लूका 5

¹मानिसहरू परमेश्‍वरको वचन सुन्‍न उहाँका चारैपट्टि ठेलमठेला गरिरहेका थिए, अनि उहाँ गनेसरेत तालको किनारमा उभिरहनुभएको थियो। ⓧ

²उहाँले तालको किनारमा दुई वटा डुङ्गा देख्‍नुभयो, तर जालहारीहरूचाहिँ डुङ्गा बाहिर बसी आफ्‍ना जालहरू धोइरहेका थिए।

³ती दुईमध्‍ये एउटा डुङ्गाचाहिँ सिमोनको थियो। त्‍यसमा चढ़ेर उहाँले डुङ्गालाई किनारबाट अलि पर लैजान लाउनुभयो। उहाँले डुङ्गामा बसेर भीड़लाई शिक्षा दिन लाग्‍नुभयो।

⁴बोलिसक्‍नुभएपछि, उहाँले सिमोनलाई भन्‍नुभयो, “गहिरोतिर लगेर माछा पक्रनलाई आफ्‍ना जाल हान।”

⁵तर सिमोनले भने, ‘गुरुज्‍यू, हामीले रातभरि मेहनत गरेर पनि केही फेला पारेनौं, तापनि तपाईंको वचनअनुसार म जाल हान्‍नेछु।” ⓨ

⁶अनि जब त्‍यसो गरे, तब तिनीहरूले एक थुप्रो माछा पक्रे, र तिनीहरूका जाल फाट्‌न लागे। ⓩ

⁷तिनीहरूले अर्को डुङ्गामा भएका साझेदारहरूलाई आएर सहायता गर्ने इशारा गरे, र आएर तिनीहरूले दुवै डुङ्गा माछाले भरे, यहाँसम्‍म कि डुङ्गाहरू डुब्‍न लागे।

⁸तब यो देखेर येशूको पाउमा घोप्‍टो परी सिमोन पत्रुसले भने, “हे प्रभु, मबाट जाइजानुहोस्, किनभने म पापी मानिस हुँ।”

⁹यतिका माछा पक्रेको देखेर तिनी र तिनको साथमा हुनेहरू सबैले साह्रै अचम्‍म माने।

¹⁰त्‍यसै गरी जब्‍दियाका छोराहरू याकूब र यूहन्‍ना पनि छक्‍क परे। तिनीहरू सिमोनसँग साझेदार थिए। येशूले सिमोनलाई भन्‍नुभयो, “नडराऊ, अब उप्रान्‍त तिमीले मानिसहरूलाई पक्रनेछौ।”

¹¹अनि जब तिनीहरूले आफ्‍ना डुङ्गाहरू पाखामा ल्‍याए, तिनीहरूले सबै थोक त्‍यागे, र उहाँको पछि लागे।

¹²जब उहाँ कुनै एउटा सहरमा हुनुहुन्‍थ्‍यो, तब कुष्‍ठरोगले भरिएको एक जना मानिसले येशूलाई देखेर उहाँका चरणमा घोप्‍टो परी बिन्‍ती गर्‍यो, “हे प्रभु, तपाईंले इच्‍छा गर्नुभयो भने मलाई निको पार्न सक्‍नुहुन्‍छ।”

¹³उहाँले हात पसारेर “म इच्‍छा गर्दछु, तिमी निको होइजाऊ” भन्‍दै त्‍यसलाई छुनुभयो, र तुरुन्‍तै त्‍यसको कुष्‍ठरोग त्‍यसबाट हटिहाल्‍यो।

¹⁴उहाँले तिनलाई आदेश दिनुभयो, “यो कसैलाई नभन। तर गएर पूजाहारीकहाँ आफैलाई देखाऊ र मोशाले आज्ञा गरेबमोजिम मानिसहरूलाई तिमी निको भएको प्रमाणको निम्‍ति भेटी चढ़ाऊ।” ⓐ

¹⁵तर उहाँको चर्चा अझ बढ़ी जताततै फिँजियो, र ठूला भीड़हरू उहाँको कुरा सुन्‍न र आफ्‍ना-आफ्‍ना रोगहरूबाट निको हुन जम्‍मा हुन्‍थे।

¹⁶तर येशूचाहिँ निर्जन स्‍थानहरूमा गएर प्रार्थना गर्नुहुन्‍थ्‍यो।

¹⁷एक दिन उहाँ शिक्षा दिइरहनुहुँदा गालील र यहूदियाको हरेक गाउँ र यरूशलेमबाट आएका फरिसीहरू र शास्‍त्रीहरू नजिकै बसिरहेका थिए। परमप्रभुको निको पार्ने शक्ति उहाँसँग थियो।

¹⁸मानिसहरूले एउटा पक्षाघाती मानिसलाई खाटमा ल्‍याए, र तिनीहरूले त्‍यसलाई भित्र ल्‍याउन र उहाँको अगाडि राखिदिन खोजे।

¹⁹तर भीड़ले गर्दा त्‍यसलाई भित्र लैजाने केही बाटो नपाएर तिनीहरू छतमाथि चढ़े, र तिनीहरूले झिँगटी हटाएर त्‍यसलाई खाटैसमेत येशूको सामुन्‍ने ओरालिदिए।

²⁰अनि उहाँले तिनीहरूको विश्‍वास देखेर भन्‍नुभयो, “ए मानिस, तिम्रा पाप क्षमा भयो।”

²¹तब शास्‍त्रीहरू र फरिसीहरूले प्रश्‍न गर्न लागे, “ईश्‍वर-निन्‍दा गर्ने यो को हो? पाप त परमेश्‍वरले मात्र क्षमा गर्न सक्‍नुहुन्‍छ।”

²²तर येशूले तिनीहरूको प्रश्‍न थाहा पाएर तिनीहरूलाई जवाफ दिएर भन्‍नुभयो, “तिमीहरू आफ्‍ना हृदयमा किन प्रश्‍न गर्दछौ?

²³‘तिम्रा पाप क्षमा भयो’ भन्‍नु कि ‘उठेर हिँड़’ भन्‍नु, कुनचाहिँ सजिलो छ?

²⁴तर मानिसको पुत्रलाई पृथ्‍वीमा पाप क्षमा गर्ने अधिकार छ भन्‍ने तिमीहरू जान। त्‍यसपछि उहाँले त्‍यस पक्षाघातीलाई भन्‍नुभयो, “म तिमीलाई भन्‍दछु, उठ र आफ्‍नो खाट उठाएर घर जाऊ।”

²⁵अनि त्‍यो तुरुन्‍तै तिनीहरूकै सामुन्‍ने उठ्यो, र जुन खाटमा त्‍यो पड़िरहेको थियो सो उठाएर परमेश्‍वरको महिमा गर्दै त्‍यो आफ्‍नो घरतिर लाग्‍यो।

²⁶तब सबै जना आश्‍चर्यमा परे, र तिनीहरूले परमेश्‍वरको महिमा गरे, र भयभीत भएर यसो भने, “आज हामीले अनौठा कुरा देख्‍यौं।”

²⁷अनि यी कुरापछि उहाँ बाहिर जानुभयो, र लेवी नाउँ भएका एक जना कर उठाउनेलाई कर-अड्डामा बसिरहेका देख्‍नुभयो, र तिनलाई भन्‍नुभयो, “मेरो पछि लाग।”

²⁸तब तिनले सबै थोक छोड़े, र उठेर उहाँको पछि लागे।

²⁹लेवीले आफ्‍नो घरमा उहाँको निम्‍ति ठूलो भोजको आयोजन गरे। त्‍यहाँ कर उठाउनेहरू र अरूहरू ठूलो संख्‍यामा उहाँहरूसँग भोजमा बसेका थिए।

³⁰फरिसीहरू र तिनीहरूका शास्‍त्रीहरू उहाँका चेलाहरूका विरुद्धमा यसो भनेर गनगनाउन लागे, “तिमीहरू कर उठाउनेहरू र पापीहरूसँग किन खानपान गर्दछौ?” ⓑ

³¹तर येशूले तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो, “निरोगीलाई वैद्यको खाँचो पर्दैन, तर रोगीलाई मात्र।

³²म धर्मीहरूलाई होइन, तर पापीहरूलाई पश्‍चात्तापको निम्‍ति बोलाउन आएको हुँ।”

³³तिनीहरूले उहाँलाई भने, “यूहन्‍नाका चेलाहरू बारम्‍बार उपवास बस्‍तछन्‌ र प्रार्थना गर्दछन्‌। फरिसीहरूका चेलाहरू पनि त्‍यसै गर्छन्, तर तपाईंका चेलाहरू भने खान्‍छन्‌ र पिउँछन्‌।”

³⁴येशूले तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो, “के दुलहा साथमा छउञ्‍जेल जन्‍तीहरूलाई उपवास बस्‍न लाउन सक्‍छौ?

³⁵तर यस्‍ता दिन आउनेछन्, जब दुलहा तिनीहरूबाट छुट्टिनेछन्‌। तब तिनीहरू ती दिनमा उपवास बस्‍नेछन्‌।”

³⁶उहाँले तिनीहरूलाई एउटा दृष्‍टान्‍त पनि भन्‍नुभयो: “कुनै मानिसले नयाँ वस्‍त्रको टालो पुरानो वस्‍त्रमा टाल्‍दैन, नत्रता त्‍यसले नयाँलाई फटाउँछ, र नयाँ टालो पुरानोसँग मिल्‍दैन पनि।

³⁷कुनै मानिसले नयाँ दाखमद्य पुरानो छालाको मशकमा हाल्‍दैन, नत्रता नयाँ मद्यले छाला फाट्‌छ, र दाखमद्य पोखिन्‍छ, र मशक पनि नष्‍ट हुन्‍छ।

³⁸नयाँ दाखमद्य नयाँ छालाको मशकमा राख्‍नुपर्दछ।

³⁹कुनै मानिसले पुरानो दाखमद्य पिएर नयाँको चाह गर्दैन, किनकि त्‍यसले भन्‍छ, ‘पुरानै असल छ’।”