ഉൽപത്തി 31

¹എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ അപ്പനുള്ളതൊക്കെയും യാക്കോബ് എടുത്തുകളഞ്ഞു ഞങ്ങളുടെ അപ്പന്‍റെ വകകൊണ്ട് അവന്‍ ഈ ധനമൊക്കെയും സമ്പാദിച്ചു എന്നു ലാബാന്‍റെ പുത്രന്മാര്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകളെ അവന്‍ കേട്ടു.

²യാക്കോബ് ലാബാന്‍റെ മുഖത്തു നോക്കിയാറെ അതു തന്‍റെ നേരേ മുമ്പേ ഇരുന്നതു പോലെയല്ല എന്നു കണ്ടു.

³അപ്പോള്‍ യഹോവ യാക്കോബിനോട്: നിന്‍റെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദേശത്തേക്കും നിന്‍റെ ചാര്‍ച്ചക്കാരുടെ അടുക്കലേക്കും മടങ്ങിപ്പോക; ഞാന്‍ നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കും എന്ന് അരുളിച്ചെയ്തു.

⁴യാക്കോബ് ആളയച്ചു റാഹേലിനെയും ലേയായെയും വയലിൽ തന്‍റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടത്തിന്‍റെ അടുക്കൽ വിളിപ്പിച്ചു.

⁵അവരോടു പറഞ്ഞത്: നിങ്ങളുടെ അപ്പന്‍റെ മുഖം എന്‍റെ നേരേ മുമ്പേപ്പോലെ അല്ല എന്നു ഞാന്‍ കാണുന്നു; എങ്കിലും എന്‍റെ അപ്പന്‍റെ ദൈവം എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

⁶നിങ്ങളുടെ അപ്പനെ ഞാന്‍ എന്‍റെ സര്‍വബലത്തോടുംകൂടെ സേവിച്ചു എന്നു നിങ്ങള്‍ക്കുതന്നെ അറിയാമല്ലോ.

⁷നിങ്ങളുടെ അപ്പനോ എന്നെ ചതിച്ച് എന്‍റെ പ്രതിഫലം പത്തു പ്രാവശ്യം മാറ്റി; എങ്കിലും എന്നോടു ദോഷം ചെയ്‍വാന്‍ ദൈവം അവനെ സമ്മതിച്ചില്ല.

⁸പുള്ളിയുള്ളവ നിന്‍റെ പ്രതിഫലം ആയിരിക്കട്ടെ എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു എങ്കിൽ കൂട്ടമൊക്കെയും പുള്ളിയുള്ള കുട്ടികളെ പെറ്റു; വരയുള്ളവ നിന്‍റെ പ്രതിഫലം ആയിരിക്കട്ടെ എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു എങ്കിൽ കൂട്ടമൊക്കെയും വരയുള്ള കുട്ടികളെ പെറ്റു.

⁹ഇങ്ങനെ ദൈവം നിങ്ങളുടെ അപ്പന്‍റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടത്തെ എടുത്ത് എനിക്കു തന്നിരിക്കുന്നു.

¹⁰ആടുകള്‍ ചനയേൽക്കുന്ന കാലത്തു ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തിൽ ആടുകളിന്മേൽ കയറുന്ന മുട്ടാടുകള്‍ വരയും പുള്ളിയും മറുവും ഉള്ളവ എന്നു കണ്ടു.

¹¹ദൈവത്തിന്‍റെ ദൂതന്‍ സ്വപ്നത്തിൽ എന്നോട്: യാക്കോബേ എന്നു വിളിച്ചു; ഞാന്‍ ഇതാ, എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

¹²അപ്പോള്‍ അവന്‍: നീ തല പൊക്കി നോക്കുക; ആടുകളുടെമേൽ കയറുന്ന മുട്ടാടുകളൊക്കെയും വരയും പുള്ളിയും മറുവുമുള്ളവയല്ലോ; ലാബാന്‍ നിന്നോടു ചെയ്യുന്നതൊക്കെയും ഞാന്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു.

¹³നീ തൂണിനെ അഭിഷേകം ചെയ്കയും എന്നോടു നേര്‍ച്ച നേരുകയും ചെയ്ത സ്ഥലമായ ബേഥേലിന്‍റെ ദൈവം ആകുന്നു ഞാന്‍; ആകയാൽ നീ എഴുന്നേറ്റ്, ഈ ദേശം വിട്ടു നിന്‍റെ ജന്മദേശത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോക എന്നു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

¹⁴റാഹേലും ലേയായും അവനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞത്: അപ്പന്‍റെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇനി ഓഹരിയും അവകാശവും ഉണ്ടോ?

¹⁵അവന്‍ ഞങ്ങളെ അന്യരായിട്ടല്ലയോ വിചാരിക്കുന്നത്? ഞങ്ങളെ വിറ്റു വിലയും എല്ലാം തിന്നുകളഞ്ഞുവല്ലോ.

¹⁶ദൈവം ഞങ്ങളുടെ അപ്പന്‍റെ പക്കൽനിന്ന് എടുത്തുകളഞ്ഞ സമ്പത്തൊക്കെയും ഞങ്ങള്‍ക്കും ഞങ്ങളുടെ മക്കള്‍ക്കും ഉള്ളതല്ലോ; ആകയാൽ ദൈവം നിന്നോടു കല്പിച്ചതൊക്കെയും ചെയ്തുകൊള്‍ക.

¹⁷അങ്ങനെ യാക്കോബ് എഴുന്നേറ്റ് തന്‍റെ ഭാര്യമാരെയും പുത്രന്മാരെയും ഒട്ടകപ്പുറത്തു കയറ്റി.

¹⁸തന്‍റെ കന്നുകാലികളെയൊക്കെയും താന്‍ സമ്പാദിച്ച സമ്പത്തൊക്കെയും താന്‍ പദ്ദന്‍-അരാമിൽ സമ്പാദിച്ച മൃഗസമ്പത്തൊക്കെയും ചേര്‍ത്തുകൊണ്ട് കനാന്‍ ദേശത്തു തന്‍റെ അപ്പനായ യിസ്ഹാക്കിന്‍റെ അടുക്കൽ പോകുവാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.

¹⁹ലാബാന്‍ തന്‍റെ ആടുകളെ രോമം കത്രിപ്പാന്‍ പോയിരുന്നു; റാഹേൽ തന്‍റെ അപ്പനുള്ള ഗൃഹവിഗ്രഹങ്ങളെ മോഷ്‍ടിച്ചു.

²⁰താന്‍ ഓടിപ്പോകുന്നതു യാക്കോബ് അരാമ്യനായ ലാബാനോട് അറിയിക്കായ്കയാൽ അവനെ തോല്പിച്ചായിരുന്നു പോയത്.

²¹ഇങ്ങനെ അവന്‍ തനിക്കുള്ള സകലവുമായി ഓടിപ്പോയി; അവന്‍ പുറപ്പെട്ടു നദി കടന്നു. ഗിലെയാദുപര്‍വതത്തിനു നേരേ തിരിഞ്ഞു.

²²യാക്കോബ് ഓടിപ്പോയി എന്നു ലാബാനു മൂന്നാം ദിവസം അറിവു കിട്ടി.

²³ഉടനെ അവന്‍ തന്‍റെ സഹോദരന്മാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഏഴു ദിവസത്തെ വഴി അവനെ പിന്‍തുടര്‍ന്നു ഗിലെയാദുപര്‍വതത്തിൽ അവനോടൊപ്പം എത്തി.

²⁴എന്നാൽ ദൈവം രാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ അരാമ്യനായ ലാബാന്‍റെ അടുക്കൽ വന്ന് അവനോട്: നീ യാക്കോബിനോട് ഗുണമെങ്കിലും ദോഷമെങ്കിലും പറയാതിരിപ്പാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്‍ക എന്നു കല്പിച്ചു.

²⁵ലാബാന്‍ യാക്കോബിനോടൊപ്പം എത്തി; യാക്കോബ് പര്‍വതത്തിൽ കൂടാരം അടിച്ചിരുന്നു; ലാബാനും തന്‍റെ സഹോദരന്മാരുമായി ഗിലെയാദുപര്‍വതത്തിൽ കൂടാരം അടിച്ചു.

²⁶ലാബാന്‍ യാക്കോബിനോടു പറഞ്ഞത്: നീ എന്നെ ഒളിച്ചു പൊയ്ക്കളകയും എന്‍റെ പുത്രിമാരെ വാളാൽ പിടിച്ചവരെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോകയും ചെയ്തത് എന്ത്?

²⁷നീ എന്നെ തോല്പിച്ചു രഹസ്യമായിട്ട് ഓടിപ്പോകയും ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടും സംഗീതത്തോടും മുരജത്തോടും വീണയോടും കൂടെ നിന്നെ അയപ്പാന്‍ തക്കവണ്ണം എന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കയും

²⁸എന്‍റെ പുത്രന്മാരെയും പുത്രിമാരെയും ചുംബിപ്പാന്‍ എനിക്ക് ഇടതരാതിരിക്കയും ചെയ്തത് എന്ത്? ഭോഷത്തമാകുന്നു നീ ചെയ്തത്.

²⁹നിങ്ങളോട് ദോഷം ചെയ്‍വാന്‍ എന്‍റെ പക്കൽ ശക്തിയുണ്ട്; എങ്കിലും നീ യാക്കോബിനോടു ഗുണമെങ്കിലും ദോഷമെങ്കിലും ചെയ്യാതിരിപ്പാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്‍ക എന്നു നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്‍റെ ദൈവം കഴിഞ്ഞ രാത്രി എന്നോട് കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

³⁰ആകട്ടെ, നിന്‍റെ പിതൃഭവനത്തിനായുള്ള അതിവാഞ്ഛയാൽ നീ പുറപ്പെട്ടു പോന്നു; എന്നാൽ എന്‍റെ ദേവന്മാരെ മോഷ്‍ടിച്ചത് എന്തിന്?

³¹യാക്കോബ് ലാബാനോട്: പക്ഷേ നിന്‍റെ പുത്രിമാരെ നീ എന്‍റെ പക്കൽനിന്ന് അപഹരിക്കും എന്നു ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു.

³²എന്നാൽ നീ ആരുടെ പക്കൽ എങ്കിലും നിന്‍റെ ദേവന്മാരെ കണ്ടാൽ അവന്‍ ജീവനോടിരിക്കരുത്; എന്‍റെ പക്കൽ നിന്‍റെ വക വല്ലതും ഉണ്ടോ എന്നു നീ നമ്മുടെ സഹോദരന്മാര്‍ കാണ്‍കെ നോക്കി എടുക്ക എന്നുത്തരം പറഞ്ഞു. റാഹേൽ അവയെ മോഷ്‍ടിച്ചതു യാക്കോബ് അറിഞ്ഞില്ല.

³³അങ്ങനെ ലാബാന്‍ യാക്കോബിന്‍റെ കൂടാരത്തിലും ലേയായുടെ കൂടാരത്തിലും രണ്ടു ദാസിമാരുടെ കൂടാരത്തിലും ചെന്നു നോക്കി, ഒന്നും കണ്ടില്ലതാനും; അവന്‍ ലേയായുടെ കൂടാരത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി റാഹേലിന്‍റെ കൂടാരത്തിൽ ചെന്നു.

³⁴എന്നാൽ റാഹേൽ വിഗ്രഹങ്ങളെ എടുത്ത് ഒട്ടകക്കോപ്പിനകത്ത് ഇട്ട് അതിന്മേൽ ഇരിക്കയായിരുന്നു. ലാബാന്‍ കൂടാരത്തിലൊക്കെയും തിരഞ്ഞുനോക്കി, കണ്ടില്ലതാനും.

³⁵അവള്‍ അപ്പനോട്: യജമാനന്‍ കോപിക്കരുതേ; നിന്‍റെ മുമ്പാകെ എഴുന്നേല്പാന്‍ എനിക്കു കഴിവില്ല; സ്ത്രീകള്‍ക്കുള്ള മുറ എനിക്കു വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവന്‍ ശോധന കഴിച്ചു; ഗൃഹവിഗ്രഹങ്ങളെ കണ്ടില്ലതാനും.

³⁶അപ്പോള്‍ യാക്കോബിനു കോപം ജ്വലിച്ചു, അവന്‍ ലാബാനോടു വാദിച്ചു. യാക്കോബ് ലാബാനോടു പറഞ്ഞത് എന്തെന്നാൽ: എന്‍റെ കുറ്റം എന്ത്? നീ ഇത്ര ഉഗ്രതയോടെ എന്‍റെ പിന്നാലെ ഓടി വരേണ്ടതിന് എന്‍റെ തെറ്റ് എന്ത്?

³⁷നീ എന്‍റെ സാമാനമൊക്കെയും ശോധന കഴിച്ചുവല്ലോ; നിന്‍റെ വീട്ടിലെ സാമാനം വല്ലതും കണ്ടുവോ? എന്‍റെ സഹോദരന്മാര്‍ക്കും നിന്‍റെ സഹോദരന്മാര്‍ക്കും മുമ്പാകെ ഇവിടെ വയ്ക്കുക; അവര്‍ നമുക്കിരുവര്‍ക്കും മധ്യേ വിധിക്കട്ടെ.

³⁸ഈ ഇരുപതു സംവത്സരം ഞാന്‍ നിന്‍റെ അടുക്കൽ പാര്‍ത്തു; നിന്‍റെ ചെമ്മരിയാടുകള്‍ക്കും കോലാടുകള്‍ക്കും ചനനാശം വന്നിട്ടില്ല; നിന്‍റെ കൂട്ടത്തിലെ ആട്ടുകൊറ്റന്മാരെ ഞാന്‍ തിന്നുകളഞ്ഞിട്ടുമില്ല.

³⁹ദുഷ്ടമൃഗം കടിച്ചുകീറിയതിനെ നിന്‍റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരാതെ ഞാന്‍ അതിന് ഉത്തരവാദിയായിരുന്നു; പകൽ കളവുപോയതിനെയും രാത്രി കളവുപോയതിനെയും നീ എന്നോടു ചോദിച്ചു.

⁴⁰ഇങ്ങനെയായിരുന്നു എന്‍റെ വസ്തുത; പകൽ വെയിൽകൊണ്ടും രാത്രി ശീതംകൊണ്ടും ഞാന്‍ ക്ഷയിച്ചു; എന്‍റെ കണ്ണിന് ഉറക്കമില്ലാതെയായി.

⁴¹ഈ ഇരുപതു സംവത്സരം ഞാന്‍ നിന്‍റെ വീട്ടിൽ പാര്‍ത്തു; പതിന്നാലു സംവത്സരം നിന്‍റെ രണ്ടു പുത്രിമാര്‍ക്കായിട്ടും ആറു സംവത്സരം നിന്‍റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടത്തിനായിട്ടും നിന്നെ സേവിച്ചു; പത്തു പ്രാവശ്യം നീ എന്‍റെ പ്രതിഫലം മാറ്റി.

⁴²എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ ദൈവമായി അബ്രാഹാമിന്‍റെ ദൈവവും യിസ്ഹാക്കിന്‍റെ ഭയവുമായവന്‍ എനിക്ക് ഇല്ലാതിരുന്നു എങ്കിൽ നീയിപ്പോള്‍ എന്നെ വെറുതെ അയച്ചുകളയുമായിരുന്നു. ദൈവം എന്‍റെ കഷ്ടതയും എന്‍റെ കൈകളുടെ പ്രയത്നവും കണ്ടു കഴിഞ്ഞ രാത്രി ന്യായം വിധിച്ചു.

⁴³ലാബാന്‍ യാക്കോബിനോട്: പുത്രിമാര്‍ എന്‍റെ പുത്രിമാര്‍, മക്കള്‍ എന്‍റെ മക്കള്‍, ആട്ടിന്‍കൂട്ടം എന്‍റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടം; നീ കാണുന്നതൊക്കെയും എനിക്കുള്ളതുതന്നെ; ഈ എന്‍റെ പുത്രിമാരോടോ അവര്‍ പ്രസവിച്ച മക്കളോടോ ഞാന്‍ ഇന്ന് എന്തു ചെയ്യും?

⁴⁴ആകയാൽ വരിക, ഞാനും നീയും തമ്മിൽ ഒരു ഉടമ്പടി ചെയ്ക; അത് എനിക്കും നിനക്കും മധ്യേ സാക്ഷിയായിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

⁴⁵അപ്പോള്‍ യാക്കോബ് ഒരു കല്ല് എടുത്തു തൂണായി നിര്‍ത്തി.

⁴⁶കല്ല് കൂട്ടുവിന്‍ എന്നു യാക്കോബ് തന്‍റെ സഹോദരന്മാരോടു പറഞ്ഞു; അവര്‍ കല്ല് എടുത്ത് ഒരു കൂമ്പാരമുണ്ടാക്കി; കൂമ്പാരത്തിന്മേൽ വച്ച് അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

⁴⁷ലാബാന്‍ അതിന് യെഗര്‍-സാഹദൂഥാ (സാക്ഷ്യത്തിന്‍റെ കൂമ്പാരം) എന്നു പേരിട്ടു; യാക്കോബ് അതിനു ഗലേദ് (സാക്ഷ്യത്തിന്‍റെ കൂമ്പാരം) എന്നു പേരിട്ടു.

⁴⁸ഈ കൂമ്പാരം ഇന്ന് എനിക്കും നിനക്കും മധ്യേ സാക്ഷി എന്ന് ലാബാന്‍ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് അതിനു ഗലേദ് എന്നും മിസ്പാ (കാവൽമാടം) എന്നും പേരായി.

⁴⁹നാം തമ്മിൽ അകന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ യഹോവ എനിക്കും നിനക്കും നടുവേ കാവലായിരിക്കട്ടെ.

⁵⁰നീ എന്‍റെ പുത്രിമാരെ ഉപദ്രവിക്കയോ എന്‍റെ പുത്രിമാരെയല്ലാതെ വേറെ സ്ത്രീകളെ പരിഗ്രഹിക്കയോ ചെയ്യുമെങ്കിൽ നമ്മോടു കൂടെ ആരും ഇല്ല; നോക്കുക, ദൈവംതന്നെ എനിക്കും നിനക്കും മധ്യേ സാക്ഷി എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു.

⁵¹ലാബാന്‍ പിന്നെയും യാക്കോബിനോട്: ഇതാ, ഈ കൂമ്പാരം; ഇതാ, എനിക്കും നിനക്കും മധ്യേ നിര്‍ത്തിയ തൂണ്‍.

⁵²ദോഷത്തിനായി ഞാന്‍ ഈ കൂമ്പാരം കടന്നു നിന്‍റെ അടുക്കൽ വരാതെയും നീ ഈ കൂമ്പാരവും ഈ തൂണും കടന്ന് എന്‍റെ അടുക്കൽ വരാതെയും ഇരിക്കേണ്ടതിന് ഈ കൂമ്പാരവും സാക്ഷി, ഈ തൂണും സാക്ഷി.

⁵³അബ്രാഹാമിന്‍റെ ദൈവവും നാഹോരിന്‍റെ ദൈവവും അവരുടെ പിതാവിന്‍റെ ദൈവവുമായവന്‍ നമുക്കു മധ്യേ വിധിക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞു. യാക്കോബ് തന്‍റെ പിതാവായ യിസ്ഹാക്കിന്‍റെ ഭയമായവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്തു.

⁵⁴പിന്നെ യാക്കോബ് പര്‍വതത്തിൽ യാഗം അര്‍പ്പിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിപ്പാന്‍ തന്‍റെ സഹോദരന്മാരെ വിളിച്ചു; അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു പര്‍വതത്തിൽ രാപാര്‍ത്തു.

⁵⁵ലാബാന്‍ അതികാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ് തന്‍റെ പുത്രന്മാരെയും പുത്രിമാരെയും ചുംബിക്കയും അനുഗ്രഹിക്കയും ചെയ്തശേഷം അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ടു സ്വദേശത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോയി.