ഇയ്യോബ് 30

¹ഇപ്പോഴോ എന്നിലും പ്രായം കുറഞ്ഞവര്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു; അവരുടെ അപ്പന്മാരെ എന്‍റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടത്തിന്‍റെ നായ്ക്കളോടുകൂടെ ആക്കുവാന്‍പോലും ഞാന്‍ നിരസിക്കുമായിരുന്നു.

²അവരുടെ കൈയൂറ്റംകൊണ്ട് എനിക്കെന്തു പ്രയോജനം? അവരുടെ യൗവനശക്തി നശിച്ചുപോയല്ലോ.

³ബുദ്ധിമുട്ടും വിശപ്പുംകൊണ്ട് അവര്‍ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ശൂന്യത്തിന്‍റെയും നിര്‍ജനദേശത്തിന്‍റെയും ഇരുട്ടിൽ അവര്‍ വരണ്ട നിലം കടിച്ചുകാരുന്നു.

⁴അവര്‍ കുറുംകാട്ടിൽ മണൽച്ചീര പറിക്കുന്നു; കാട്ടുകിഴങ്ങ് അവര്‍ക്ക് ആഹാരമായിരിക്കുന്നു.

⁵ജനമധ്യേനിന്ന് അവരെ ഓടിച്ചുകളയുന്നു; കള്ളനെപ്പോലെ അവരെ ആട്ടിക്കളയുന്നു.

⁶താഴ്വരപ്പിളര്‍പ്പുകളിൽ അവര്‍ പാര്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നു; മണ്‍കുഴികളിലും പാറയുടെ ഗഹ്വരങ്ങളിലും തന്നെ.

⁷കുറുംകാട്ടിൽ അവര്‍ കുതറുന്നു; തൂവയുടെ കീഴെ അവര്‍ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു.

⁸അവര്‍ ഭോഷന്മാരുടെ മക്കള്‍, നീചന്മാരുടെ മക്കള്‍; അവരെ ദേശത്തുനിന്നു ചമ്മട്ടികൊണ്ട് അടിച്ചോടിക്കുന്നു.

⁹ഇപ്പോഴോ ഞാന്‍ അവരുടെ പാട്ടായിരിക്കുന്നു; അവര്‍ക്കു പഴഞ്ചൊല്ലായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

¹⁰അവര്‍ എന്നെ അറച്ച് അകന്നു നില്ക്കുന്നു; എന്നെ കണ്ടു തുപ്പുവാന്‍ ശങ്കിക്കുന്നില്ല.

¹¹അവന്‍ തന്‍റെ കയറഴിച്ച് എന്നെ ക്ലേശിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് അവര്‍ എന്‍റെ മുമ്പിൽ കടിഞ്ഞാണ്‍ അയച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നു.

¹²വലത്തുഭാഗത്തു നീചപ്പരിഷ എഴുന്നേറ്റ് എന്‍റെ കാൽ ഉന്തുന്നു; അവര്‍ നാശമാര്‍ഗങ്ങളെ എന്‍റെ നേരേ നിരത്തുന്നു.

¹³അവര്‍ എന്‍റെ പാതയെ നശിപ്പിക്കുന്നു; അവര്‍ തന്നെ തുണയറ്റവര്‍ ആയിരിക്കെ എന്‍റെ അപായത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്നു.

¹⁴വിസ്താരമുള്ള തുറവിൽക്കൂടി എന്നപോലെ അവര്‍ ആക്രമിച്ചുവരുന്നു; ഇടിവിന്‍റെ നടുവിൽ അവര്‍ എന്‍റെമേൽ ഉരുണ്ടുകയറുന്നു.

¹⁵ഘോരത്വങ്ങള്‍ എന്‍റെ നേരേ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കാറ്റുപോലെ എന്‍റെ മഹത്ത്വത്തെ പാറ്റിക്കളയുന്നു; എന്‍റെ ക്ഷേമവും മേഘംപോലെ കടന്നുപോകുന്നു.

¹⁶ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ പ്രാണന്‍ എന്‍റെ ഉള്ളിൽ തൂകിപ്പോകുന്നു; കഷ്ടകാലം എന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

¹⁷രാത്രി എന്‍റെ അസ്ഥികളെ തുളച്ചെടുത്തു കളയുന്നു; എന്നെ കടിച്ചുകാരുന്നവര്‍ ഉറങ്ങുന്നതുമില്ല.

¹⁸ഉഗ്രബലത്താൽ എന്‍റെ വസ്ത്രം വിരൂപമായിരിക്കുന്നു; അങ്കിയുടെ കഴുത്തുപോലെ എന്നോടു പറ്റിയിരിക്കുന്നു.

¹⁹അവന്‍ എന്നെ ചെളിയിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്നു; ഞാന്‍ പൊടിക്കും ചാരത്തിനും തുല്യമായിരിക്കുന്നു.

²⁰ഞാന്‍ നിന്നോടു നിലവിളിക്കുന്നു; നീ ഉത്തരം അരുളുന്നില്ല; ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റുനില്ക്കുന്നു; നീ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നതേയുള്ളൂ.

²¹നീ എന്‍റെ നേരേ ക്രൂരനായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു; നിന്‍റെ കൈയുടെ ശക്തിയാൽ നീ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.

²²നീ എന്നെ കാറ്റിന്‍പുറത്തു കയറ്റി ഓടിക്കുന്നു; കൊടുങ്കാറ്റിൽ നീ എന്നെ ലയിപ്പിച്ചുകളയുന്നു.

²³മരണത്തിലേക്കും സകല ജീവികളും ചെന്നുചേരുന്ന വീട്ടിലേക്കും നീ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നു ഞാന്‍ അറിയുന്നു.

²⁴എങ്കിലും വീഴുമ്പോള്‍ കൈ നീട്ടുകയില്ലയോ? അപായത്തിൽ അതു നിമിത്തം നിലവിളിക്കയില്ലയോ?

²⁵കഷ്ടകാലം വന്നവനുവേണ്ടി ഞാന്‍ കരഞ്ഞിട്ടില്ലയോ? എളിയവനുവേണ്ടി എന്‍റെ മനസ്സ് വ്യസനിച്ചിട്ടില്ലയോ?

²⁶ഞാന്‍ നന്മയ്ക്കു നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍ തിന്മ വന്നു. വെളിച്ചത്തിനായി കാത്തിരുന്നപ്പോള്‍ ഇരുട്ടു വന്നു.

²⁷എന്‍റെ കുടൽ അമരാതെ തിളയ്ക്കുന്നു; കഷ്ടകാലം എനിക്കു വന്നിരിക്കുന്നു.

²⁸ഞാന്‍ കറുത്തവനായി നടക്കുന്നു; വെയിൽകൊണ്ടല്ലതാനും. ഞാന്‍ സഭയിൽ എഴുന്നേറ്റു നിലവിളിക്കുന്നു.

²⁹ഞാന്‍ കുറുക്കന്മാര്‍ക്കു സഹോദരനും ഒട്ടകപ്പക്ഷികള്‍ക്കു കൂട്ടാളിയും ആയിരിക്കുന്നു.

³⁰എന്‍റെ ത്വക്ക് കറുത്തു പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നു; എന്‍റെ അസ്ഥി ഉഷ്ണംകൊണ്ട് കരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

³¹എന്‍റെ കിന്നരനാദം വിലാപമായും എന്‍റെ കുഴലൂത്ത് കരച്ചലായും തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.