ഇയ്യോബ് 10

¹എന്‍റെ ജീവന്‍ എനിക്കു വെറുപ്പായിത്തോന്നുന്നു; ഞാന്‍ എന്‍റെ സങ്കടം തുറന്നുപറയും; എന്‍റെ മനോവ്യസനത്തിൽ ഞാന്‍ സംസാരിക്കും.

²ഞാന്‍ ദൈവത്തോടു പറയും: എന്നെ കുറ്റം വിധിക്കരുതേ; എന്നോടു വ്യവഹരിപ്പാന്‍ സംഗതി എന്ത്? എന്നെ അറിയിക്കേണമേ.

³പീഡിപ്പിക്കുന്നതും നിന്‍റെ കൈപ്പണിയെ തുച്ഛീകരിക്കുന്നതും ദുഷ്ടന്മാരുടെ ആലോചനയിൽ പ്രസാദിക്കുന്നതും നിനക്കു യോഗ്യമോ?

⁴മാംസനേത്രങ്ങളോ നിനക്കുള്ളത്? മനുഷ്യന്‍ കാണുന്നതുപോലെയോ നീ കാണുന്നത്?

⁵നീ എന്‍റെ അകൃത്യം അന്വേഷിപ്പാനും എന്‍റെ പാപത്തെ ശോധന ചെയ്‍വാനും

⁶നിന്‍റെ നാളുകള്‍ മനുഷ്യന്‍റെ നാളുകള്‍ പോലെയോ? നിന്നാണ്ടുകള്‍ മര്‍ത്യന്‍റെ ജീവകാലം പോലെയോ?

⁷ഞാന്‍ കുറ്റക്കാരനല്ല എന്നു നീ അറിയുന്നു; നിന്‍റെ കൈയിൽനിന്നു വിടുവിക്കുന്നവന്‍ ആരുമില്ല.

⁸നിന്‍റെ കൈ എന്നെ ഉരുവാക്കി എന്നെ മുഴുവനും ചമച്ചു; എന്നിട്ടും നീ എന്നെ നശിപ്പിച്ചു കളയുന്നു.

⁹നീ എന്നെ കളിമണ്ണുകൊണ്ടെന്നപോലെ മെനഞ്ഞു എന്നോര്‍ക്കേണമേ; നീ എന്നെ വീണ്ടും പൊടിയാക്കി കളയുമോ?

¹⁰നീ എന്നെ പാലുപോലെ പകര്‍ന്നു തൈര്‍പോലെ ഉറകൂടുമാറാക്കിയല്ലോ.

¹¹ത്വക്കും മാംസവും നീ എന്നെ ധരിപ്പിച്ചു; അസ്ഥിയും ഞരമ്പുംകൊണ്ട് എന്നെ മെടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

¹²ജീവനും കൃപയും നീ എനിക്കു നല്കി; നിന്‍റെ കടാക്ഷം എന്‍റെ ശ്വാസത്തെ പരിപാലിക്കുന്നു.

¹³എന്നാൽ നീ ഇതു നിന്‍റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒളിച്ചുവച്ചു; ഇതായിരുന്നു നിന്‍റെ താൽപര്യം എന്നു ഞാന്‍ അറിയുന്നു.

¹⁴ഞാന്‍ പാപം ചെയ്താൽ നീ കണ്ടു വയ്ക്കുന്നു; എന്‍റെ അകൃത്യം നീ ശിക്ഷിക്കാതെ വിടുന്നതുമില്ല.

¹⁵ഞാന്‍ ദുഷ്ടനെങ്കിൽ എനിക്ക് അയ്യോ കഷ്ടം; നീതിമാനായിരുന്നാലും ഞാന്‍ തല ഉയര്‍ത്തേണ്ടതല്ല; ലജ്ജാപൂര്‍ണനായി ഞാന്‍ എന്‍റെ കഷ്ടത കാണുന്നു.

¹⁶തല ഉയര്‍ത്തിയാൽ നീ ഒരു സിംഹംപോലെ എന്നെ നായാടും. പിന്നെയും എങ്കൽ നിന്‍റെ അദ്ഭുതശക്തി കാണിക്കുന്നു.

¹⁷നിന്‍റെ സാക്ഷികളെ നീ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്‍റെ നേരേ നിര്‍ത്തുന്നു; നിന്‍റെ ക്രോധം എന്‍റെമേൽ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നു; അവ ഗണംഗണമായി വന്നു പൊരുതുന്നു.

¹⁸നീ എന്നെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുവിച്ചത് എന്തിന്? ഒരു കണ്ണും എന്നെ കാണാതെ എന്‍റെ പ്രാണന്‍ പോകുമായിരുന്നു.

¹⁹ഞാന്‍ ജനിക്കാത്തതുപോലെ ഇരിക്കുമായിരുന്നു; ഗര്‍ഭപാത്രത്തിൽനിന്ന് എന്നെ ശവക്കുഴിയിലേക്കു കൊണ്ടു പോകുമായിരുന്നു;

²⁰എന്‍റെ ജീവകാലം ചുരുക്കമല്ലയോ? ഇരുളും അന്ധതമസ്സും ഉള്ള ദേശത്തേക്ക് അര്‍ധരാത്രിപോലെ കൂരിരുളും ക്രമമില്ലാതെ അന്ധതമസ്സും

²¹വെളിച്ചം അര്‍ധരാത്രിപോലെയും ഉള്ള ദേശത്തേക്കുതന്നെ, മടങ്ങിവരാതവണ്ണം പോകുന്നതിനു മുമ്പേ

²²ഞാന്‍ അല്പം ആശ്വസിക്കേണ്ടതിന് നീ മതിയാക്കി എന്നെ വിട്ടുമാറേണമേ.