Alle planne

Troos in rou

Sewe dae van sagte Skrif vir tye van verlies, terwyl jy saamstap met die God wat naby is aan die gebrokenes van hart.

  1. Dag 1

    Die God van Alle Vertroosting

    Vandag se lees

    Besinning

    Daar is 'n naam vir God wat die meeste van ons nooit aan dink om na uit te reik voordat die grond onder ons voete wegval nie. Paulus, wat uit sy eie lys van skipbreuke, slae en slapelose nagte skryf, begin sy brief aan die Korintiërs nie met strategie of verduideliking nie, maar met 'n naam: "die Vader van die barmhartighede en die God van alle vertroosting" (2 Korintiërs 1:3). Let op daardie woord: alle. Nie 'n bietjie vertroosting nie, nie af en toe vertroosting nie, nie vertroosting vir die hartseer wat Hy waardig ag nie. Alle vertroosting. Hy gradeer nie ons verliese voordat Hy besluit of Hy opdaag nie. Die psalmdigter kom nog nader in Psalm 34:19: "Die HERE is naby dié wat gebroke is van hart, en Hy verlos dié wat verslae is van gees." Die woord naby beteken hier, reg langs jou, nie van ver af kyk uit 'n veilige afstand nie. In die antieke wêreld was 'n gebroke hart nie bloot 'n gevoel nie; dit was 'n toestand van algehele ineenstorting, die soort rou wat 'n mens dubbel vou. En juis daar, in die dubbelgevoude plek, sê die Skrif dat God die naaste kom. Hy word nie deur jou ineenstorting afgestoot nie. Hy beweeg daarheen. Paulus voeg iets by wat eerste keer-lesers dalk verras en langtydgelowiges dalk vergeet het: God vertroos ons "sodat ons dié wat in allerhande verdrukking is, kan troos deur die vertroosting waarmee ons self deur God getroos word" (2 Korintiërs 1:4). Jou hartseer is nie 'n doodloopstraat nie. Dit word, selfs nou, ingeweef in iets wat eendag 'n ander mens in hulle eie donker uur sal bereik. Jy hoef dit nog nie te sien nie. Jy hoef net te ontvang wat Hy vandag aanbied. As jy in die vroeë, rou ure van verlies is, hoef jy nie sterkte voor te hou of vrede te probeer maak nie. Jy word eenvoudig genooi om naby te wees aan Hom wat reeds naby jou is. Bring die gebroke stukke. Hy is die God van alle vertroosting, en alle beteken ook joune.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  2. Dag 2

    Jesus het geween

    Vandag se lees

    Besinning

    Twee van die mees stil verwoestende woorde in die hele Skrif staan in Johannes 11:35: "Jesus het getraan." Dit is die kortste vers in die Bybel, en miskien die belangrikste vir enigiemand wat nou in rou sit. Laat dit eers insink voordat ons verder gaan. Jesus het getraan. Hy het pas by die graf van sy vriend Lasarus aangekom. Maria het voor Hom neergeval, haar woorde deurweek van die soort smart wat nie op formaliteite let nie: "Here, as U hier was, my broer sou nie gesterwe het nie" (Johannes 11:32). Sy beskuldig Hom nie. Sy vertel bloot die waarheid van haar pyn, en sy vertel dit aan die regte Persoon. Jesus verbeter nie haar teologie nie. Hy begin nie dadelik 'n preek oor die opstanding hou nie. Die Skrif sê dat Hy "in die gees verontwaardig en ontroer" was (v. 33), en toe het Hy getraan. Dit is wat dit so besonders maak: Jesus het reeds geweet wat Hy gaan doen. Binne minute sou Lasarus lewend uit daardie graf kom. Die wonderwerk was die hele tyd in sy hande. En tog het Hy getraan. Dit beteken sy trane was nie trane van wanhoop of hulpeloosheid nie, maar trane van liefde. Hy het nie gehuil omdat Hy geen antwoord gehad het nie. Hy het gehuil omdat die mense vir wie Hy lief was, pyn gely het. Die smart van dié wat Hy liefgehad het, het Hom tot trane beweeg, al het Hy die einde geken. Vir die ervare leser: dink hieraan, die ewige Seun van God, deur wie alles gemaak is, het by 'n graf gestaan en gehuil. Rou is nie 'n mislukking van geloof nie. Dit is nie 'n teken dat jy nie in die opstanding glo nie. Jesus het meer as enigiemand wat ooit geleef het in die opstanding geglo, en tog het Hy getraan. Jou trane weerspreek nie jou vertroue in God nie. Hulle kan in der waarheid een van die eerlikste gebede wees wat jy ooit bid. Hy sien jou vandag in jou droefheid. En Hy is nie onbewoë nie.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  3. Dag 3

    Deur die Dal

    Vandag se lees

    Besinning

    Psalm 23 is so bekend dat ons dit dalk lees soos ons 'n straatbord lees: ons oë gaan daaroor sonder om werklik stil te hou. Laat ons vandag dus heeltemal vertraag en let op waarheen hierdie geliefde psalm ons werklik neem. Dawid beloof nie 'n lewe sonder dale nie. Hy lei ons reguit in een in. "Al gaan ek ook deur 'n dal van doodskaduwee, ek vrees geen onheil nie" (Psalm 23:4). Die dal is werklik. Die skaduwee is werklik. Dawid maak nie asof dit anders is nie, en ons moet dit ook nie doen nie. Wat alles verander, is die voorsetsel: deur. Nie in die dal om te bly nie, maar daardeur. Daar is beweging, daar is rigting, daar is 'n ander kant. En daar is 'n Metgesel. "Want U is met my; u stok en u staf, hulle vertroos my." Die herder se stok was om roofdiere af te weer; die staf was om die skape op smal paaie te lei en te ondersteun. Albei is teenwoordig in die dal. Beskerming en leiding: presies wat ons nodig het wanneer ons nie duidelik kan sien nie. Vir die eerste keer leser help dit om te weet dat Dawid uit ervaring geskryf het. Hy was self 'n herder voordat hy 'n koning was, en hy het geweet wat dit beteken om bevreesde diere deur gevaarlike terrein te lei. Hy skryf nie teorie nie, hy skryf getuienis. Hy was in die dal. Hy het die skaduwee gevoel. En hy het die Herder getrou bevind. Vir die leser wat al jare met God loop, oorweeg dit: die dal van die doodskaduwee is nie die afwesigheid van die Herder nie. Dit is een van die plekke waar Hy die mees besonder en die mees persoonlik teenwoordig is. Die groen weivelde en stil waters van verse 2 en 3 is heerlik, maar dit is in vers 4 dat Dawid oorskakel van praat oor God na praat met Hom. "U is met my." Die innigheid verdiep in die donker. Waar jy ook al vandag in die dal is, jy stap dit nie alleen nie. Die Herder ken elke tree van hierdie pad, en Hy het nie jou sy verlaat nie.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  4. Dag 4

    Elke traan afgedroog

    Vandag se lees

    Besinning

    Johannes, die laaste oorlewende apostel, skryf Openbaring as 'n ou man in ballingskap op die eiland Patmos. Hy het byna almal wat hy liefgehad het, oorleef. Hy het die kerk sien ly. En in daardie omstandighede gee God hom 'n gesig so groot en so teer dat dit al tweeduisend jaar lank bedroefde harte dra: "En God sal al die trane van hulle oë afvee, en die dood sal nie meer wees nie, ook nie droefheid of geklag of moeite sal meer wees nie; want die eerste dinge het verbygegaan" (Openbaring 21:4). Vir 'n eerste keer-leser is dit die moeite werd om by die beeld van God wat trane afvee stil te staan. Dit is nie 'n afgeleë, administratiewe daad nie. Dit is 'n Vader wat op sy knieë gaan voor 'n kind se gesig. Die God wat sterrestelsels deur sy woord laat ontstaan het, word uitgebeeld terwyl Hy iets doen wat so innig is dat dit 'n sagte hand en 'n nabye teenwoordigheid verg. Elke traan wat jy nog ooit gehuil het, is raakgesien. Elkeen sal eendag persoonlik en liefdevol deur Hom aangeraak word. Die gedeelte begin met 'n nuwe hemel en 'n nuwe aarde, en dan volg die groot aankondiging: "Kyk, die tabernakel van God is by die mense, en Hy sal by hulle woon, en hulle sal sy volke wees, en God self sal by hulle wees as hulle God" (vers 3). Die woord tabernakel dra die gewig van die hele Ou Testament: die plek waar hemel en aarde ontmoet het, waar God se teenwoordigheid tussen sy volk kom woon het. Johannes sê: alles wat vroeër net gedeeltelik waar was, is nou ten volle, vir altyd en onherroeplik waar. God by ons. Nie op besoek nie. Wonend. Vir die ervare gelowige: let op dat vers 5 sê: "Kyk, Ek maak alles nuut", en nie "Ek maak alles nuwe dinge" nie. Hy gooi nie weg wat was nie. Hy vernuwe dit. Die mense vir wie jy lief was en wat jy verloor het, die lewe wat rou verander het, niks daarvan lê buite die bereik van daardie woord nie: nuut. Dit is nie ontvlugting nie. Dit is die mees realistiese hoop in die heelal, uitgespreek deur Hom wat op die troon sit en byvoeg: "want hierdie woorde is waaragtig en betroubaar." Rou is werklik. En dit is ook.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  5. Dag 5

    Droefheid met hoop

    Vandag se lees

    Besinning

    Daar is 'n smart waarvoor die wêreld geen geneesmiddel bied nie: die smart om by 'n graf te staan en te wonder of afskeid werklik vir altyd is. Die gelowiges in Tessalonika het daardie smart geken. Sommige van hulle geliefdes was dood voordat Jesus teruggekeer het, en hulle was bang dat hierdie dierbares op een of ander manier iets misgeloop het en agtergelaat is. Paulus skryf aan hulle, nie om hul droefheid te bestraf nie, maar om dit te herrig. Hy sê nie: "Moenie rou nie." Hy sê iets baie teerder en baie juister: "sodat julle nie bedroef is soos die ander wat geen hoop het nie" (1 Tessalonisense 4:13). Die verskil lê nie in die trane nie, maar in wat aan die ander kant daarvan staan. Paulus doen dan iets merkwaardigs. Hy anker die hoop van die opstanding nie in wensdenkery nie, maar in wat reeds gebeur het. "Want as ons glo dat Jesus gesterf het en opgestaan het, so sal God ook die wat in Jesus ontslaap het, saam met Hom bring" (1 Tessalonisense 4:14). Die opstanding van Christus is nie bloot 'n troos nie. Dit is die bewys. Omdat Hy uit die graf opgestaan het, het die graf nie die laaste woord oor dié wat aan Hom behoort nie. Die logika is so vas soos die leë graf. Vir 'n nuwe leser: "ontslaap" is hier die sagte woord wat die Skrif gebruik vir die dood van 'n gelowige, nie vernietiging nie, maar rus, met 'n ontwaking wat kom. Vir die ervare gelowige: dink hieraan, Paulus sê God sal hulle *saam met* Hom bring. Dié wat ons in Christus verloor het, wag nie êrens alleen nie. Hulle is by die Here, en wanneer Hy kom, kom hulle saam. Hierdie gedeelte eindig met 'n beeld so lewendig dat dit die kerk al tweeduisend jaar troos: 'n geroep, 'n basuin, 'n opstanding, 'n hereniging, en dan dit: "en so sal ons altyd by die Here wees" (1 Tessalonisense 4:17). Nie vir 'n tyd nie. Altyd. Watter verlies jy vandag ook al dra, laat daardie woord "altyd" sy stadige, diep werk in jou doen. Smart is werklik. Maar so ook hierdie hoop. En hierdie hoop is nie 'n gevoel nie, dit is 'n belofte wat in die opstanding onderteken is.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  6. Dag 6

    Waar Hulp Vandaan Kom

    Vandag se lees

    Besinning

    Slaan jou oë op. Daar begin hierdie dag. Die skrywer van Psalm 121 kyk op na die berge en vra die vraag wat elke hart in rouw uiteindelik in sy eie taal vra: waar sal my hulp vandaan kom? Dit is nie 'n vraag van wanhoop nie. Dit is 'n vraag op pad na 'n antwoord. En die antwoord kom dadelik, seker en onhaastig: "My hulp kom van die HERE wat hemel en aarde gemaak het" (Psalm 121:2). Hy wat die berge gevorm het, is dieselfde Een wat jou hulpgeroep hoor. Laat hierdie verhouding diep by jou insink. Wat in Psalm 121 volg, is een van die mees sorgvuldig beskermende gedeeltes in die hele Skrif. Die Here sal nie toelaat dat jou voet gly nie. Hy sal nie sluimer nie. Hy is jou skaduwee, jou Bewaarder, jou wag as jy uitgaan en as jy inkom. Vir iemand in rouw is dit nie abstrakte beloftes nie. Dit is 'n hand op jou skouer in die donker. Dalk voel jy heeltemal wankelrig, asof die grond onder die gewone lewe verskuif het. Die psalm spreek reguit in daardie gevoel in: Hy waak. Hy dut nie. Die grootsheid van die heelal lei Hom nie af van die kleinheid van jou besondere pyn nie. Jeremia het Klaagliedere geskryf te midde van die puin van Jerusalem, omring deur 'n verwoesting so volkome dat dit amper onvoorstelbaar is. En tog skryf hy uit daardie ruïne woorde wat elke ryk oorleef het: "Dit is die goedertierenhede van die HERE dat ons nie omgekom het nie, want sy barmhartighede is nie ten einde nie; elke môre is hulle nuut; groot is u trou" (Klaagliedere 3:22-23). Let op: hy sê nie die omstandighede het verander nie. Hy sê hy het iets in herinnering geroep. Hoop in die donkerste tye is dikwels 'n bewuste daad van onthou. Vir die eerste keer lesers: Jeremia maak nie asof alles reg is nie. Midde-in werklike verwoesting kies hy om te onthou wat hy weet waar is van God. Vir die ervare gelowige: oorweeg dit dat "elke môre nuut" beteken dat die barmhartigheid wat jy vir vandag nodig het, nie deur gister opgebruik is nie. Sy ontferminge is nie 'n beperkte voorraad nie. Wat hierdie oggend ook al inhou, en rou het 'n manier om oggende besonder swaar te maak, daar is vars barmhartigheid in, reeds en wag.

    Bekyk dagKlank beskikbaar
  7. Dag 7

    Niks Kan Ons Skei Nie

    Vandag se lees

    Besinning

    Ons het sewe dae saam deur die dal geloop, en vandag kom ons nie by die einde van die rou aan nie, maar by die grond daaronder, die grond wat nie kan swig nie. Paulus stel in Romeine 8:35 'n vraag wat amper soos 'n uitdaging klink: "Wie sal ons skei van die liefde van Christus?" En dan, asof hy elke donker antwoord wat die menslike hart kan terugfluister vooruit loop, noem hy hulle op: verdrukking, benoudheid, vervolging, hongersnood, naaktheid, gevaar, swaard. Hy praat nie teoreties nie. Hy haal 'n psalm aan oor die hele dag lank gedood word. Hy weet hoe lyding van binne lyk. En dan kom een van die groot draaiwoorde in die hele Skrif: "Maar." Nie 'n beleefde meningsverskil nie, maar 'n triomfantlike weiering. "Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het" (Romeine 8:37). Let mooi op die frase: nie *ten spyte van* hierdie dinge nie, maar *in* hulle. Die oorwinning is nie dat die moeilike ding weggeneem word nie. Dit is die teenwoordigheid van Hom wat ons liefgehad het, wat ons binne die moeilike ding vashou, onoorwonne. Paulus rek dan die taal tot by sy grense om seker te maak dat niks deur die net glip nie. Dood. Lewe. Engele. Owerhede. Teenwoordige dinge. Toekomende dinge. Hoogte. Diepte. Enige ander skepsel. Hy bou 'n lys sonder gapings. Niks in die geskape orde, en droefheid, hoe verwoestend ook al, hoort by die geskape orde, kan in die liefde van God ingryp en jou daaruit trek nie. Vir 'n eerste leser is dit die eenvoudigste en mees verstommende ding: jy kan nie deur God ongeliefd gemaak word nie. Nie deur iets wat jou oorgekom het nie, nie deur iets wat jy vrees nie. Vir die ervare gelowige: sit stil by "die liefde van God wat in Christus Jesus onse Here is" (Romeine 8:39). Die liefde is nie abstrak nie. Dit is in 'n Persoon, Hy wat die dood ingegaan het en teruggekom het. Hy het jou nie van 'n veilige afstand af liefgehad nie. Hy het heeltemal ingegaan. En omdat Hy dit gedoen het, is daar nêrens waar jou droefheid jou kan neem waar sy liefde nie reeds was en nie reeds wag nie. Jy is nie alleen nie. Jy was nog nooit alleen nie. En niks, niks, kan dit onwaar maak nie.

    Bekyk dagKlank beskikbaar