मर्कूस 5

¹अनि उहाँहरू समुद्रको पारिपट्टि गेरासेनसको मुलुकमा आउनुभयो।

²येशू डुङ्गाबाट बाहिर निस्‍कनेबित्तिकै चिहानबाट अशुद्ध आत्‍मा लागेको एक जना मानिसले उहाँलाई भेट्यो।

³त्‍यो चिहानहरू हुँदो बस्‍दथ्‍यो। कसैले पनि त्‍यसलाई साङ्‌लाले समेत बाँध्‍न सक्‍दैनथ्‍यो।

⁴किनकि त्‍यो धेरै पल्‍ट नेल र साङ्‌लाहरूले बाँधिएको थियो, र पनि त्‍यसले साङ्‌लाहरू टुक्रा-टुक्रा पारी छिनाल्‍थ्‍यो। कुनै मानिसले पनि त्‍यसलाई वशमा पार्न सकेको थिएन।

⁵त्‍यो रात र दिन सधैँ चिहानहरू र डाँड़ाहरूमा कराउँदै आफूले आफैलाई ढुङ्गाले काट्दै हिँड्‌थ्यो।

⁶अनि जब त्‍यसले येशूलाई टाढ़ैबाट देख्‍यो तब दौड़ेर आयो, र उहाँलाई दण्‍डवत्‌ गर्‍यो।

⁷अनि ठूलो सोरले चिच्‍च्‍याएर त्‍यसले भन्‍यो, “हे सर्वोच्‍च परमेश्‍वरका पुत्र येशू, तपाईंको मसँग के सरोकार? म परमेश्‍वरमा शपथ खाएर तपाईंलाई बिन्‍ती गर्दछु, कि मलाई दुःख नदिनुहोस्‌।”

⁸किनकि उहाँले त्‍यसलाई भन्‍नुभएको थियो, “ए अशुद्ध आत्‍मा, त्‍यस मानिसबाट निस्‍किआइज।”

⁹अनि उहाँले त्‍यसलाई सोध्‍नुभयो, “तेरो नाउँ के हो?” त्‍यसले उहाँलाई भन्‍यो, “मेरो नाउँ त फौज हो, किनकि हामी धेरै छौं।”

¹⁰ती भूतात्‍माहरूलाई त्‍यस इलाकाबाहिर ननिकालिदिनुहोस्‌ भनी त्‍यसले उहाँलाई आग्रहपूर्वक बिन्‍ती गर्‍यो।

¹¹त्‍यहाँ नजिकैको डाँडामा सुँगुरको एक ठूलो बगाल चरिरहेको थियो।

¹²ती भूतात्‍माहरूले यसो भनी उहाँलाई बिन्‍ती गरे, “हामीलाई सुँगुरहरूकहाँ जान दिनुहोस्, र हामी तीभित्र पस्‍छौं।”

¹³तब उहाँले तिनीहरूलाई अनुमति दिनुभयो, र अशुद्ध आत्‍माहरू बाहिर निस्‍केर सुँगुरहरूभित्र पसे, अनि करीब दुई हजार सुँगुरको त्यो बगाल भिरालोबाट समुद्रतिर हुर्रिदैगए, र समुद्रमा डुबेर मरे।

¹⁴ती सुँगुर चराउनेहरू भागे, र सहर र गाउँ-गाउँमा खबर दिए। र के भएको हो सो हेर्न मानिसहरू त्‍यहाँ आए।

¹⁵तब तिनीहरू येशूकहाँ आए, र देखे कि त्‍यो भूत लागेको मानिस ठीक मनको भएर लुगा लगाई बसिरहेको थियो। यो देखेर तिनीहरू डराए।

¹⁶अनि जसले यो देखेका थिए, तिनीहरूले भूत लागेको मानिस र सुँगुरहरूलाई के भएको थियो सो बताइदिए।

¹⁷अनि तिनीहरूको इलाकाबाट गइहाल्नुहोस्‌ भनी मानिसहरूले येशूलाई बिन्‍ती गर्न लागे।

¹⁸उहाँ डुङ्गामा पस्‍न लाग्‍नुहुँदा त्‍यो भूत लागेको मानिसले उहाँसँग रहनलाई बिन्‍ती गर्‍यो।

¹⁹तर उहाँले त्‍यसलाई अनुमति दिनुभएन, तर त्‍यसलाई भन्‍नुभयो, “तिमी आफ्‍नो घरमा गएर तिम्रा मित्रहरूलाई प्रभुले तिम्रो निम्‍ति गर्नुभएको महान्‌ काम र तिमीलाई देखाउनुभएको ठूलो दयाको वर्णन गरिदेऊ।”

²⁰अनि त्‍यो मानिस हिँड़िहाल्‍यो, र येशूले त्‍यसको निम्‍ति कति ठूलो काम गरिदिनुभएको थियो सो डेकापोलिसभरि प्रचार गर्न लाग्‍यो, र सबै मानिसहरूले अचम्‍म माने।

²¹जब येशू फेरि डुङ्गामा समुद्रको पारिपट्टि जानुभयो, तब एउटा ठूलो भीड उहाँको वरिपरि भेला भयो। उहाँचाहिँ समुद्रको किनारमा हुनुहुन्‍थ्‍यो।

²²सभाघरका शासकहरूमध्‍ये याइरस नाउँका एक जना उहाँकहाँ आए, र उहाँलाई देखेर उहाँका पाउमा घोप्‍टो परे,

²³र यसो भनेर बिन्‍ती गरे, “मेरी सानी छोरी मर्न लागेकी छे, आएर त्‍यसमाथि तपाईंका हात राखिदिनुहोस्, र त्‍यो निको होस्‌ र बाँचोस्‌।”

²⁴तब येशू तिनीसँग जानुभयो। एउटा ठूलो भीड उहाँको पछि लाग्‍यो, र मानिसहरू उहाँको वरिपरि ठेलमठेला गर्न लागे।

²⁵अनि बाह्र वर्ष अघिदेखि रगत बग्‍ने रोग भएकी एउटी स्‍त्री त्‍यहाँ थिई।

²⁶त्‍यसले धेरै वैद्यहरूका हातबाट अनेक कष्‍ट पाएर आफूसँग भएका सारा धनसम्पत्ति खर्च गरेर पनि निको नभई बरु झन्‌ खराब हालतमा पुगेकी थिई।

²⁷येशूको विषयमा त्‍यसले सुनेकी थिई, र भीड़को पछिल्‍तिरबाट आएर उहाँको वस्‍त्र त्‍यसले छोई।

²⁸किनकि त्‍यसले मनमनै भनी, “मैले उहाँको वस्‍त्र मात्र छोएँ भने पनि म निको हुनेछु।”

²⁹अनि तुरुन्‍त त्‍यसको रगत बग्‍ने बन्‍द भइहाल्‍यो, र आफ्‍नो शरीरको रोग निको भएको त्‍यसले थाहा पाई।

³⁰आफूबाट शक्ति बाहिर निस्‍केको झट्टै येशूले थाहा पाएर भीड़मा पछिल्‍तिर फर्केर सोध्‍नुभयो, “कसले मेरो वस्‍त्र छोयो?”

³¹चेलाहरूले उहाँलाई भने, “भीड़ले ठेलमठेला गरेको त तपाईंले देख्‍नुभएकै छ, र पनि तपाईं भन्‍नुहुन्‍छ “कसले मलाई छोयो?”

³²उहाँलाई छुने को हो भनी उहाँले चारैतिर हेर्न लाग्‍नुभयो।

³³तब आफूलाई जे भएको थियो सो थाहा पाएर त्‍यो स्‍त्री डरले काम्‍दै आएर येशूको अगि घोप्‍टो परी, र उहाँलाई सबै सत्‍य कुरा भनिदिई।

³⁴तब उहाँले त्‍यसलाई भन्‍नुभयो, “ए छोरी, तिम्रो विश्‍वासले तिमीलाई निको पारेको छ। शान्‍तिसाथ जाऊ। तिम्रो रोग निको होस्‌।”

³⁵उहाँ बोल्‍दैहुनुहुँदा, शासकको घरबाट मानिसहरू आएर भने, “तपाईंकी छोरी त मरी। गुरुज्‍यूलाई अब अरू कष्‍ट किन दिनुहुन्‍छ?”

³⁶तर तिनीहरूले गरेका कुराहरूलाई ध्‍यान नदिई येशूले सभाघरका शासकलाई भन्‍नुभयो, “नडराऊ, विश्‍वास मात्र गर।”

³⁷अनि उहाँले पत्रुस, याकूब र याकूबका भाइ यूहन्‍नालाई बाहेक अरू कसैलाई पनि आफ्‍नो साथ आउन अनुमति दिनुभएन।

³⁸उहाँहरू सभाघरका शासकको घरमा आउनुभयो, अनि उहाँले खैलाबैला गर्नेहरू, रुनेहरू र ठूलो सोरले बिलौना गर्नेहरूलाई देख्‍नुभयो।

³⁹भित्र पसेर उहाँले तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो, “तिमीहरू किन खैलाबैला गर्छौ र रुन्‍छौ? ठिटी मरेकी छैन, तर सुतिरहेकी छे।”

⁴⁰तर तिनीहरू उहाँको कुरामाथि हाँसे। तब उहाँले तिनीहरू सबैलाई बाहिर निकाल्‍नुभयो, र ठिटीका बुबा र आमा र उहाँसँग हुनेहरूलाई साथमा लिएर ठिटी भएको ठाउँभित्र जानुभयो।

⁴¹अनि ठिटीको हात समातेर उहाँले त्‍यसलाई भन्‍नुभयो, “तालिता कूमी,” जसको अर्थ हो, “ए बालिका, म तिमीलाई भन्‍दछु, उठ।”

⁴²अनि ठिटी तुरुन्‍तै उठी, र हिँड्‌डुल गर्न लागी। त्‍यो बाह्र वर्षकी थिई। अनि त्‍यति नै बेला तिनीहरू आश्‍चर्यचकित भए।

⁴³उहाँले तिनीहरूलाई यो कसैले थाहा नपाओस्‌ भन्‍ने कड़ा आज्ञा दिनुभयो। अनि बालिकालाई चाहिँ केही खान दिनू भनी तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो।