bago magpasya kung darating Siya. Mas malapit pa ang sinasabi ng Mang-aawit sa Awit 34:18: "Ang Panginoon ay malapit sa kanila na may bagbag na puso, at inililigtas niya ang mga may pagsisising diwa." Ang salitang malapit ay nangangahulugang nandito mismo, hindi nanonood mula sa ligtas na layo. Sa sinaunang mundo, ang bagbag na puso ay hindi lamang damdamin; ito ay kalagayan ng lubos na pagbagsak, ang uri ng dalamhating nagpapayuko sa tao hanggang sa mabaluktot. At doon mismo, sa lugar ng pagkabaluktot, sinasabi ng Kasulatan na lumalapit nang higit ang Diyos. Hindi Siya nandidiri sa iyong pagkawasak. Lumalapit Siya rito. May idinagdag si Pablo na maaaring ikagulat ng mga bagong mambabasa at maaaring nalimutan na ng mga matagal nang mananampalataya: inaaliw tayo ng Diyos "upang kami'y makapag-aliw sa mga nasa anomang kapighatian, sa pamamagitan ng pagaliw na ipinangaliw sa amin ng Dios" (2 Corinto 1:4). Hindi dead end ang iyong pagdadalamhati. Hinahabi ito, kahit ngayon, tungo sa isang bagay na balang araw ay aabot sa ibang taong nasa sarili niyang madilim na oras. Hindi mo pa kailangang makita iyon. Kailangan mo lamang tanggapin ang iniaalok Niya ngayon. Kung nasa unang, hilaw na mga oras ka ng pagkawala, hindi mo kailangang magpakitang matatag o pilitin ang kapayapaan. Inaanyayahan kang manatili lamang na malapit sa Isa na malapit na sa iyo. Dalhin ang mga basag na piraso. Siya ang Diyos ng buong kaaliwan, at ang buo ay para rin sa iyo.

  2. Araw 2

    Lumuha si Jesus

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    Dalawang pinakatahimik ngunit pinakamasakit na salita sa buong Kasulatan ang matatagpuan sa Juan 11:35: "Tumangis si Jesus." Ito ang pinakamaikling talata sa Biblia, at maaaring ito rin ang pinakamahalaga para sa sinumang nagdadalamhati ngayon. Hayaan nating tumimo muna ito bago tayo magpatuloy. Tumangis si Jesus. Kararating lamang Niya noon sa libingan ng Kanyang kaibigang si Lazaro. Nagpatirapa si Maria sa Kanyang paanan, at ang kanyang mga salita ay punô ng dalamhating hindi na nag-aalala sa anumang pormalidad: "Panginoon, kung dito ka sana, ay hindi sana namatay ang aking kapatid" (Juan 11:32). Hindi niya Siya inaakusahan. Sinasabi lamang niya ang katotohanan ng kanyang sakit, at sa tamang Tao niya ito sinasabi. Hindi itinuwid ni Jesus ang kanyang teolohiya. Hindi Siya agad nangaral tungkol sa muling pagkabuhay. Sinasabi ng Kasulatan na Siya'y "nagbuntong-hininga sa espiritu, at nagulumihanan" (talata 33), at pagkatapos, tumangis Siya. Narito ang nakamamangha: alam na ni Jesus ang Kanyang gagawin. Pagkalipas ng ilang sandali, lalabas na buhay si Lazaro mula sa libingang iyon. Hawak na Niya ang himala sa Kanyang mga kamay sa buong panahong iyon. Gayunman, tumangis pa rin Siya. Ibig sabihin, ang Kanyang mga luha ay hindi luha ng kawalan ng pag-asa o ng kawalang-magawa, kundi mga luha ng pag-ibig. Hindi Siya tumatangis dahil wala Siyang sagot; tumatangis Siya dahil nasasaktan ang mga taong Kanyang minamahal. Ang dalamhati ng Kanyang mga minamahal ay nagpaluha sa Kanya, kahit alam Niya ang wakas. Para sa mga matagal nang mambabasa, pagnilayan natin ito: ang walang hanggang Anak ng Dios, na sa pamamagitan Niya ay ginawa ang lahat ng mga bagay, ay tumayo sa tabi ng isang libingan at umiyak. Ang pagdadalamhati ay hindi kabiguan ng pananampalataya. Hindi ito tanda na hindi ka naniniwala sa muling pagkabuhay. Higit na naniwala si Jesus sa muling pagkabuhay kaysa sinumang nabuhay kailanman, at tumangis pa rin Siya. Ang iyong mga luha ay hindi pagsalungat sa iyong pagtitiwala sa Dios. Maaari pa ngang ito ang isa sa pinakatapat na panalanging iyong naipanalangin. Nakikita ka Niya sa iyong dalamhati ngayon. At hindi Siya walang pakialam.

  3. Araw 3

    Sa Gitna ng Libis

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    Napakapamilyar na ng Awit 23 kaya't nanganganib tayong basahin ito gaya ng pagbasa natin sa karatula sa daan: dumaraan ang ating mga mata nang hindi talaga humihinto. Kaya ngayon, bumagal tayo nang lubusan at pansinin kung saan tunay na tayo dinadala ng minamahal na awit na ito. Hindi ipinangako ni David ang buhay na walang libis. Tuwiran niya tayong inihahatid sa isa. "Oo, bagaman ako'y lumalakad sa libis ng lilim ng kamatayan, ay hindi ako matatakot sa kasamaan" (Awit 23:4). Totoo ang libis. Totoo ang lilim. Hindi nagkunwari si David, at hindi rin dapat tayo. Ang bumabago sa lahat ay ang pang-ukol: sa gitna. Hindi pumapasok sa libis upang manatili, kundi dumaraan dito. May galaw, may direksiyon, may kabilang panig. At may Kasama. "Sapagka't ikaw ay sumasa akin; ang iyong pamalo at ang iyong tungkod, ay umaaliw sa akin." Ang pamalo ng pastol ay panlaban sa mga mandaragit; ang tungkod ay panggabay at pang-alalay sa mga tupa sa makikitid na landas. Pareho silang naroon sa libis. Proteksiyon at patnubay, eksaktong kailangan natin kapag hindi tayo makakita nang malinaw. Para sa unang beses na bumabasa, makatutulong na malamang sumulat si David mula sa karanasan. Naging pastol din siya bago naging hari, at alam niya kung ano ang ibig sabihin ng pagtuturo sa mga takot na hayop sa mapanganib na lupain. Hindi teorya ang isinusulat niya. Patotoo ito. Napunta siya sa libis. Naramdaman niya ang lilim. At natagpuan niyang tapat ang Pastol. Para sa mambabasang matagal nang lumalakad na kasama ng Diyos, pag-isipan ito: ang libis ng lilim ay hindi kawalan ng Pastol. Isa ito sa mga lugar kung saan Siya pinakatiyak at pinakapersonal na naroroon. Maluwalhati ang luntiang pastulan at tahimik na tubig sa talata 2 at 3, ngunit sa talata 4 lumilipat si David mula sa pagsasalita tungkol sa Diyos tungo sa pagsasalita nang tuwiran sa Kanya. "Ikaw ay sumasa akin." Lumalalim ang pagiging malapit sa dilim. Saan ka man naroroon sa libis ngayon, hindi ka nag-iisang lumalakad. Alam ng Pastol ang bawat hakbang ng landas na ito, at hindi Niya iniwan ang iyong tabi.

  4. Araw 4

    Bawat Luha ay Papahirin

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    Si Juan, ang huling natirang apostol, ay isinulat ang Apocalipsis noong siya ay matanda na at nasa pagkatapon sa pulo ng Patmos. Nalampasan niya ang halos lahat ng minahal niya. Nasaksihan niya ang pagdurusa ng iglesia. At sa gitna ng ganoong kalagayan, ibinigay sa kanya ng Diyos ang isang pangitaing napakalawak at napakalambing, na dalawang libong taon nang umaalalay sa mga pusong nagdadalamhati: "At papahirin niya ang bawa't luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon pa ng kamatayan; ni hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, ni ng pagtangis, ni ng hirap pa man: sapagka't ang mga unang bagay ay nagsipanaw na" (Apocalipsis 21:4). Sa unang beses na bumabasa nito, makabubuting huminto sa larawan ng Diyos na pinapahid ang mga luha. Hindi ito malayo at pormal na gawain. Ito ay isang Amang lumuluhod sa harap ng mukha ng Kanyang anak. Ang Diyos na nagsalita at nagkaroon ng mga galaksiya ay inilalarawang gumagawa ng bagay na napakalapit, na nangangailangan ng banayad na kamay at malapit na presensya. Bawat luhang iyong naiyak ay nakita. Bawat isa sa mga iyon ay darating ang araw na personal at buong lambing Niyang aaluin. Nagsisimula ang talata sa bagong langit at bagong lupa, at sumunod ang dakilang pahayag: "Narito, ang tabernakulo ng Dios ay nasa mga tao, at siya'y tatahan sa kanila, at sila'y magiging kaniyang mga bayan, at ang Dios na rin ay sasa kanila, at magiging kanilang Dios" (talata 3). Taglay ng salitang tabernakulo ang bigat ng buong Lumang Tipan: ang lugar kung saan nagtagpo ang langit at lupa, kung saan namahinga ang presensya ng Diyos sa gitna ng Kanyang bayan. Sinasabi ni Juan: ang lahat ng dating bahagya lamang na totoo ay ngayon ay lubos, tuluyan, at hindi na mababawi. Ang Diyos ay kasama natin. Hindi dumadalaw lamang. Tumatahan. Para sa matagal nang mananampalataya, pansinin na sinasabi ng talata 5, "Narito, ginagawa kong bago ang lahat ng mga bagay," at hindi "gumagawa ako ng lahat ng bagong bagay." Hindi Niya itinatapon ang nakaraan. Binabago Niya ito. Ang mga taong minahal mo at nawala sa iyo, ang buhay na binago ng pagdadalamhati, wala sa mga ito ang hindi aabot ng salitang iyon: bago. Hindi ito pagtakas sa katotohanan. Ito ang pinakatotoong pag-asa sa sansinukob, na sinabi ng Nakaupo sa luklukan, na nagdagdag pa, "sapagka't ang mga salitang ito ay tapat at totoo." Totoo ang pagdadalamhati. At totoo rin ito.

  5. Araw 5

    Pighati na May Pag-asa

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    May dalamhating walang lunas na maibibigay ang sanlibutan: ang dalamhati ng pagtayo sa tabi ng libingan at pagtatanong kung ang paalam ba ay talagang magpakailanman. Alam ng mga mananampalataya sa Tesalonica ang dalamhating iyon. Ang ilan sa kanilang mga minamahal ay namatay bago bumalik si Jesus, at natakot sila na ang mga mahal nilang iyon ay nawalan ng bahagi, o naiwan. Sumulat si Pablo sa kanila hindi upang sawayin ang kanilang pighati, kundi upang ituwid ang direksyon nito. Hindi niya sinabing, "Huwag kayong magdalamhati." Mas magiliw at mas tiyak ang sinabi niya: "huwag magsipanglumbay, gaya naman ng mga iba, na walang pag-asa" (1 Tesalonica 4:13). Ang pagkakaiba ay wala sa mga luha, kundi sa kung ano ang nasa kabilang panig ng mga ito. Pagkatapos ay gumawa si Pablo ng kamangha-mangha. Inilagak niya ang pag-asa ng muling pagkabuhay hindi sa pangarap lamang, kundi sa nangyari na. "Sapagka't kung nagsisisampalataya tayo na si Jesus ay namatay at muling nabuhay, ay gayon din naman ang mga natutulog kay Jesus ay dadalhin ng Dios na kasama niya" (1 Tesalonica 4:14). Ang muling pagkabuhay ni Cristo ay hindi lamang kaaliwan, ito ang patunay. Dahil Siya'y bumangon mula sa libingan, ang libingan ay walang huling salita sa mga pag-aari Niya. Kasingtibay ng walang lamang libingan ang katwirang ito. Para sa mga bagong mambabasa, ang "natutulog" dito ay banayad na salitang ginagamit ng Kasulatan para sa kamatayan ng isang mananampalataya: hindi paglaho, kundi pamamahinga, na susundan ng paggising. Para sa mga matagal nang mananampalataya, pagnilayan ito: sinasabi ni Pablo na dadalhin sila ng Dios na *kasama* Niya. Ang mga nawala sa atin kay Cristo ay hindi naghihintay saanman nang mag-isa. Kasama sila ng Panginoon, at kapag Siya'y dumating, darating din silang kasama Niya. Ang talatang ito ay nagtatapos sa isang larawang napakalinaw na dalawang libong taon nang umaaliw sa iglesia: isang sigaw, isang pakakak, isang pagbangon, isang muling pagkikita, at saka ito: "at sa gayo'y makakasama tayo ng Panginoon magpakailan man" (1 Tesalonica 4:17). Hindi sa isang panahon lamang. Magpakailanman. Anuman ang pagkawalang dala mo ngayon, hayaan mong gawin ng salitang "magpakailanman" ang mabagal at malalim nitong gawain sa iyo. Totoo ang dalamhati. Ngunit totoo rin ang pag-asang ito. At ang pag-asang ito ay hindi damdamin, kundi pangakong nilagdaan sa muling pagkabuhay.

  6. Araw 6

    Kung Saan Nanggagaling ang Tulong

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    Itaas mo ang iyong mga mata. Doon nagsisimula ang araw na ito. Tumingala ang sumulat ng Awit 121 sa mga burol at itinanong ang tanong na sa kalaunan ay itinatanong ng bawat pusong nagdadalamhati sa sarili nitong wika: saan nanggagaling ang aking saklolo? Hindi ito tanong ng kawalan ng pag-asa. Isa itong tanong na patungo na sa sagot. At agad dumarating ang sagot, tiyak at hindi nagmamadali: "Ang saklolo ko'y mula sa Panginoon, na gumawa ng langit at lupa" (Awit 121:2). Ang Siyang humubog sa mga bundok ay siya ring Siyang dumirinig sa iyong daing. Hayaan mong manuot sa iyo ang pagkakaibang iyon. Ang kasunod sa Awit 121 ay isa sa mga pinakamasinop na pagpapahayag ng pag-iingat sa buong Kasulatan. Hindi pababayaan ng Panginoon na madulas ang iyong paa. Hindi Siya iidlip. Siya ang iyong lilim, ang iyong tagapag-ingat, ang iyong bantay sa iyong paglabas at pagpasok. Para sa nagdadalamhati, hindi ito mga pangakong malabo. Ito ay kamay na dumadampi sa balikat sa gitna ng dilim. Maaaring pakiramdam mo'y lubusan kang nanginginig, na parang nagbago ang lupang inaapakan ng karaniwang buhay. Tuwirang nagsasalita ang awit sa damdaming iyon: Siya ay nagbabantay. Hindi Siya natutulog. Hindi Siya naililihis ng laki ng sansinukob mula sa kaliitan ng iyong sariling sakit. Sinulat ni Jeremias ang Mga Panaghoy sa gitna ng guho ng Jerusalem, napaliligiran ng pagkawasak na halos hindi maisip sa lubos nitong lawak. Gayunman, mula sa loob ng pagkasira ring iyon, sumulat siya ng mga salitang tumagal nang higit sa lahat ng imperyo: "Dahil sa mga kaawaan ng Panginoon kaya hindi tayo nalipol, sapagka't ang kaniyang mga habag ay hindi nagkukulang. Mga bago tuwing umaga: dakila ang iyong pagtatapat" (Mga Panaghoy 3:22-23). Pansinin: hindi niya sinabing nagbago ang kalagayan. Sinabi niyang may inalala siya. Ang pag-asa, sa pinakamadilim na panahon, ay madalas na sadyang pag-alala. Para sa unang beses na bumabasa: hindi nagkukunwari si Jeremias na maayos ang lahat. Pinipili niya, sa gitna ng tunay na pagkawasak, na alalahanin ang alam niyang totoo tungkol sa Diyos. Para sa batikang mananampalataya: isipin mong ang "bago tuwing umaga" ay nangangahulugang ang awang kailangan mo ngayon ay hindi naubos ng kahapon. Ang Kanyang mga habag ay hindi may hangganang suplay. Anuman ang hatid ng umagang ito, at may paraan ang pagdadalamhati na gawing lalong mabigat ang mga umaga, may sariwang awa roon, naghihintay na sa iyo.

  7. Araw 7

    Walang Makapaghihiwalay sa Atin

    Pagbasa ngayon

    Pagninilay

    Pitong araw tayong magkasamang lumakad sa libis, at ngayon ay hindi tayo dumarating sa wakas ng pagdadalamhati, kundi sa lupang nasa ilalim nito, ang lupang hindi guguho. Nagtatanong si Pablo sa Roma 8:35 na halos tunog hamon: "Sino ang maghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo?" At pagkatapos, na para bang inaasahan ang bawat madilim na sagot na maibubulong ng puso ng tao, inilista niya ang mga ito: kapighatian, kahirapan, pag-uusig, kagutom, kahubaran, panganib, tabak. Hindi siya nagsasalita nang teoretikal lamang. Sinipi niya ang isang awit tungkol sa pagpatay sa buong maghapon. Alam niya kung ano ang hitsura ng pagdurusa mula sa loob. At dumarating ang isa sa mga dakilang salitang nagpapabago ng takbo sa buong Kasulatan: "Nguni't." Hindi isang magalang na pagtutol, kundi isang matagumpay na pagtanggi. "Nguni't sa lahat ng mga bagay na ito ay higit pa tayo sa mga mananagumpay, dahil sa kaniya na umibig sa atin" (Roma 8:37). Pansinin nang mabuti ang pananalita: hindi *sa kabila* ng mga bagay na ito, kundi *sa gitna* nito. Ang tagumpay ay hindi ang pag-alis ng mahirap na bagay. Ito ay ang presensya ng Isa na umibig sa atin, na humahawak sa atin sa loob ng mahirap na bagay, na hindi natatalo. Pagkatapos ay iniunat ni Pablo ang wika hanggang sa dulo nito upang tiyaking walang makalusot sa lambat. Kamatayan. Buhay. Mga anghel. Mga pamunuan. Mga bagay na kasalukuyan. Mga bagay na darating. Kataasan. Kalaliman. Anumang ibang nilalang. Bumubuo siya ng listahang walang puwang. Walang anuman sa sangnilikha, at ang pagdadalamhati, gaano man ito kasakit, ay bahagi ng sangnilikha, ang makakaabot sa pag-ibig ng Diyos at makakahila sa iyo palabas nito. Para sa unang beses na bumabasa, ito ang pinakasimple at pinakamanghang bagay: hindi ka maaaring hindi mahalin ng Diyos. Hindi dahil sa anumang nangyari sa iyo, hindi dahil sa anumang kinatatakutan mo. Para sa batikang mananampalataya, manatili ka sa "pagibig ng Dios, na kay Cristo Jesus na Panginoon natin" (Roma 8:39). Ang pag-ibig na ito ay hindi abstrakto. Matatagpuan ito sa isang Persona, ang Isa na pumasok sa kamatayan at bumalik. Hindi ka Niya inibig mula sa ligtas na layo. Pumasok Siya nang lubusan. At dahil ginawa Niya iyon, walang lugar na mapupuntahan ng iyong pagdadalamhati na hindi pa narating ng Kanyang pag-ibig, at hindi na naghihintay roon. Hindi ka nag-iisa. Hindi ka kailanman nag-isa. At walang anuman, walang anuman, ang makapagpapawalang-totoo roon.