1 ശമൂവേൽ 20

¹ദാവീദ് രാമായിലെ നയ്യോത്തിൽനിന്ന് ഓടി യോനാഥാന്‍റെ അടുക്കൽ ചെന്നു: ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്തു? എന്‍റെ കുറ്റം എന്ത്? നിന്‍റെ അപ്പന്‍ എന്നെ കൊല്ലുവാന്‍ അന്വേഷിക്കേണ്ടതിന് അവനോടു ഞാന്‍ ചെയ്ത പാപം എന്ത് എന്നു ചോദിച്ചു.

²അവന്‍ അവനോട്: അങ്ങനെ ഭവിക്കരുതേ, നീ മരിക്കയില്ല; എന്‍റെ അപ്പന്‍ എന്നെ അറിയിക്കാതെ വലുതോ ചെറുതോ യാതൊന്നും ചെയ്‍വാറില്ല; പിന്നെ ഈ കാര്യം എന്നെ മറപ്പാന്‍ സംഗതി എന്ത്? അങ്ങനെ വരികയില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.

³ദാവീദ് പിന്നെയും അവനോട്: എന്നോട് നിനക്കു പ്രിയമാകുന്നുവെന്ന് നിന്‍റെ അപ്പന്‍ നല്ലവണ്ണം അറികയാൽ യോനാഥാന്‍ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് അവന്‍ ഇതു ഗ്രഹിക്കരുത് എന്ന് അവന്‍ വിചാരിക്കുന്നു; എന്നാൽ യഹോവയാണ, നിന്നാണ, എനിക്കും മരണത്തിനും മധ്യേ ഒരടി അകലം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നു സത്യംചെയ്തു പറഞ്ഞു.

⁴അപ്പോള്‍ യോനാഥാന്‍ ദാവീദിനോട്: നിന്‍റെ ആഗ്രഹം എന്ത്? ഞാന്‍ അതു ചെയ്തുതരും എന്നു പറഞ്ഞു.

⁵ദാവീദ് യോനാഥാനോടു പറഞ്ഞത്: നാളെ അമാവാസിയാകുന്നു; ഞാനും രാജാവിനോടുകൂടെ പന്തിഭോജനത്തിന് ഇരിക്കേണ്ടതല്ലോ; എങ്കിലും മറ്റന്നാള്‍ വൈകുന്നേരംവരെ വയലിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പാന്‍ എനിക്ക് അനുവാദം തരേണം.

⁶നിന്‍റെ അപ്പന്‍ എന്നെ കാണാഞ്ഞിട്ട് അന്വേഷിച്ചാൽ: ദാവീദ് സ്വന്തപട്ടണമായ ബേത്‍ലഹേമിലേക്ക് ഒന്നു പോയിവരേണ്ടതിന് എന്നോടു താൽപര്യമായി അനുവാദം ചോദിച്ചു; അവന്‍റെ കുലത്തിനെല്ലാം അവിടെ വര്‍ഷാന്തരയാഗം ഉണ്ട് എന്നു ബോധിപ്പിക്കേണം.

⁷കൊള്ളാമെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞാൽ അടിയനു ശുഭം; അല്ല, കോപിച്ചാൽ: അവന്‍ ദോഷം നിര്‍ണയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊള്ളേണം.

⁸എന്നാൽ അങ്ങുന്ന് അടിയനോടു ദയ ചെയ്യേണം; അടിയനുമായി യഹോവയെ സാക്ഷിയാക്കി സഖ്യത ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ; വല്ല കുറ്റവും എന്നിൽ ഉണ്ടെങ്കിലോ അങ്ങുന്നുതന്നെ എന്നെ കൊല്ലുക; അപ്പന്‍റെ അടുക്കൽ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുവാന്‍ എന്തൊരാവശ്യം?

⁹അതിന് യോനാഥാന്‍: അങ്ങനെ നിനക്കു വരാതിരിക്കട്ടെ; എന്‍റെ അപ്പന്‍ നിനക്കു ദോഷം വരുത്തുവാന്‍ നിര്‍ണയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞാൽ നിന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കുമോ എന്നു പറഞ്ഞു.

¹⁰ദാവീദ് യോനാഥാനോട്: നിന്‍റെ അപ്പന്‍ നിന്നോടു കഠിനമായി ഉത്തരം പറഞ്ഞാലോ അത് ആര്‍ എന്നെ അറിയിക്കും എന്നു ചോദിച്ചു.

¹¹യോനാഥാന്‍ ദാവീദിനോട്: വരിക, നമുക്ക് വയലിലേക്കു പോകാം എന്നു പറഞ്ഞു; അവര്‍ ഇരുവരും വയലിലേക്കു പോയി.

¹²പിന്നെ യോനാഥാന്‍ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞത്: യിസ്രായേലിന്‍റെ ദൈവമായ യഹോവ സാക്ഷി: നാളെ ഈ നേരത്തോ മറ്റന്നാളോ എന്‍റെ അപ്പന്‍റെ അന്തര്‍ഗതമറിഞ്ഞ് നിനക്കു ഗുണമെന്നു കണ്ടാൽ ഞാന്‍ ആളയച്ച് നിന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കുമോ?

¹³എന്നാൽ നിന്നോടു ദോഷം ചെയ്‍വാനാകുന്നു എന്‍റെ അപ്പന്‍റെ ഭാവമെങ്കിൽ ഞാന്‍ അതു നിന്നെ അറിയിച്ച് നീ സമാധാനത്തോടെ പോകേണ്ടതിന് നിന്നെ പറഞ്ഞയയ്ക്കാതിരുന്നാൽ യഹോവ യോനാഥാനോടു തക്കവണ്ണവും അധികവും ചെയ്യട്ടെ; യഹോവ എന്‍റെ അപ്പനോടുകൂടെ ഇരുന്നതുപോലെ നിന്നോടുകൂടെയും ഇരിക്കുമാറാകട്ടെ.

¹⁴ഞാന്‍ ഇനി ജീവനോടിരിക്കയാകുന്നു എങ്കിൽ ഞാന്‍ മരിക്കാതവണ്ണം യഹോവയുടെ ദയ നീ കാണിക്കേണ്ടത് എന്നോടു മാത്രമല്ല;

¹⁵എന്‍റെ ഗൃഹത്തോടും നിന്‍റെ ദയ ഒരിക്കലും അറ്റുപോകരുത്; യഹോവ ദാവീദിന്‍റെ ശത്രുക്കളെ ഒട്ടൊഴിയാതെ ഭൂതലത്തിൽനിന്നു ഛേദിച്ചുകളയുംകാലത്തും അറ്റുപോകരുത്.

¹⁶ഇങ്ങനെ യോനാഥാന്‍ ദാവീദിന്‍റെ ഗൃഹത്തോടു സഖ്യത ചെയ്തു. ദാവീദിന്‍റെ ശത്രുക്കളോട് യഹോവ ചോദിച്ചുകൊള്ളും.

¹⁷യോനാഥാന്‍ സ്വന്തപ്രാണനെപ്പോലെ ദാവീദിനെ സ്നേഹിക്കയാൽ തന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തെച്ചൊല്ലി അവനെക്കൊണ്ടു പിന്നെയും സത്യം ചെയ്യിച്ചു.

¹⁸പിന്നെ യോനാഥാന്‍ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞത്: നാളെ അമാവാസിയാകുന്നുവല്ലോ; നിന്‍റെ ഇരിപ്പിടം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍ നീ ഇല്ലന്നു കാണും.

¹⁹മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് കാര്യം നടന്ന അന്ന് നീ ഒളിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിവന്ന് ഏസെൽകല്ലിന്‍റെ അരികെ താമസിക്കേണം.

²⁰അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിന്‍റെ ഒരു വശത്ത് ഒരു ലാക്കിന് എയ്യുന്ന ഭാവത്തിൽ മൂന്ന് അമ്പ് എയ്യും.

²¹നീ ചെന്ന് അമ്പു നോക്കി എടുത്തുകൊണ്ടു വരിക എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു ബാല്യക്കാരനെ അയയ്ക്കും. അമ്പുകള്‍ നിന്‍റെ ഇപ്പുറത്ത് ഇതാ, എടുത്തുകൊണ്ടു വരിക എന്നു ഞാന്‍ ബാല്യക്കാരനോടു പറഞ്ഞാൽ നീ അവ എടുത്തുകൊണ്ടു വരിക; യഹോവയാണ, നിനക്കു ശുഭമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും വരികയില്ല.

²²എന്നാൽ ഞാന്‍ ബാല്യക്കാരനോട്: അമ്പ് നിന്‍റെ അപ്പുറത്ത് അതാ എന്നു പറഞ്ഞാൽ നിന്‍റെ വഴിക്കു പൊയ്ക്കൊള്‍ക; യഹോവ നിന്നെ പറഞ്ഞയച്ചിരിക്കുന്നു.

²³ഞാനും നീയും തമ്മിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യത്തിലോ, യഹോവ എനിക്കും നിനക്കും മധ്യേ എന്നേക്കും സാക്ഷി.

²⁴ഇങ്ങനെ ദാവീദ് വയലിൽ ഒളിച്ചു; അമാവാസിയായപ്പോള്‍ രാജാവ് പന്തിഭോജനത്തിന് ഇരുന്നു.

²⁵രാജാവ് പതിവുപോലെ ചുവരിനരികെയുള്ള തന്‍റെ ആസനത്തിന്മേൽ ഇരുന്നു; യോനാഥാന്‍ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അബ്നേര്‍ ശൗലിന്‍റെ അരികെ ഇരുന്നു; ദാവീദിന്‍റെ സ്ഥലമോ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു.

²⁶അന്ന് ശൗൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; അവന് എന്തോ ഭവിച്ചു അവന് ശുദ്ധിയില്ലായിരിക്കും; അതേ, അവനു ശുദ്ധിയില്ല എന്ന് അവന്‍ വിചാരിച്ചു.

²⁷അമാവാസിയുടെ പിറ്റന്നാളും ദാവീദിന്‍റെ സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു; ശൗൽ തന്‍റെ മകനായ യോനാഥാനോട്: യിശ്ശായിയുടെ മകന്‍ ഇന്നലെയും ഇന്നും പന്തിഭോജനത്തിനു വരാതിരിക്കുന്നത് എന്ത് എന്നു ചോദിച്ചു.

²⁸യോനാഥാന്‍ ശൗലിനോട്: ദാവീദ് ബേത്‍ലഹേമിൽ പോകുവാന്‍ എന്നോട് താൽപര്യമായി അനുവാദം ചോദിച്ചു:

²⁹ഞങ്ങളുടെ കുലത്തിനു പട്ടണത്തിൽ ഒരു യാഗമുള്ളതുകൊണ്ട് എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കേണമേ; എന്‍റെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ തന്നെ എന്നോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ നിനക്ക് എന്നോട് കൃപയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാന്‍ എന്‍റെ സഹോദരന്മാരെ ചെന്നു കാണ്‍മാന്‍ അനുവദിക്കേണമേ എന്നു പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാകുന്നു അവന്‍ രാജാവിന്‍റെ പന്തിഭോജനത്തിനു വരാതിരിക്കുന്നത് എന്നുത്തരം പറഞ്ഞു.

³⁰അപ്പോള്‍ ശൗലിന്‍റെ കോപം യോനാഥാന്‍റെ നേരേ ജ്വലിച്ചു; അവന്‍ അവനോട്: വക്രതയും ദുശ്ശാഠ്യവും ഉള്ളവളുടെ മകനേ, നിന്‍റെ സ്വന്തലജ്ജയ്ക്കും നിന്‍റെ അമ്മയുടെ നഗ്നതയുടെ ലജ്ജയ്ക്കുമായി നീ യിശ്ശായിയുടെ മകനോടു കൂടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടയോ?

³¹യിശ്ശായിയുടെ മകന്‍ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്തൊരിക്കലും നീയും നിന്‍റെ രാജത്വവും ഉറയ്ക്കയില്ല. ഉടനെ ആളയച്ച് അവനെ എന്‍റെ അടുക്കൽ വരുത്തുക; അവന്‍ മരണയോഗ്യനാകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു.

³²യോനാഥാന്‍ തന്‍റെ അപ്പനായ ശൗലിനോട്: അവനെ എന്തിനു കൊല്ലുന്നു? അവന്‍ എന്തു ചെയ്തു എന്നു ചോദിച്ചു.

³³അപ്പോള്‍ ശൗൽ അവനെ കൊല്ലുവാന്‍ അവന്‍റെ നേരേ കുന്തം എറിഞ്ഞു; അതിനാൽ തന്‍റെ അപ്പന്‍ ദാവീദിനെ കൊല്ലുവാന്‍ നിര്‍ണയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു യോനാഥാന്‍ അറിഞ്ഞു.

³⁴യോനാഥാന്‍ അതികോപത്തോടെ പന്തിഭോജനത്തിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു; അമാവാസിയുടെ പിറ്റന്നാള്‍ ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിച്ചതുമില്ല; തന്‍റെ അപ്പന്‍ ദാവീദിനെ അപമാനിച്ചതുകൊണ്ട് അവനെക്കുറിച്ച് അവന്‍ വ്യസനിച്ചിരുന്നു.

³⁵പിറ്റന്നാള്‍ രാവിലെ, ദാവീദുമായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന സമയത്ത്, യോനാഥാന്‍ ഒരു ചെറിയ ബാല്യക്കാരനോടുകൂടെ വയലിലേക്കു പോയി.

³⁶അവന്‍ തന്‍റെ ബാല്യക്കാരനോട്: ഓടിച്ചെന്നു ഞാന്‍ എയ്യുന്ന അമ്പ് എടുത്തു കൊണ്ടുവാ എന്നു പറഞ്ഞു. ബാല്യക്കാരന്‍ ഓടുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ അപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു അമ്പ് എയ്തു.

³⁷യോനാഥാന്‍ എയ്ത അമ്പു വീണേടത്ത് ബാല്യക്കാരന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ യോനാഥാന്‍ ബാല്യക്കാരനോട്: അമ്പു നിന്‍റെ അപ്പുറത്തല്ലയോ എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

³⁸പിന്നെയും യോനാഥാന്‍ ബാല്യക്കാരനോട്: ബദ്ധപ്പെട്ട് ഓടിവരിക, നില്ക്കരുത് എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. യോനാഥാന്‍റെ ബാല്യക്കാരന്‍ അമ്പുകളെ പെറുക്കി യജമാനന്‍റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.

³⁹എന്നാൽ യോനാഥാനും ദാവീദും അല്ലാതെ ബാല്യക്കാരന്‍ കാര്യം ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല.

⁴⁰പിന്നെ യോനാഥാന്‍ തന്‍റെ ആയുധങ്ങളെ ബാല്യക്കാരന്‍റെ പക്കൽ കൊടുത്തു: പട്ടണത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോക എന്നു പറഞ്ഞു.

⁴¹ബാല്യക്കാരന്‍ പോയ ഉടനെ ദാവീദ് തെക്കുവശത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റുവന്ന് മൂന്നു പ്രാവശ്യം സാഷ്ടാംഗം വീണു നമസ്കരിച്ചു; അവര്‍ തമ്മിൽ ചുംബനംചെയ്തു കരഞ്ഞു; ദാവീദോ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞുപോയി.

⁴²യോനാഥാന്‍ ദാവീദിനോട്: യഹോവ എനിക്കും നിനക്കും എന്‍റെ സന്തതിക്കും നിന്‍റെ സന്തതിക്കും മധ്യേ എന്നേക്കും സാക്ഷി എന്നിങ്ങനെ നാം ഇരുവരും യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ സത്യം ചെയ്തിരിക്കകൊണ്ട് സമാധാനത്തോടെ പോക എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു പോയി; യോനാഥാനോ പട്ടണത്തിലേക്കു പോന്നു.